.Αλλάζει σελίδα η Δύση;

Ο​​ι εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες προκαλούσαν πάντα το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η χώρα ήταν και παραμένει υπερδύναμη, ίσως η μοναδική σήμερα από πλευράς στρατιωτικής ισχύος και ο επόμενος πρόεδρος θεωρείται πλανητάρχης. Παρά το γεγονός ότι ο κόσμος σήμερα είναι περισσότερο πολύπλοκος από κάθε άλλη εποχή και έχουν δημιουργηθεί και άλλοι ισχυροί πόλοι, η Κίνα παραδείγματος χάριν.

 Κανείς όμως ακόμη δεν είναι σε θέση να απειλήσει την πρωτοκαθεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, έστω και αν υπάρχουν πλέον ερωτήματα για τις δυνατότητες και την αποτελεσματικότητά τους, την ορθότητα της πολιτικής σκέψης και των ενεργειών τους, αλλά και τη βούλησή τους για παρεμβάσεις.

Το ενδιαφέρον για τις αμερικανικές εκλογές τα προηγούμενα χρόνια αφορούσε ασφαλώς τα πρόσωπα και σε αρκετό βαθμό την επικράτηση των Ρεπουμπλικανών ή των Δημοκρατικών, αλλά όλοι γνώριζαν ότι ο νέος πρόεδρος και η διοίκησή του θα κινούνταν μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, σε έναν πλανήτη με καθορισμένες, λίγο-πολύ, αρχές ή ζώνες επιρροής και σταθερή γενικά τη διεθνή οικονομία.

 Παραδοσιακά, πίσω από τον κάθε πρόεδρο στοιχιζόταν η αμερικανική κοινωνία, μέχρι σημείου πλήρους απουσίας σοβαρών αμφισβητήσεων. Στις λιγοστές περιπτώσεις που η καθεστηκυία τάξη αισθανόταν απειλή, έβρισκε τρόπο να αντιδρά.

Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι πολιτικοί και οικονομικοί κραδασμοί στο παγκόσμιο σύστημα είναι μεγάλοι και ιδιαίτερα αισθητοί, οι κοινωνίες της Δύσης δοκιμάζονται από την παγκοσμιοποίηση και τη φρενήρη ανάπτυξη της τεχνολογίας που δεν δίνουν χρόνο προσαρμογής, για πρώτη φορά στις ΗΠΑ υπάρχει δυσαρέσκεια για την καθεστηκυία τάξη και επικρατεί διχασμός γύρω από τους δύο διεκδικητές της εξουσίας, τη Χίλαρι Κλίντον και τον Ντόναλντ Τραμπ. 

Κανείς δεν είναι ενθουσιασμένος, ή έστω ευχαριστημένος, με την προοπτική της επικράτησης της μιας ή του άλλου, καθώς η πρώτη έχει και δοκιμάζεται από πολλούς «σκελετούς», ο δε δεύτερος όχι μόνο δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, αλλά θεωρείται και είναι ασυνάρτητος λαϊκιστής με αποτέλεσμα να μην ξέρει κανείς στις ΗΠΑ και σε διεθνές επίπεδο τι «θα ξημερώσει» αν εκλεγεί.

Πολλοί πιστεύουν ότι αν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ θα αναπτυχθούν δυναμικές διάλυσης στη Δύση, αφού η εικόνα του αμερικανικού φιλελευθερισμού θα αλλάξει, οι ΗΠΑ θα παύσουν να είναι αυτό που γνώρισε ο κόσμος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα επικρατήσει τάση απομονωτισμού. Αρα θα παύσουν να λειτουργούν ως ηγετική δύναμη. 

Από την άλλη πλευρά, αρκετοί πιθανολογούν ότι η Χίλαρι Κλίντον δεν θα καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία της και κάποιοι φοβούνται ότι θα ακολουθήσει πολιτική μεγάλης έντασης στη διεθνή σκηνή, ειδικά με τη Ρωσία, με άγνωστες συνέπειες, για την Ευρώπη κυρίως. Το βέβαιο είναι ότι ο νέος ηγέτης των ΗΠΑ, είτε η Κλίντον είτε ο Τραμπ, αποκλείεται να συσπειρώσει το έθνος γύρω του και ο διχασμός της αμερικανικής κοινωνίας θα βαθύνει.

Αλλά ενώ το διεθνές ενδιαφέρον είναι επικεντρωμένο αυτές τις μέρες στις αμερικανικές εκλογές, είναι πολλά τα ερωτήματα που ήδη αιωρούνται στον αέρα σχετικά με το μέλλον της Δύσης και ιδιαίτερα της Ευρώπης.

Αυτή τη στιγμή, πέρα από τον φόβο του λεγόμενου κατεστημένου, μήπως τελικά κερδίσει ο Ντόναλντ Τραμπ τις αμερικανικές εκλογές, επικρατεί τρόμος επίσης για το άμεσο μέλλον στην Ιταλία, όπου η οικονομία παραπαίει, οι τράπεζες κλυδωνίζονται και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον πρωθυπουργό Ρέντσι να είναι πίσω αρκετές ποσοστιαίες μονάδες ενόψει του δημοψηφίσματος του Δεκεμβρίου.

 Στη Βρετανία πάλι, δίδεται νέα μάχη γύρω από την υλοποίηση του Brexit, μετά την απόφαση του ακυρωτικού δικαστηρίου που αποφάσισε ότι η ετυμηγορία των πολιτών δεν είναι αρκετή, αλλά χρειάζεται και απόφαση της Βουλής.

Αυτά τώρα, γιατί το 2017 μπορεί να αποδειχθεί εξίσου αποφασιστικό, αφού στη Γαλλία και τη Γερμανία πρόκειται να γίνουν εκλογές. Στη Γαλλία ο φόβος της επικράτησης της λαϊκίστριας και ακροδεξιάς Λεπέν είναι πραγματικός, στη δε Γερμανία η πιθανότατη θεαματική άνοδος του λαϊκίστικου και ακροδεξιού AfD προκαλεί ανατριχίλα με δεδομένο και το παρελθόν της χώρας. 

Αν προστεθούν όσα συμβαίνουν στην Τουρκία, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και η ανοιχτή εστία κρίσης στην Ουκρανία, γίνεται σαφές ότι η Δύση βρίσκεται κοντά στην αλλαγή σελίδας. Η σελίδα που άνοιξε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τέλειωσε με την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ και η επόμενη αλλάζει τώρα με μικρές ελπίδες για κάτι καλύτερο.

 ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

.Η ελληνική ασυναρτησία

Η ​​διαδικασία προσαρμογής της χώρας στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα, ως προς το θέμα της οικονομίας, περνάει ως φαίνεται σταδιακώς από το επίπεδο του δράματος σε φάση απορρίψεως του υφισταμένου πολιτικού συστήματος. Οι βουλευτές έχουν ουσιαστικώς αποσυρθεί από το προσκήνιο της κοινωνίας· απευθύνονται σε επιλεγμένα ακροατήρια ψηφοφόρων τους· υπάρχουν μόνον στην τηλεοπτική οθόνη, ακαταπαύστως αγορεύοντες ως δικηγόροι επαρχιακών δικαστηρίων, βαυκαλιζόμενοι ότι κατατροπώνουν τους αντιπάλους τους.

Εξέλιπε πλέον η ελπίς ότι οι αντιπρόσωποι του έθνους μπορούν να αντιδράσουν με τρόπο αποτελεσματικό, ώστε να αναχαιτίσουν τη διαρκή συρρίκνωση εισοδημάτων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα διέψευσε οριστικά τις προσδοκίες όσων εκ προαιρέσεως αγαθής ή από αφέλεια επίστευσαν ότι η Αριστερά μπορεί να αποτελέσει τη δύναμη «ανατροπής».

Επαιρόταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου όταν συνομολόγησε το πρώτο μνημόνιο ότι «έσωσε» την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, διασφαλίζοντας την παραμονή της στη Ζώνη του Ευρώ. Προφανώς δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος της κρίσεως, που οφειλόταν κατ’ εξοχήν στην αίσχιστη διαχείριση όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Αλλά «και το πτωχεύειν θέλει την τέχνην του», έλεγε ο Ανδρέας Συγγρός – και ο κ. Παπανδρέου απλούστατα αγνοούσε την «τέχνη» της πτωχεύσεως.

Πρωτίστως, όμως, ο κ. Παπανδρέου, όπως και οι διάδοχοί του στο πρωθυπουργικό αξίωμα, αρνούνται να εννοήσουν ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάς μπορούσε να αντιμετωπισθεί μόνο με διακυβέρνηση απολυταρχική, εάν ο στόχος είναι να παραμείνει η Ελλάς στη Ζώνη του Ευρώ.

Είχε ενδεχομένως δίκαιο ο πολύς δρ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε όταν υποστήριζε ότι το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ότι το κοινοβούλιο αντιδρά στις απαιτήσεις «εξυγιάνσεως» της οικονομίας. Πολύ περισσότερο, είχε δίκιο ο «κερδοσκόπος», πλην όμως γνώστης της «αγοράς», κ. Τζορτζ Σόρος, όταν χρόνια πριν από την εκδήλωση της κρίσεως, που σήμερα μαστίζει τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, είχε προειδοποιήσει ότι η ακολουθούμενη πολιτική στην Ευρωζώνη θα οδηγούσε σε αλλοίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Στη μάταιη προσπάθειά τους να διατηρήσουν «επαφή» τους με τους πολίτες, οι ηγέτες μας καλλιεργούν μονίμως ψευδαισθήσεις είτε υπερκεράσεως της κρίσεως είτε, οι αφελέστεροι εξ αυτών, ότι είναι δυνατόν να εκβιάσουν λύσεις ερήμην του ευρωπαϊκού κατεστημένου. Αλλά διά του τρόπου αυτού έχει συντελεσθεί η απαξίωση του αντιπροσωπευτικού συστήματος ως διαδικασίας ή θεσμού που πρακτικώς εξασφαλίζει σύνδεση αρμονική του εκάστοτε αιτήματος των πολιτών με τη δράση της εκτελεστικής εξουσίας.

Ουδείς εκ των πολιτικών τολμάει να ομολογήσει προφανώς ότι η ευρωπαϊκή προσαρμογή της χώρας μπορεί να προωθηθεί μόνον δι’ αυταρχικής διοικήσεως. Η ούτως ειπείν «ελίτ», ως μη λογοδοτούσα στην κοινωνία, πιστεύει σιωπηρώς στην απεχθή αυτή «ανάγκη» και ενίοτε οικτίρει δημοσίως την ανωριμότητα ή το απροσάρμοστο των πολιτών.

Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης το αδιέξοδο οδήγησε στην ανάδυση μιας ανατρεπτικής εθνικιστικής Δεξιάς. Στην Ελλάδα, κάποιοι υποδύονται τους εκφραστές της Δεξιάς, αλλά επί της ουσίας είναι προαγωγοί των πλέον ακραίων φιλελευθέρων οικονομικών αντιλήψεων. Είναι απλώς κακέκτυπα, που η ύπαρξη και η όποια αποδοχή τους επιβεβαιώνει την ασυναρτησία της ελληνικής πολιτικής σκηνής. 

ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

.Όλα για την καρέκλα και όποιος αντέξει

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και οι βασικοί συνεργάτες του κάνουν ό,τι μπορούν για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική που εφαρμόζουν ούτε τα αποτελέσματά της αρκεί να ελέγχουν την εξουσία και τη νομή της. Η ριζοσπαστική Αριστερά, η οποία αξιοποίησε πολιτικά το ανύπαρκτο, όπως αποδείχτηκε, ηθικό πλεονέκτημά της, αποδεικνύεται έτοιμη να κάνει σχεδόν τα πάντα για την καρέκλα της εξουσίας. 

Αριστερή παρένθεση

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε αριστερή παρένθεση, με την έννοια ότι δεν είχε ολοκληρωμένη εναλλακτική στρατηγική, και όταν η κυβέρνηση Τσίπρα βρέθηκε αντιμέτωπη με την προοπτική της αναγκαστικής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έκανε στροφή 180 μοιρών υιοθετώντας ένα πολύ σκληρότερο πρόγραμμα-μνημόνιο από αυτό που ήρθε για να καταργήσει. 

Εάν τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης είχαν στοιχειώδη συνέπεια θα παραδέχονταν την πολιτική αποτυχία τους και θα αναλάμβαναν τις ευθύνες τους. Προτίμησαν όμως να μείνουν στην εξουσία υποκρινόμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο έδωσαν την καλύτερη απάντηση σε αυτούς που μιλούσαν για αριστερή παρένθεση. Μετατράπηκαν ευχαρίστως σε παρένθεση σε ό,τι αφορά την πολιτική που εφαρμόζεται, για να παραμείνουν, ανεξάρτητα από το οικονομικό και κοινωνικό κόστος, στην εξουσία. 

Καμμένος και Πολύδωρας

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας είχε προειδοποιήσει για την έλλειψη αρχών και τον πολιτικό καιροσκοπισμό της, όταν προχώρησε σε κυβερνητική συνεργασία με τον κ. Καμμένο και τους συνεργάτες του. Ο αυτοπροσδιοριζόμενος σαν προοδευτικός ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με το χειρότερο λαϊκίστικο τμήμα της ΝΔ, το οποίο μετεξελίχτηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες και με τον σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ της συστηματικής νομής της εξουσίας, το οποίο ελέγχει γύρω στο 1/4 του υπουργικού συμβουλίου. 

Προτείνοντας τον Βύρωνα Πολύδωρα για πρόεδρο του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, η κυβερνητική ηγεσία επιβεβαίωσε ότι είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα στην προσπάθεια να εξασφαλίσει πρόσθετο πολιτικό χρόνο. Ο κ. Πολύδωρας απομακρύνθηκε τα τελευταία χρόνια από τη ΝΔ, κινούμενος στον εθνικολαϊκό χώρο που βρίσκεται στα δεξιά της. 

Αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα γι’ αυτούς που υποτίθεται ότι θέλουν να μετασχηματίσουν την ελληνική κοινωνία και να αναμετρηθούν με τα μεγάλα συμφέροντα, αντίθετα θεωρήθηκε πολιτικό πλεονέκτημα, με το σκεπτικό ότι θα μπορούσε να προσφέρει δεξιά έως ακροδεξιά πολιτική κάλυψη στους κυβερνητικούς χειρισμούς στον χώρο των ΜΜΕ. 

Επενδύοντας στον κ. Πολύδωρα, ο κ. Τσίπρας δεν έλυσε βέβαια το πρόβλημα που του δημιούργησε η αρνητική απόφαση του ΣτΕ για τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά ενώ προκάλεσε τεράστια σύγχυση στη ριζοσπαστική Αριστερά, τουλάχιστον μεταξύ εκείνων οι οποίοι τη στηρίζουν σε ιδεολογική και πολιτική βάση. 

Τα λάθη και οι παραλείψεις της κυβέρνησης οδηγούν στην επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και εξηγούν τη μεγάλη δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του κ. Τσίπρα. Η απάντηση του Μαξίμου στις αρνητικές εξελίξεις δεν θα είναι βέβαια πολιτική ούτε θα έχει σχέση με τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις σε ό,τι αφορά τις κυβερνητικές επιλογές.

 Το μόνο που μπόρεσαν να σκεφτούν ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του είναι η δημιουργία πέντε νέων υπουργείων που θα επιτρέψουν το βόλεμα περισσότερων κομματικών στελεχών και συνεργαζόμενων και την καλύτερη οργάνωση της νομής της εξουσίας μέσω του επικείμενου κυβερνητικού ανασχηματισμού. Όλα για την καρέκλα, είναι το μήνυμα που στέλνει σε κάθε κατεύθυνση ο ΣΥΡΙΖΑ και όποιος αντέξει, προσθέτω εγώ. 

.Το παράλληλο νόμισμα πρό τών πυλών...

 Το παράλληλο νόμισμα (ευρωδραχμή ή GR-Euro) πρό τών πυλών καί πιθανότατα από 1.1.2017.

Όλως, εντελώς τυχαίως, ο υπέρμαχος ενός παράλληλου οικονομικού συστήματος, είναι ο νέος υπουργός Οικονομίας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy, πού αποτελεί ένα από τά think tank που στήριξαν και στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Όλως, εντελώς τυχαίως, βγήκε καί ο Γιωργάκης Παπανδρέου (τό πτηνό), ζητώντας από τόν Τσίπρα νά καλέσει όλες τίς πολιτικές δυνάμεις νά διαμορφώσουν μιά «ενιαία πρόταση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων». 
Όλως, εντελώς τυχαίως…

Πανδαισία γιά τόν ελληνικό λαό. «κόφτης», Capital Control καί «ευρωδραχμή». Τρείς χωριστές αξιοπρέπειες στήν συσκευασία τής μίας. Τριάδα ομ(ι)ούσιος καί αδιαίρετος. Εκκλησία τό “ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας” καί υπόσχεση καλοζωΐας στόν παράδεισο. Κατά συντυχίαν, πνευματικός εξομολογητής ο Ζουράρις.

Γιά τήν επόμενη διετία υπάρχει ένα χρηματοδοτικό κενό, εκτιμούμενο, σε περίπου 16 δισ. ευρώ. 

Παράλληλα η κυβέρνηση καί διάφοροι «παράγοντες» τών πιστωτών (πολιτικοί, τραπεζίτες, μεγαλοδημοσιογράφοι, «έγκυρα» ΜΜΕ καί γενικώς διεθνείς χαρτορίχτρες, μεθύστακες, Ομπάμες καί τό κακό συναπάντημα) πιέζουν γιά τό κλείσιμο τής αξιολόγησης μέχρι τέλους τού χρόνου, μέ παράλληλη υπόσχεση γιά μιά «βολική» για όλους αντιμετώπιση τής κατάστασης τού χρέους, με επιμήκυνση αποπληρωμής του σέ βάθος χρόνου δεκαετιών και μέ μείωση των επιτοκίων, ακόμα καί σταθερά επιτόκια καί γενικώς ότι προσφέρεται γιά νά χαρακτηρισθεί «βιώσιμο».

Συγχρόνως, πρέπει νά κινηθεί κάπως (προσωρινά) καί η ελληνική οικονομία, νά πέσει «ρευστό», αλλά χωρίς νέα δανεικά!!! από τούς πιστωτές.

Πώς θά γίνει όλο αυτό; Μά μέ ένα παράλληλο πρόγραμμα πλασματικής ρευστότητας, πανομοιότυπο μέ τίς μεταχρονολογημένες επιταγές, πού γνώρισαν δόξες στίς εποχές τής ευμάρειας καί όταν έσκασαν τήν νύφη τήν πλήρωσαν οι «παραγωγικοί μαλάκες».

Βάλτε ένα 10% γιά ΑΕΠ γιά τό χρηματοδοτικό κενό καί ένα άλλο 10% τού ΑΕΠ γιά τό παράλληλο πρόγραμμα καί εγεννήθη η ευρωδραχμή ή GR-Euro, μέ τίς ευλογίες τής ΕΚΤ, τών πιστωτών, τής κυβέρνησης καί τού Διευθυντηρίου τής ΕΕ.
Όλως τυχαίως τήν άποψη γιά παράλληλο νόμισμα, μέ ποσότητα κυκλοφορίας τού 20% τού ΑΕΠ είχε ο νέος υπουργός Οικονομίας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy.

Αλλά, προσέξτε. Θά είναι προσωρινό (θεός φυλάξει), θα είναι υποχρεωτικά ανταλλάξιμο εντός τής χώρας μόνο, δηλαδή θά υποχρεούται ο καθένας πού ζεί καί συναλλάσσεται εντός τής Ελλάδος νά τό αποδέχεται καί η ισοτιμία τού εν λόγω (προσωρινού) νομίσματος πρός τό ευρώ, θά είναι 1:1.

Η ποσότητα κυκλοφορίας τού παράλληλου εθνικού νομίσματος θά καλύπτει τό κενό πού υπάρχει στην αγορά (!!!) καί έμμεσα, θά αποτελεί άτοκη αυτοχρηματοδότηση τής κρατικής δομής καί υποτίθεται γενικά τής οικονομίας. Θά αποτελεί ένα είδος εσωτερικού δανεισμού, δεδομένου ότι μέ τήν αυξημένη κυκλοφορία χρήματος στην Ελλάδα λόγω του παράλληλου νομίσματος, θά καταστεί δυνατή η συλλογή σέ ευρώ τού ποσού πού είναι αναγκαίο γιά τήν κάλυψη τού χρηματοδοτικού κενού καί τών κρατικών επενδύσεων.

Φυσικά καί θά δοθούν όρκοι βεβαίωσης, ότι τό προτεινόμενο παράλληλο νόμισμα θά είναι προσωρινό, δηλαδή περιορισμένης διάρκειας (2-4 ετών). 

Μετά το πέρας της συγκεκριμένης περιόδου θα αποσυρθεί σταδιακά από τήν κυκλοφορία καί θά παραμείνει σέ κυκλοφορία μόνο τό ευρώ. Επίσης θα είναι ισότιμο διά νόμου με το ευρώ, θά είναι διά νόμου υποχρεωτικά αποδεκτό από όλους εντός τών συνόρων τής χώρας καί θά κυκλοφορεί μόνον εντός τής ελληνικής επικράτειας καί οι αποδέκτες του δέν θά έχουν τίποτα νά φοβηθούν.

Καί, όπως αναφέρθηκε, μετά το πέρας της συγκεκριμένης περιόδου θα αποσυρθεί σταδιακά από τήν κυκλοφορία.

Σταδιακά. Άν δέν ξανασφραγισθεί…

Ιαπετός

.Περιπλανώμενα υπουργεία…

Στην αρχή λεγόταν ανασχηματισμός. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον ονόμασε αναδόμηση για να δείξει ότι  δεν αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα των υπουργών, αλλά και οι δομές του υπουργικού συμβουλίου.  Αργότερα ο ίδιος χρησιμοποίησε τον όρο δομικός ανασχηματισμός για να περιγράψει την ίδια κατάσταση. Την εποχή εκείνη οι αλλαγές των υπουργών γίνονταν σχεδόν ανά εξάμηνο και είχαν καταντήσει ρουτίνα. Χρειαζόταν, λοιπόν, η αλλαγή και των λέξεων για να δοθεί η εντύπωση ότι κάτι αλλάζει πραγματικά.

  

Από τότε έχουν γίνει δεκάδες “δομικοί ανασχηματισμοί”, πλήθος αναδιαρθρώσεων στα υπουργεία χωρίς να  μεταρρυθμιστούν και να εκσυγχρονιστούν οι γραφειοκρατικές δομές της διοίκησης. Αντί να αλλάζουν όσα ταλαιπωρούσαν τους πολίτες και καθήλωναν το κράτος στις συνήθειες περασμένων αιώνων, άλλαζαν τα ονόματα των υπουργείων και πηγαινοέρχονταν οι αρμοδιότητες. Ας αντιπαραβάλουμε αυτό το πηγαινέλα με ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση, όπως ήταν η συνένωση δήμων και κοινοτήτων και η ίδρυση των ΚΕΠ…

Από τη συγχώνευση των υπουργείων Εμπορίου και Βιομηχανίας προέκυψε το Υπουργείο Ανάπτυξης. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 όρισε υπουργό τη Λούκα Κατσέλη,το μετονόμασε σε Υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, ίσως για να ταιριάζει με το πολιτικό μέγεθος της υπουργού. Όταν η Κατσέλη μετακινήθηκε στο υπουργείο Εργασίας, το Οικονομίας μετονομάστηκε ξανά σε Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας για να ονομαστεί ξανά τον Ιανουάριο του 2015 Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών Ναυτιλίας και Τουρισμού.

Κατά τη μετακίνησή της η Κατσέλη, πήρε μαζί της και τις αρμοδιότητες της προστασίας του καταναλωτή  που περιελάμβανε και την προστασία των δανειοληπτών. Οι αρμοδιότητες αυτές άνηκαν πάντοτε στο υπουργείο Εμπορίου και το ακολούθησαν και στο Ανάπτυξης. Όμως η Κατσέλη είχε δημιουργήσει πελατεία με τις ρυθμίσεις της για τα δάνεια και για να δεχτεί τη μετακίνησή της στο Εργασίας απαίτησε να πάρει μαζί της και τη σχέση με τους πελάτες της.

Οι μετονομασίες, οι συνενώσεις, οι διαχωρισμοί δεν συμβαίνουν μόνο όταν ο ένας πρωθυπουργός διαδέχεται τον προηγούμενο. Πολύ συχνά συμβαίνουν με τον ίδιο  πρωθυπουργό, που μετά λίγους μήνες επανιδρύει υπουργεία που ο ίδιος κατάργησε ή διαχωρίζει υπουργεία που ο ίδιος  συνένωσε. Οι υπάλληλοι του υπουργείου Τουρισμού, για παράδειγμα, την τελευταία δεκαετία έχουν βρεθεί να ανήκουν διαδοχικά σε αυτόνομο υπουργείο, στο Πολιτισμού και στο Οικονομίας.

Ανάλογη είναι η περιπλάνηση του Υπουργείου Ναυτιλίας που αντάμωσε κάποια στιγμή με το Τουρισμού στο Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών Ναυτιλίας και Τουρισμού .

Η Φαντασία οργιάζει όχι μόνο στους συνδυασμούς των αρμοδιοτήτων, αλλά και στις ονομασίες. Στο Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων προστέθηκε το 2009 το “και δια βίου μάθησης” λες και η δια βίου μάθηση δεν συμπεριλαμβάνεται στην Παιδεία. Κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει στον τίτλο του υπουργείου και οι λέξεις Πολιτισμού, Έρευνας, Αθλητισμού.

Σε κάθε μετονομασία υπουργείου θα πρέπει να αλλάξουν επιγραφές, χιλιάδες σφραγίδες, φάκελοι επιστολόχαρτα, έντυπα και πολλά άλλα. Ειδικά για το Υπουργείο Παιδείας κάθε αλλαγή θα πρέπει να περάσει σε εκατοντάδες χιλιάδες τίτλους σπουδών που εκδίδονται κάθε χρόνο. Το κόστος της τελευταίας μετονομασίας του συγκεκριμένου υπουργείου υπολογίστηκε από την εφημερίδα Έθνος (25-9-15) περίπου στις 800.000 ευρώ.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην ευρηματικότητα, όταν πρόκειται για ξόδεμα χρημάτων και ουραγός όταν πρόκειται για εξοικονόμηση. Είναι και η τεράστια σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού και ενέργειας για δραστηριότητες που η ματαιότητα και η εμμονική επανάληψη τις καθιστούν γελοίες. Πάνω από όλα είναι η προτεραιότητα που δίνει το πολιτικό σύστημα στο εμπόριο των λέξεων και των εντυπώσεων για να παραπλανά τους πολίτες.

Ο νυν πρωθυπουργός, ακριβώς όπως και οι προκάτοχοί του, υποσχέθηκε ένα μικρό και ευέλικτο σχήμα. Αφού στη δεύτερη κυβέρνησή του διαχώρισε τα υπουργεία που είχε ενώσει λίγους μήνες πριν, αποφάσισε τώρα την ίδρυση μερικών νέων υπουργείων και τη μετονομασία άλλων. Συμπλήρωσε, μάλιστα, το  νέο ανακάτεμα  με πρόσωπα στα οποία η γραφικότητα συναγωνίζεται την γελοιότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν διόρθωσε τις  κακές συνήθειες του παλιού πολιτικού συστήματος, αλλά τις επανέλαβε και τις πολλαπλασίασε. Όπως, άλλωστε, έκανε σε όλα τα ζητήματα.

Σπύρος Βλέτσας

Athens Voice

.Έλεος ρε συ Αλέξη…

Κοιτούσα την νέα κυβέρνηση και είπα τώρα κλαίμε η γελάμε; Μήπως  και τα δύο μαζί;

 Υπουργός Εργασίας ένα νέο κορίτσι με διδακτορικό και προϋπηρεσία στα κινήματα και στις συλλογικότητες… δουλειά σε επιτροπές στην Ευρώπη… και διαλέξεις, λέει, διαλέξεις παντού... η ίδια που αποκαλούσε την κυβέρνηση Σαμαρά ως ακροδεξιούς, έρχεται σήμερα να συνεχίσει μια πολιτική την οποία έβριζε εκ μέρους των κινημάτων…

 Όσο για δουλειά, μέχρι τα 31 της δούλευε σε επιτροπές  στην ΕΕ και διευθύντρια του απερχόμενου υπουργού εργασίας (του μαντηλάκια). Φυσικά δεν ξέρει τι σημαίνει δουλειά στην πατρίδα της οποίας σήμερα προίσταται ως υπουργός στο υπουργείο Εργασίας!!!!!!

Ενας άνθρωπος δηλαδή, που δεν έχει δουλέψει ούτε για μια ώρα στην Ελλάδα θα λύσει το εργασιακό. Μάλιστα! Η πολιτική Σαμαρά για τα εργασιακά δεν άρεσε στην νέα υπουργό, αυτή θα δώσει προφανώς την 13η και 14η σύνταξη και θα αυξήσει τους μισθούς... Έλεος δηλαδή κε Τσίπρα

Παρακολουθείς την Πράβντα 1 (συγνώμη την ΕΡΤ1) και νομίζεις ότι ζεις σε άλλη χώρα…

Σε θέσεις κλειδιά, θιασώτες του παράλληλου νομίσματος, λάτρεις του αρχαιοελληνικού κάλους που το μετατρέπουν σε "κάλο στον εγκέφαλό μας", υπουργίνες που θεραπεύουν ασθένειες, με συμπαντική ενέργεια, νέοι με περγαμηνές και φρου φρου και αρώματα, αλλά καμιά σχέση με την πραγματικότητα. 

Ένα άλλο νέο παιδί νομικός που δεν δούλεψε και αυτός ποτέ, είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ένας άλλος δούλεψε μόνο ως manager εδω manager παραπέρα, manager παρακάτω, πήρε και αυτός θέση… Μπροστά του μέχρι και ο Καρανίκας μοιάζει με εργασιομανή!

Δώσε και σε μένα μπάρμπα είναι η νέα κυβέρνηση

Κατά τα άλλα οι ηλικιωμένοι είναι στους δρόμους, οι εργαζόμενοι είναι άνεργοι εν δυνάμει, γιατί η ανάπτυξη έγινε το πιο σύντομο ανέκδοτο στην Ελλάδα.

Το μόνο που θυμόμαστε μια ημέρα μετά τον ανασχηματισμό, είναι ότι κάποιοι έχουν κατάληξη επιθέτων  σε -όγλου, ότι είναι εκ των μεγαλυτέρων κυβερνήσεων που θα πληρώνει τα μιστά τους ο Λαός, και ότι η ελπίδα χάθηκε κάπου μεταξύ Βρυξελλών, Αθήνας και Ουάσιγκτον…

Επίσης να μη το ξεχάσω, έχουμε και υφυπουργό Παιδείας που πιστεύει ακράδαντα ότι τελούμε υπό κατοχή! Την ίδια ώρα που εισπράττει κανονικά τα μιστά του…

Μπιάνκα

ΥΓ- Ούτε ο Ομπάμα σας σώζει σύντροφοι, γιατί οι φονιάδες των λαών οι Αμερικάνοι που διατυμπανούσατε σας έχουν σφιχταγκαλιάσει…

.Κυπριακό ώρα μηδέν

Πυκνό πλέγμα σοβαρότατων ζητημάτων, καλείται η Ελλάδα να αντιμετωπίσει το αμέσως επόμενο διάστημα. Ήδη, υπό την πίεση για επίλυση του Κυπριακού -με συνοπτικές διαδικασίες- σήμερα ξεκίνησαν κεκλεισμένων των θυρών στο ξενοδοχείο “Le Mirador Resort & Spa”, στις πλαγιές του βουνού Μοντ Πελεράν, στη λίμνη Λεμάν, στην Ελβετία, οι δικοινοτικές συνομιλίες.

 Στο μεταξύ, ανάλογα με το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, αναμένονται σοβαρές εξελίξεις στην περιοχή μας, αλλά και σημαντικές παρεμβάσεις εκ μέρους της Ουάσιγκτον προς την κατεύθυνση να κοπούν τα πολλά – πολλά ανάμεσα σε Αθήνα και Μ... περισσότερα »