.Φταίει ο Τσίπρας ή ο λαός που τον ανέχεται;

Ο Τσίπρας θα μείνει στην ιστορία ως ο χειρότερος πρωθυπουργός της Ελλάδος! Σίγουρα θα συμπεριληφθεί σ΄εκείνους που θα μπορούσαν να πάρουν και τον παγκόσμιο τίτλο αλλά – ευτυχώς- μέχρι τώρα έρχεται τρίτος, πίσω από τα πρότυπά του, τον Τσάβεζ και τον Μαδούρο.

 Βαριά κουβέντα για τον εν ενεργεία πρωθυπουργό της χώρας! Ίσως θα έπρεπε να αναφέρομαι με περισσότερο σεβασμό, αν όχι προς το πρόσωπο, τουλάχιστον προς τον τίτλο που δυστυχώς φέρει… Μα εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Ο αμόρφωτος αυτός συνδικαλιστής κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να απωλέσει το κύρος και την αξιοπιστία (που κακώς είχε) και να καταντήσει ένας αναξιόπιστος και αξιοθρήνητος ηγετίσκος…

 Αν πρέπει να περιγράψεις τον Τσίπρα, δεν ξέρεις από πού ν’ αρχίσεις. Αν το βρεις δε, μετά δεν ξέρεις πού να τελειώσεις! Δεν πρόκειται φυσικά να σας κουράσω παραθέτοντας δεκάδες προσβλητικά επίθετα που ορθά θα περιέγραφαν τον γελωτοποιό της Ευρώπης. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο κοινό αίσθημα που προκαλεί τελευταίως στην συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών:την ντροπή!

Ακούω συχνά τους τελευταίους μήνες πολλούς να επαναλαμβάνουν τη φράση: “Δεν αντέχω πλέον να τον βλέπω”.

Η αποστροφή αυτή έγινε σχεδόν τραγούδι στο στόμα του λαού κυρίως μετά την επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα. Η στάση του, η ομιλία του και η εν γένει συμπεριφορά του συμπτωματικού αριστερούλη απέναντι στον στυλάτο Αμερικανό πρόεδρο, ήταν η αφορμή για να “ξεχειλίσει το ποτήρι” και να κάνει πολλούς να παραδεχθούν ότι “ντρέπονται για τον Τσίπρα”! Ντρέπονται όταν αντικρύζουν αυτόν τον απαίδευτο σαλντιμπάγκο να χασμουριέται και να βουλιάζει στην πολυθρόνα, τη στιγμή που ο αρχοντικός Ομπάμα ομιλεί δίπλα του  προσπαθώντας να τον τραβήξει από τον  βάλτο που λόγω βλακείας βουλιάζει εκείνος κι η χώρα μαζί!

Επειδή από μικρό παιδί, είμαι έντονα πολιτικοποιημένος, προσπάθησα να θυμηθώ αν έχει υπάρξει άλλος πρωθυπουργός που να έκανε το λαό να ντρέπεται επειδή εκπροσωπείτο από εκείνον. Δεν υπήρξε! Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής ακόμα κι ο Γιώργος Παπανδρέου… Είχαν ορκισμένους εχθρούς αλλά δεν ντρεπόμασταν για λογαριασμό τους! Δεν ντρεπόμασταν όταν μας εκπροσωπούσαν στο εξωτερικό, όταν συναντούνταν με άλλους ηγέτες. Ο Τσίπρας όμως κατάφερε το φαινομενικά αδύνατο! Να τον κοιτάμε να συζητά με ξένους και να λέμε –σχεδόν- όλοι: “Ντροπή ρε γαμώτο!”

Γιατί όμως ανεχόμαστε αυτήν την προσβλητική κωμωδία που παίζεται εις βάρος μας; Πώς ανεχόμαστε έναν πρωθυπουργό που ψεύδεται ασυστόλως, που δεν έχει καμιά αξιοπιστία, που κόβει συντάξεις και ταυτόχρονα στέλνει γράμμα εξηγώντας ότι δεν τις έκοψε, που αντί να κλείνεται στο γραφείο του εν μέσω αξιολόγησης και Κυπριακού, παίρνει το αεροπλάνο για την Κούβα για να παραστεί στην κηδεία ενός δικτάτορα;

Πώς γίνεται να ανεχόμαστε την παρέα του, τον προκλητικό Καμμένο, τον απερίγραπτο Πολάκη και τον αξιοδάκρυτο Ζουράρι; Πώς είναι δυνατόν να δηλώνει ο υφυπουργός Παιδείας ότι δεν πειράζει να μας πάρουν και μερικά νησιά οι Τούρκοι και να μην επεμβαίνει ένας εισαγγελέας; Πώς γίνεται αγαπητοί μου να ανεχόμαστε τον υπουργό Τσιρώνη να δηλώνει ότι “η σημαία που αγοράζουμε από τον Κοκκώνη δεν είναι Εθνικό Σύμβολο”;

Δυστυχώς, η ζημιά που έχει υποστεί ο λαός μας δεν είναι μόνο οικονομική. Έχει και παρελκόμενα… Από τη μία, το εύκολο χρήμα των τελευταίων δεκαετιών, μας μετέτρεψε σε παραδόπιστους καταναλωτές. Από την άλλη, η απώλεια της οικονομικής ευχέρειας κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, μας μετέτρεψε σε μεμψίμοιρους μετανοούντες.

Γίναμε άνευροι και επικίνδυνα ανεκτικοί. Χωρίς πνεύμα και χωρίς πάθος καθόμαστε και κλαίμε τη μοίρα μας παρακολουθώντας τον Τσίπρα, τον Καμμένο και την άεργη παλιοπαρέα να ασελγούν στην Παιδεία, στην Ιστορία, στα Εθνικά σύμβολα, στη χώρα ολόκληρη!

Φταίμε εμείς ή αυτοί; Προφανώς οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν… Είμαστε όμως τόσο κακός λαός για να μας αξίζει ο Τσίπρας;

Λυπούμαι που το παραδέχομαι, αλλά μάλλον είμαστε. Γίναμε οκνηροί και ως εκ τούτου ευκολόπιστοι, κουτοπόνηροι και αγαθοί, εύκολα θύματα για ανερυθρίαστους –ξιπασμένους δημαγωγούς που θα υποσχεθούν τα πάντα για να χωθούν στην υπουργική καρέκλα την οποία αρνούνται να αποχωριστούν, όσο ξεφτίλα κι αν γίνουν.

Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του όνειδους που ονομάζεται Τσίπρας: Επειδή είναι αμόρφωτος δεν γνωρίζει τις αξίες του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου.

Πάνω απ’ όλα όμως αγνοεί την αξία της Υστεροφημίας. Γι αυτό και αδιαφορεί γι αυτή. Γι αυτό και επέλεξε να κάνει καριέρα ως καρεκλοκένταυρος και όχι ως ηγέτης!

Ο Διαγόρας ο Ρόδιος ήταν ένας από τους διασημότερους πυγμάχους της αρχαιότητας και γενάρχης ολυμπιονικών. Σε προχωρημένη ηλικία, το 448 π.Χ. ήταν παρών στην Ολυμπία όταν οι γιοί τουΔαμάγητος και Ακουσίλαος στέφθηκαν Ολυμπιονίκες. 

Λέγεται ότι αμέσως μετά τη βράβευσή τους, οι γιοί του ανέβασαν τον Διαγόρα στους ώμους τους και τον περιέφεραν θριαμβευτικά στο στάδιο. Τότε ένας από τους θεατές αναφώνησε: Κάτθανε Διαγόρα, ουκ εις Όλυμπον αναβήση !(Πέθανε Διαγόρα, μην περιμένεις να ανέβεις και στον Όλυμπο) και ο Διαγόρας εν μέσω των επευφημιών και πλήρης ευδαιμονίας άφησε την τελευταία του πνοή.

Αυτή η ιστορία καταδεικνύει τη σημασία που έχει η υστεροφημία σε μια κοινωνία που παράγει γνώση, πολιτισμό και σέβεται τις αξίες.

Φαντάζομαι ότι αν ο Τσίπρας γνώριζε την ιστορία τούτη , θα έκανε τα πάντα διαφορετικά…

Καλά Χριστούγεννα και –κυρίως- καλύτερη χρονιά!

Πάτροκλος Κουδούνης

.Τι απέγιναν οι κυρίες με τα τζιπ;

Νομίζω πως καμιά ιστορία δεν μπορεί να περιγράψει καλύτερα το αφήγημα «Η Ελλάδα του 21ου αιώνα» από τις «κυρίες με τα μαύρα τζιπ και τους σωματοφύλακες». Καμιά. Η ιστορία τους συμπυκνώνει ό,τι αγιοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια. Μύθο, υπερβολή, κουτοπονηριά, τερατολογία, αμφιβολία, ελπίδα, φιλανθρωπία, αλληλεγγύη, ανθρωπισμό, χρήμα κι ελληνικό δημόσιο.

Οι κυρίες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα λόγια του Κλεάνθη Τσιρώνη, προέδρου της Βαρβακείου Αγοράς, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2013. Ήταν 10, κατέβηκαν από τέσσερα τζιπ, συνοδεύονταν από security, πήγαν σε επιλεγμένα καταστήματα και κάθισαν οι ίδιες στις ταμειακές μηχανές. Όταν έβλεπαν πολίτες οι οποίοι δυσκολεύονταν να αγοράσουν αρκετό κρέας, εκείνες τους έλεγαν να αγοράσουν ακόμη περισσότερο και το πλήρωναν οι ίδιες…

 Εκείνη την πρώτη φορά, σύμφωνα με τον κ. Τσιρώνη, πλήρωσαν 20.000 ευρώ.

Παραδόξως, ουδείς τις φωτογράφησε ή τις μαγνητοσκόπησε, ενώ δε στάθηκε δυνατό να βρεθούν ούτε ευεργετηθέντες ούτε αξιόπιστοι μάρτυρες για το γεγονός. Η ιστορία, όμως, ενθουσίασε τα κανάλια και τα site, με αποτέλεσμα όλοι να μιλούν με θαυμασμό για τις κυρίες με τα μαύρα τζιπ.

Όσοι τολμούσαμε να επισημάνουμε στο facebook ότι πρόκειται προφανέστατα περί μύθου, χαρακτηριζόμασταν ανάλγητοι και κυνικοί κι ευτυχώς που δεν είναι όλος ο κόσμος σαν τα μούτρα μας, διότι αν ήταν όλοι σαν τα μούτρα μας δε θα υπήρχαν οι φιλάνθρωπες κυρίες με τα μαύρα τζιπ και στο κάτω κάτω γιατί να σκοτώνουμε την ελπίδα ότι μπορεί να υπάρχουν οι κυρίες με τα μαύρα τζιπ;

Με τέτοια επιχειρήματα εσείς πόση ώρα θα μπορούσατε να συζητάτε; Προσωπικά, καθόλου.

Πέρασαν οι μήνες, ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα και μαζί τους και οι κυρίες. Αυτή τη φορά ήταν με πολυτελή αυτοκίνητα και ξόδεψαν 50.000 ευρώ. Μάλιστα, επειδή το Υπουργείο Οικονομικών ενοχλήθηκε με την ιστορία, το ρεπορτάζ λέει ότι ο αρμόδιος Γενικός Γραμματέας έψαξε το θέμα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο περί μυθεύματος από τον πρόεδρο της Βαρβακείου.

Εμείς, βέβαια, οι άπιστοι του facebook, ήμασταν εκείνοι «που σκοτώναμε την ελπίδα».

Οι κυρίες επανεμφανίστηκαν στα λόγια του κ. Τσιρώνη τα επόμενα Χριστούγεννα, αλλά πλέον το θέμα είχε λιγάκι ξεφτίσει. Για μια ακόμη φορά εμείς «σκοτώναμε την ελπίδα», αλλά χλιαρά πια. Από με τα μαύρα έχουν γίνει άφαντες –πιθανόν να πηγαίνουν στα σαλέ τους στην Ελβετία, πάντως τη Βαρβάκειο δεν την καταδέχονται.

Στις αρχές, πάντως, «η είδηση» αυτή περνούσε για ένα διάστημα παντού. Ελάχιστοι την αμφισβητούσαν καθαρά, κι ελάχιστοι εξέφρασαν επιφυλάξεις. 

Κι αυτοί οι τελευταίοι, πάντως, τις εξέφραζαν στη λογική «δεν είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει Θεός, γι’ αυτό ανάβουμε ένα κεράκι πού και πού», δηλαδή μισοδέχονταν το παραμύθι με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί του αντιθέτου. Κάποιοι άλλοι γνώριζαν ότι επρόκειτο περί τερατολογίας, αλλά το απέκρυβαν διότι το θέμα «πουλούσε».

Σας ρωτώ, λοιπόν: όταν ένας μοναχός κρεοπώλης μπόρεσε να πουλήσει σε ολόκληρη χώρα τις «κυρίες με τα μαύρα τζιπ», γιατί να μην μπορεί ο οποιοσδήποτε να πουλήσει το οτιδήποτε;

Χριστίνα Ταχιάου

Protagon

.Οι καλές ειδήσεις που αποδεικνύουν ότι το 2016 δεν ήταν η απόλυτη καταστροφή…

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το 2016 ήταν πολλές φορές εφιαλτικό. Τις περισσότερες φορές, φαινόταν σαν μία σκοτεινή φαντασίωση, με ειδήσεις από το κακό στο χειρότερο. Στις διασημότητες που πέθαναν, προστέθηκε και το "αιματηρό 2016", σαν ένας κωδικός για τα αισθήματα της απώλειας και την απελπισία. Μέσα σε όλα αυτά, όμως, υπήρχαν και κάποιες αισιόδοξες ειδήσεις…

Ο Μπαράκ Ομπάμα απαγόρευσε τις γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αρκτική

Μπορεί να αποχωρεί από τον Λευκό Οίκο, αλλά δεν φαίνεται να δείχνει σημάδια επιβράδυνσης. Στις 20 Δεκεμβρίου, ο Ομπάμα χρησιμοποίησε ένα νόμο του 1953 για την απαγόρευση μόνιμων νέων γεωτρήσεων πετρελαίου και φυσικού αερίου στους περισσότερους αμερικανικούς ωκεανούς στην Αρκτική και τον Ατλαντικό, σε μια προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος από τον διάδοχό του. Το WWF λέει ότι η απόφαση αυτή θα κάνει πολύ πιο δύσκολο για τον Ντόναλντ Τραμπ να επωφεληθεί από τα αμερικανικά αποθέματα πετρελαίου στην Αρκτική, κάτι που θεωρείται μια νίκη.

Στην Κολομβία υπεγράφη μια ιστορική συμφωνία με τις Farc

Ο Πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος και ο ηγέτης των ανταρτών της FARC Ροντρίγκο Λοντόνο (ή Τιμοτσένκο, όπως είναι γνωστός) υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης, βάζοντας τέλος σε περισσότερα από 50 χρόνια πολέμου. Ο Σάντος τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το έργο του σχετικά με τη συμφωνία, η οποία είχε αρχικά απορριφθεί με δημοψήφισμα στο οποίο το 50,2 τοις εκατό ψήφισε κατά.

Οι κινηματογραφιστές του «Planet Earth II» έσωσαν όλα τα χαμένα μικρά χελωνάκια από το γύρισμα

Ο Ντέιβιντ Ατένμπορο πιστεύει ειλικρινά ότι δεν πρέπει να παρεμβαίνουμε στη φύση, αλλά όταν οι θεατές του "Planet Earth II" είδαν χιλιάδες χελωνάκια να παθαίνουν σύγχυση εξαιτίας των ανθρωπογενών φώτων και να αρχίσουν να κατευθύνονται προς τους κινδύνους της πόλης, αναγκάστηκαν να παρέμβουν. Το BBC Earth έγραψε στο Twitter: "Κάθε χελώνα που περιλαμβάνεται στο # PlanetEarth2 συλλέχθηκε και γύρισε και πάλι στη θάλασσα".

Ένα αγόρι με ανίατη ασθένεια έλαβε 28.000 κάρτες Χριστουγέννων από το κοινό

Σε μία δακρύβρεχτη ιστορία, ο Bradley Lowery, πέντε ετών με καρκίνο σε τελικό στάδιο, δέχθηκε χιλιάδες κάρτες και δώρα από όλο τον κόσμο. Μετά από μια εμφάνιση με την αγαπημένη ποδοσφαιρική ομάδα του, Σάντερλαντ, στο Στάδιο του Φωτός, και ένα online αίτημα, ο μικρός συγκέντρωσε αμέτρητα δώρα που έκαναν τα Χριστούγεννά του ξεχωριστά.

Ο Tim Peake έτρεξε έναν μαραθώνιο στο διάστημα

Αυτό θα μπορούσε να είναι η οριστική απόδειξη ότι το να ψάχνεις καλές ειδήσεις το 2016 είναι τόσο δύσκολο, που θα πρέπει να εγκαταλείψεις αυτόν τον πλανήτη, αλλά αυτό δεν την καθιστά λιγότερο ενθαρρυντική. Ο Tim Peake εκτοξεύθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και "έτρεξε" έναν μαραθώνιο μέσω live stream παράλληλα με τον Μαραθώνιο του Λονδίνου, σε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό γεγονός. Ο Peake έτρεξε την πορεία των 42 περίπου χιλιομέτρων δεμένος σε ένα διάδρομο, μέσα σε τρεις ώρες, 35 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα, βλέποντας τους δρόμους να περνούν κάτω από τα πόδια του σε πραγματικό χρόνο μέσα από ένα iPad.

Ο ΟΗΕ διόρισε τον πρώτο ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα σχετικά με τα δικαιώματα των γκέι

Στον απόηχο της επίθεσης σε νυχτερινό κέντρο στο Ορλάντο, ο ΟΗΕ όρισε τον πρώτο ανεξάρτητο ανακριτή για να βοηθήσει στην προστασία των γκέι από τη βία και τον κόσμο των διακρίσεων. Ο Βιτιτ Μουνταρμπχορν, ένας καθηγητής διεθνούς δικαίου, ξεκίνησε την τριετή θητεία του το Σεπτέμβριο.

Ένας Ινδός επιχειρηματίας ξόδεψε την προίκα της κόρης του σε 90 σπίτια για τους άστεγους

Ο Αγιάι Μουνότ, ένας πλούσιος έμπορος υφασμάτων και σιταριού, από το Αουρανγκαμπάντ στην ανατολική Ινδία, ξόδεψε την σημαντική προίκα της κόρης του ύψους 93.000 λιρών για την κατασκευή 90 σπιτιών για φτωχούς. Τα κριτήρια επιλεξιμότητας του απλώς ήταν να δηλώσεις κάποιος ότι είναι φτωχός και ότι δεν είναι εθισμένος. Η κόρη του εμπόρου υποστήριξε πλήρως την απόφασή του και μαζί με τον νέο σύζυγό της φέρεται να παρέδωσαν τα κλειδιά στους νέους ιδιοκτήτες μετά το γάμο τους.

Το Παρίσι πούλησε τα "λουκέτα των ερωτευμένων" από τις γέφυρες του, για να συγκεντρώσει χρήματα για τους πρόσφυγες

Εκατομμύρια λουκέτα από ζευγάρια που εξυμνούσαν τον έρωτά τους, από τις Pont des Arts και Pont de l'Archevêché αφαιρέθηκαν το περασμένο έτος για λόγους ασφαλείας. Στη συνέχεια άρχισαν να πωλούνται, σε μια κίνηση που ο αντιδήμαρχος Μπρουνό Ζουλιάρ πιστεύει ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει μέχρι και 100.000 ευρώ για τους πρόσφυγες που έχουν ανάγκη από καταφύγιο.

Ο Λιονέλ Μέσι συναντήθηκε με έναν μικρό Αφγανό που έφτιαξε μια μπλούζα του ειδώλου του με πλαστική σακούλα

Το πεντάχρονο αγόρι δημιούργησε αίσθηση στο internet όταν εμφανίστηκε να φορά μια μπλούζα του Μέσι, φτιαγμένη από μια πλαστική σακούλα. Τελικά συνάντησε τον ήρωα του, περπατώντας στον αγωνιστικό χώρο δίπλα του. Στο σχετικό, συγκινητικό βίντεο, ο Μουρτάζα Αχμάντι από το Αφγανιστάν φαίνεται να μην μπορεί να πάρει τα μάτια του από τον Μέσι…

.Εχθρός τους, η Ελλάδα

Κώστας Ζουράρις, επίσημα σε συνέντευξη Τύπου για τις αλλαγές στην εκπαίδευση:

«Νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μας ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μη μας πάρουν» δήλωσε ο κ. Ζουράρις.

«Η ελληνική γλώσσα απειλείται από γενικευμένη παρακμή και υπονόμευση», συνέχισε, για να συμπληρώσει «η ελληνική γλώσσα τελεί υπό απειλήν».

Μετά το σάλο που προκάλεσαν οι δηλώσεις, ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου σχολίασε το θέμα, προχωρώντας σε διευκρινιστικές δηλώσεις.

«Αυτό που είπε ο υφυπουργός δεν αφορούσε τα ελληνικά νησιά, αλλά τα ελληνικά πράγματα γενικά» είπε ο κ. Γαβρόγλου.

Δεν περιμένουμε κάτι από την κυβέρνηση. Να τον αποπέμψει, να τον στείλει στον αγύριστο, να τον στείλει να κάνει παρέα στον Σουλτάνο. Περιμένουμε μια συγγνώμη, περιμένουμε να πουν κάτι για τις ανθελληνικές δηλώσεις που έρχονται σε συνέχεια αυτών για τη σημαία της Ελλάδας. 

Ένας υπουργός της κυβέρνησης λέει ότι δεν τρέχει και τίποτε να χάσει η Ελλάδα κάποια από τα νησιά αρκεί να μη χαθεί η γλώσσα. Βάζει στην ίδια ζυγαριά την επίσης σημαντική υπόθεση της ελληνικής γλώσσας με την παραχώρηση ελληνικής γης. 

Τι άλλο να πούμε εμείς; Επιλογή του Τσίπρα είναι και ο Ζουράρις, ο οποίος μάλλον έχει ξεφύγει, και ο Παρασκευόπουλος και όποιος άλλος αναφέρεται τόσο απαξιωτικά για την Ελλάδα, για τα νησιά, για την εθνική κυριαρχία. Κανονικά θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί ο πρωθυπουργός, αλλά που τσίπα.

.Χαβαλέ... και με τους «μπούληδες» της Χρυσής Αυγής

Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ο Τζανακόπουλος κάλυψε τον Παρασκευόπουλο για τις άθλιες δηλώσεις του, τόσο για την ελληνική σημαία όσο και για τις χρυσαυγίτικες αγκαλιές. Κάλυψε βεβαίως και τον Τσιρώνη που ήταν στο ίδιο μήκος κύματος για το «πανί» που πουλάνε παντού και δεν έχει και καμιά σημασία. Λες και η σημαία είναι απλά και μόνο το πανί κι όχι το συναίσθημα που έχει ο καθένας κρυμμένο στην καρδιά του για την πατρίδα του.

Εν πάση περιπτώσει, για την κυβέρνηση δεν υπάρχει θέμα, λες κι επρόκειτο για μια απλή υπόθεση που περνά έτσι, χωρίς ούτε καν να τραβάνε το αυτί του βουλευτή. Προφανώς για τον Τζανακόπουλο, γνωστό θαμώνα των Εξαρχείων, να μη συμβαίνει και τίποτε όταν κάποιος μιλά για την ελληνική σημαία. Όμως, γιατί... τουμπεκί για τη Χρυσή Αυγή;

 Γιατί δεν υπάρχει ούτε μια σοβαρή προσπάθεια να αποδείξουν ότι δεν είναι σε συνεννόηση με την εγκληματική οργάνωση; Και καλά, μπορεί οι βουλευτές να λένε ό,τι τους καπνίσει. Συριζαίοι είναι, ό,τι θέλουν λένε. Εκείνη τη ρημάδα τη δίκη της Χρυσής Αυγής θα την τελειώσουν ποτέ; Βεβαίως, είναι ανεξάρτητη η δικαιοσύνη, αλλά την εποπτεία την έχει η πολιτική ηγεσία. 

Γιατί επιτρέπει να σέρνεται η δίκη και να μην τελειώνει ποτέ; Γιατί επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι εγκληματίες (έστω και αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου); Γιατί με την ανοχή της κυβέρνησης της αριστεράς οι γνωστοί τραμπούκοι της Χρυσαυγής ξαναβγήκαν από τις φωλιές τους, προκαλούν, διοργανώνουν επεισόδια, βρίζουν κι εμφανίζονται τιμητές των πάντων;

Τι κάνει η κυβέρνηση του Τσίπρα που γελάει και είναι όλος χαρά με τον «μπούλη», αλλά τελικά είναι και μια χαρά με τους άλλους «μπούληδες» της Χρυσής Αυγής;

.Η «απειλή» των εκλογών

Ποτέ δεν κατάλαβα την «απειλή» που συχνά εκτοξεύουν Ελληνες πολιτικοί προς τους ξένους περί πιθανής προσφυγής στις κάλπες. Δεν είναι νέο φαινόμενο. Με διαφορετικές παραλλαγές έχει εμφανισθεί πολύ συχνά κατά το παρελθόν.

Η επισήμανση γίνεται με αφορμή τον διάλογο που φέρεται να είχε ο υπουργός Οικονομικών στο πρόσφατο Eurogroup. «Δεν μπορούμε να πάρουμε νέα μέτρα, αν μας πιέσετε κι άλλο θα αναγκαστούμε να πάμε σε εκλογές», ήταν η φερόμενη αναφορά του, την οποία το υπουργείο Οικονομικών διέψευσε. Δεν στέκομαι στο κατά πόσον ειπώθηκαν αυτά. Μπορεί να έγιναν παρόμοιες αναφορές, μπορεί όχι. Ας δεχθούμε ότι αυτή η συγκεκριμένη στιχομυθία δεν έλαβε χώρα. Αλλά η ουσία έχει να κάνει με το σκεπτικό που διέπει τους Ελληνες πολιτικούς. Ολων των παρατάξεων, όπως επανειλημμένως απεδείχθη την τελευταία επταετία.

Ανάλογες απειλές είχαν εκτοξεύσει και άλλοι Ελληνες πολιτικοί. «Αν δεν επιδείξουν ευελιξία, αν δεν βοηθήσουν, ίσως αναγκαστούμε να πάμε σε εκλογές», ήταν η μόνιμη επωδός κάποιων. Την απάντηση σε αυτό εύκολα μπορεί να φαντασθεί κανείς: «Αν το αντέχετε ως πολιτικό σύστημα, ως οικονομία, ως κοινωνία, κάντε εκλογές. Κάθε εβδομάδα. Απλά εμείς δεν θα σας δανείζουμε ούτε, φυσικά, οι αγορές». Αποκύημα της φαντασίας και η απάντηση, αλλά προφανώς αντανακλά τις σκέψεις και τα συναισθήματα των εκπροσώπων των θεσμών και στελεχών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν κάθε τόσο ακούν περί πρόωρων εκλογών και... τρέμουν.

Η προοπτική διεξαγωγής πρόωρων εκλογών θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα εάν η πολιτική ηγεσία που την κατέθετε είχε επιδείξει τεράστια αξιοπιστία και ζητούσε μια δυσανάλογα μικρή ευελιξία από τους δανειστές, ώστε οι τελευταίοι να εκτιμούσαν το όφελος της ομαλής συνέχισης της αποτελεσματικής εφαρμογής των συμφωνηθέντων από την υπάρχουσα κυβέρνηση. Αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει για τις μέχρι τώρα ελληνικές κυβερνήσεις οι οποίες, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο –προφανώς δεν συμπεριφέρθηκαν όλες το ίδιο– χαρακτηρίζονταν από μεγάλες δόσεις αναξιοπιστίας.

Πώς κάποιος που βρίσκεται στη θέση της Ελλάδας σκέπτεται να «απειλήσει» αυτόν που βρίσκεται στη θέση π.χ. της Γερμανίας, με τη διεξαγωγή εκλογών, είναι δύσκολο να το κατανοήσει κανείς. Τον Ιούλιο του 2015 κάναμε δημοψήφισμα, χωρίς μάλιστα να τους απειλήσουμε. Ψηφίσαμε με 62% το «περήφανο Οχι» και μέσα σε μία εβδομάδα το μετατρέψαμε σε ένα ξεκάθαρο «Ναι».

Το να απειλούσε η Ελλάδα το 2010 με στάση πληρωμών δεν ξέρω αν θα ήταν η σωστή προσέγγιση και κατά πόσον θα απέφερε οφέλη στη χώρα, αλλά θα είχε μια λογική. Υπήρχε το κόστος για τις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες, το κόστος για το ίδιο το ευρώ. Ομως, το να απειλεί η Ελλάδα τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ με εκλογές σήμερα είναι απλούστατα παραλογισμός. Δείχνει έλλειψη σοβαρότητας και άγνοια των δεδομένων και της θέσης στην οποία βρισκόμαστε.

.Ο ορφανός φιλελευθερισμός

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσει κανείς τις συντηρητικές εκλάμψεις της Νέας Δημοκρατίας, υπό τον φιλελεύθερο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Η μία είναι να χαριτολογήσει λέγοντας ότι, τελικώς, μόνο η Δεξιά δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Και, δυστυχώς, η παράταξη αυτή έχει βαθιά παράδοση εχθρότητας στον φιλελευθερισμό.

Η δεύτερη προσέγγιση είναι η εκλογική. Επειδή το φιλελεύθερο κέντρο σπαράσσεται από τις αρχηγικές φιλοδοξίες πολλών, ο κ. Μητσοτάκης νιώθει σίγουρος από τα αριστερά του και προσπαθεί να συμμαζέψει τα δεξιά του, αυτούς δηλαδή που ψήφισαν ΑΝΕΛ και Χρυσή Αυγή. Αυτό έχει και ιστορικό προηγούμενο. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι φιλελεύθεροι σε ολόκληρη την Ευρώπη συντάχθηκαν με τους συντηρητικούς (και πολλές φορές ανέχθηκαν αντιδημοκρατικές εκτροπές τους) εξαιτίας του κομμουνιστικού κινδύνου.

Σήμερα η Ελλάδα, φυσικά, δεν κινδυνεύει από τους κομμουνιστές, αλλά κινδύνεψε να χρεοκοπήσει από τους ασυνάρτητους. Ετσι, πολλοί φιλελεύθεροι, που βλέπουν τη χώρα να βυθίζεται από τα καμώματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κάνουν τα στραβά μάτια στα αντιδημοκρατικά «ιερά και όσια» της Νέας Δημοκρατίας. Διότι, όσο κι αν απεχθάνεται κάποιος το κάψιμο της σημαίας, η ποινικοποίηση της πράξης δεν είναι απλώς αντιφιλελεύθερη, είναι και αντισυνταγματική. Οπως επιτρέπονται οι πράξεις τιμής στα σύμβολα, έτσι δεν μπορούν να απαγορεύονται οι πράξεις απαξίας των. 

Αυτό επιτάσσει το θεμελιώδες δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, ασχέτως αν (όπως έγραφε ο Τζον Στιούαρτ Μιλ) το 99% των πολιτών (ή ψηφοφόρων) επιθυμεί το αντίθετο. Δυστυχώς, ο φιλελευθερισμός δεν πάει με μερίδες, ούτε είναι θέμα χαμηλών φορολογικών συντελεστών. Αφορά την ελευθερία του ατόμου και να καίει ό,τι θέλει, με μόνη προϋπόθεση το υλικό να ανήκει στην ιδιοκτησία του.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως ο πολιτικός φιλελευθερισμός δεν απέκτησε ποτέ ρίζες και γι’ αυτό δεν είχε ποτέ στιβαρή πολιτική εκπροσώπηση.

 Από τη Δεξιά θεωρείται στην καλύτερη περίπτωση ένα «δυτικό φρούτο» και στη χειρότερη περίπτωση απειλή, εξ ου και οι σφοδρές αντιδράσεις σε ζητήματα δικαιωμάτων των μειονοτήτων, στον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας κ.λπ. Μοιάζει παράδοξο, αλλά στη χώρα μας, εκφραστής του πολιτικού φιλελευθερισμού ήταν μετεμφυλιακώς η ευρύτερη Αριστερά. Αυτό είχε να κάνει με το γεγονός ότι η Αριστερά διωκόταν και γι’ αυτό αγκάλιασε ως ασπίδα τον πολιτικό φιλελευθερισμό. 

Το χρησιμοποίησε, όμως, μόνο με εργαλειακό τρόπο. Με εξαίρεση τους (λίγους) ανανεωτικούς, ποτέ δεν ενστερνίστηκε τις αρχές του. Ετσι κι αλλιώς, η «αστική δημοκρατία», που ο πολιτικός φιλελευθερισμός πρεσβεύει, είναι αυτό που η κομμουνιστογενής αριστερά θέλει να ανατρέψει.

Τώρα η Νέα Δημοκρατία, ελλείψει φιλελεύθερου αντίβαρου, μπορεί σιγά σιγά να διολισθήσει στον νεοσυντηρητισμό· φιλελευθερισμός στην οικονομία και βαθύς συντηρητισμός στα δικαιώματα. Είναι εύπεπτη, αλλά μακροχρονίως –όπως απέδειξε η Iστορία– καταστροφική πολιτική. 

Από την άλλη, η ιδεολογική κατάρρευση της Αριστεράς συμπαρασύρει και όσα έστω με μισή καρδιά υπεράσπισε, δηλαδή τα πολιτικά δικαιώματα. Ετσι ο φιλελεύθερος χώρος μοιάζει να μένει ορφανός. Αλλά όχι για πολύ. Αν δεν μπορέσει να τον καλύψει η Ν.Δ., κάποιος άλλος θα βρεθεί... 

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ