.Τιμή και δόξα σε όσους αντιστάθηκαν…

Το μυαλό μου και η καρδιά μου είναι με αυτούς που αντιστάθηκαν στο ολοκληρωτικό καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο. Είναι με αυτούς που αψήφησαν τον τρόμο και την καταπίεση, χωρίς να λογαριάζουν το προσωπικό κόστος. Με εκείνους που όρθωσαν το ανάστημά τους, που δεν εμήδισαν. Ιδίως με εκείνους, που είχαν το διανοητικό θάρρος να παραδεχτούν ότι το «όνειρο της Επανάστασης» στο οποίο πίστεψαν, ήταν ένας εφιάλτης.

 Αισθάνομαι τυχερός που γνώρισα προσωπικά έναν από αυτούς. Τον Daniel Alar-con Ramirez, γνωστό ως Benigno, που στρατεύθηκε ολόψυχα στη Μεγάλη Ουτοπία. Από τους πρωτεργάτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, αντάρτης με τον Τσε στη Βολιβία, ανώτατος αξιωματούχος στην Κούβα του Φιντέλ, βίωσε μια αφόρητη συνει-δησιακή κρίση και δραπέτευσε από τον «παράδεισο», επιβιώνοντας ως οικοδόμος στο Παρίσι...

Το 2002 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το συγκλονιστικό βιβλίο του «Η ζωή και ο θάνατος της Επανάστασης στην Κούβα», από τις εκδόσεις Παρατηρητής. Με αυτή την αφορμή βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Μιλήσαμε για ώρες. Ο ζόφος που αναδύεται από το βιβλίο του είναι πολύ λίγος μπροστά στη βιωματική προφορική μαρτυρία. Μακάρι να είχα μαγνητοφωνήσει τις συνομιλίες μας.

Ο Benigno πέθανε τον Μάρτιο του 2016 στο Παρίσι. Ως φόρο τιμής σε αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο, παραθέτω την τελευταία σελίδα από τον επίλογο του βιβλίου του:

«…Ο λαός της Κούβας τα βλέπει αυτά και τα καταλαβαίνει, αλλά τον τρομοκρατούν τόσο που δεν μπορεί να πει τίποτε. Σήμερα υπάρχει στην Κούβα πολύ μεγάλος τρόμος και εμείς οι στρατιωτικοί χρησιμοποιηθήκαμε για να εμφυτεύσουμε και να διατηρήσουμε τον τρόμο αυτόν, αν και μπορώ να πω με βεβαιότητα, χωρίς το φόβο ότι σφάλλω, πως περισσότερο από το ενενήντα τοις εκατό των κουβανικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι με την κυβέρνηση ούτε με το Φιντέλ. Απλώς είναι άνθρωποι που δεν έχουν που αλλού να πάνε και ζουν μέσα στο φόβο. 

Έχω συζητήσει με χιλιάδες υψηλόβαθμους αξιωματικούς και οι ερωτήσεις τους είναι πάντα οι ίδιες: μέχρι πότε θα κρατήσει αυτό; Τι θα σκεφτεί να κάνει ο Φιντέλ; Η αίσθηση του λαού είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής και ότι η χώρα πρέπει να αλλάξει πολιτική, αλλά δεν το εκδηλώνει γιατί μια φράση αρκεί για να θεωρηθείς αντεπαναστάτης.

…Σήμερα, νιώθω μεγάλη ντροπή επειδή όλα αυτά δεν τα σκέφτηκα νωρίτερα, αλλά παρότι δεν είναι δικαιολογία, θυμάμαι καλά το πόσο δύσκολο ήταν για μένα. Δέχομαι το βαθμό της ενοχής μου και σήμερα πιστεύω ότι, όσο κι αν με καταδικάσουν ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Δεν είναι ότι προσπαθώ να βρω δικαιολογίες, αλλά η πίστη μου στο Φιντέλ ήταν τόσο τυφλή, που ακόμα και μετά τη συνειδητοποίηση της αλήθειας, στα όνειρά μου εξακολουθούσα να πιστεύω σ’ αυτόν. 

Ήταν πολύ σκληρό για μένα να δεχτώ ότι, μετά τα τόσα όμορφα πράγματα που μας είχε κάνει να πιστέψουμε, όπως το δίκιο τού να κάνεις την Επανάσταση, ο ίδιος ο Φιντέλ θα έκανε πράξεις τόσο ποταπές.
…Αυτό που πραγματικά με πονάει είναι ότι αποτέλεσα μέρος του εγκλήματος που διαπράχθηκε σε βάρος του κουβανικού λαού και γι’ αυτό σήμερα νιώθω εντελώς μετανιωμένος που ακολούθησα έναν άνθρωπο με τις ιδέες του Φιντέλ».

Πέτρος Παπασαραντόπουλος

Facebook

.Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Τράπεζα της Ελλάδος είναι ανεξάρτητη και θεωρητικά πάντα, η διοίκησή της λειτουργεί ανεξάρτητα, χωρίς κομματικές ταμπέλες και κυρίως χωρίς να παίζει παιχνίδια. Πολλοί έχουν αναρωτηθεί επίσης, ποια είναι η δουλειά των υποδιοικητών της ΤτΕ, αφού έτσι κι αλλιώς όλη τη δουλειά ο Στουρνάρας τη βγάζει. Τι αρμοδιότητες έχει π.χ. ο Συριζαίος υποδιοικητής Θ. Μητράκος και τι ο επιλεγείς από τον Αντ. Σαμαρά υποδιοικητής κ. Μουρμούρας ο οποίος μόλις έπιασε θέση άλλαξε ρότα και ξέχασε τους ευεργέτες του;

Προφανώς οι άνθρωποι, για τους υψηλούς μισθούς που παίρνουν να κάνουν σημαντική δουλειά και να βοηθούν στο έργο του διοικητή που είναι η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και του νομίσματος. Αλλιώς θα πρόκειται για περιφερόμενα «φαντάσματα» στο ιστορικό κτίριο της οδού Αμερικής τα οποία το μόνο που κάνουν είναι να... κοστίζουν ουκ ολίγα και να προκαλούν εντάσεις. Ακούγονται πολλά για το ρόλο που έχουν οι δύο υποδιοικητές, ρόλο άσχετο με τις υπηρεσίες που προσφέρουν στην ΤτΕ. 

Για παράδειγμα, ο άλλοτε συνδικαλιστής με τον ΣΥΡΙΖΑ κ. Μητράκος, είναι το μάτι και το αυτί της Αντιπροεδρίας στο... άντρο του μεγάλου εχθρού του Μαξίμου, του Γ. Στουρνάρα. Τρίζουν τα πατώματα στο κτίριο; Το έχει μάθει ο Δραγασάκης και το υπόλοιπο σύστημα από την πρώτη στιγμή. Συναντάται ο διοικητής με τον κ. Φουφουτίδη, αμέσως εξυφαίνεται σενάριο συνωμοσίας κατά της κυβέρνησης και το Μαξίμου βγάζει τα όπλα και στήνει τα τρολ για να επιτεθούν.

Υπάρχουν, όμως, κι άλλα ωραία. Βλέποντας οι δύο υποδιοικητές ότι το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει αναζητούν στηρίγματα φλερτάροντας τη Νέα Δημοκρατία. Άλλος πλησιάζει τους Μητσοτακικούς, άλλος έχει κάνει δεύτερο σπίτι του τα γραφεία του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή. Απ' ότι μαθαίνουμε ο κ. Καραμανλής δεν θέλει ούτε να τον βλέπει, αλλά τι να κάνει, αντέχει τις... μουρμούρες.

Δεν ξέρουμε αν η ΝΔ αναζητά στελέχη για να τους κάνει υποδιοικητές όταν θα γίνει κυβέρνηση, αλλά μαθαίνουμε ότι οι σημερινοί ματαιοπονούν. Ούτε ο ένας μπορεί να παραμείνει στη θέση του αφού η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι γεμάτη... πάθος και λάθος, ούτε ο άλλος επίσης που περιφέρεται σε Ελλάδα και εξωτερικό κάνοντας ταξίδια άνευ ουσιαστικής σημασίας για την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα.

Συμπέρασμα; Οι εξωθεσμικές κινήσεις των υποδιοικητών έχουν προκαλέσει πολύ γέλιο, παρά ενόχληση στον Στουρνάρα αλλά αποδεικνύουν ότι... όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.

.Θεατρινισμοί Καμμένου στο Καστελλόριζο

Με πρωτοβουλία του Π. Καμμένου ζητήθηκε η σύγκληση της επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων στο Καστελλόριζο.

Διερωτώμεθα τι εξυπηρετεί στην παρούσα φάση η συγκεκριμένη τοποθεσία δεδομένου ότι δεν καλύπτει κάποια δραστηριότητα της επιτροπής ή κάποια άλλη εθνική σκοπιμότητα. Αντιθέτως ο ανεδαφικός αυτός προγραμματισμός μπορεί να αποτελέσει έμμεση πρόκληση για έναρξη περαιτέρω κλιμάκωσης των επιχειρησιακών δραστηριοτήτων των Τούρκων στην περιοχή καθώς και της επιθετικής ρητορικής του Ερντογάν.

Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι οι ενημερώσεις αυτές λαμβάνουν χώρο σε υψηλής ασφαλείας και κατάλληλα προετοιμασμένους χώρους, που σημαίνει ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να συμβεί οποιοδήποτε ανεπιθύμητο περιστατικό ή προβοκάτσια σε βάρος των συμμετεχόντων και της εθνικής ασφαλείας.

Επίσης, απαιτείται αυξημένο κόστος για τις μετακινήσεις της επιτροπής με αεροσκάφη, ελικόπτερα και πλοία, ενώ υπάρχει και σημαντική πιθανότητα παρενοχλήσεων και προκλήσεων από τους Τούρκους.

Οι συσκέψεις της επιτροπής είναι ιδιαίτερα σημαντικές και με εθνική σκοπιμότητα αλλά όχι στην συγκεκριμένη περιοχή, η οποία άλλωστε δεν είναι αμφισβητούμενη.

Είναι προφανές, ότι η αποτρεπτική ισχύς της χώρας δεν εξασφαλίζεται καθιστώντας την επιτροπή της Βουλής «πλανόδιο θίασο» με άγνωστο σενάριο και ακροατήριο, αλλά έχοντας στα σύνορα της χώρας ισχυρές, κατάλληλα εκπαιδευμένες, εξοπλισμένες και με υψηλό ηθικό Ένοπλες Δυνάμεις.

Τέτοιοι θεατρινισμοί και λεονταρισμοί μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν σε φίλους και εχθρούς και σίγουρα δεν εκπέμπεται το μήνυμα που υποτίθεται ότι θέλει να στείλει ο Μέγας... πολιτικός και... Στρατάρχης, ο συνεταίρος του αριστερο - δεξιού θιάσου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κ. Καμμένος.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι με την ενέργεια αυτή εξυπηρετείται μόνο η προβολή του Π. Καμμένου. Μάλλον ο ακομβίωτος Στρατάρχης ζήλεψε τις δόξες του Αλέξη Τσιπ...ρανίστα στην Κούβα και είπε κι αυτός να στήσει μια φιέστα για λόγους καθαρά εσωτερικής κομματικής κατανάλωσης και σε καμία περίπτωση με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Όλοι οι σώφρονες πολίτες αυτής της χώρας με ανησυχία παρακολουθούν τις ημέρες και τα έργα αυτής της επικίνδυνης πλέον κυβέρνησης και αναμένουν την δυναμική αντεπίθεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να τους δώσει να καταλάβουν ότι τέλειωσε ο χρόνος τους πριν συμβούν τα χειρότερα και μη αναστρέψιμα για τη χώρα.

.Η αυθεντική σημασία των εργασιακών θεμάτων

Αν οι υπουργοί είχαν πραγματική αγωνία για κοινά πράγματα, θα πρόσεξαν χθες, λίγο πριν από το μεσημέρι, την πολύ καλή είδηση που περιείχε το δελτίο Τύπου της Τράπεζας Ελλάδος με τα τελευταία στοιχεία για τις διεθνείς δοσοληψίες της χώρας. 

Εμπόριο αγαθών, ανταλλαγή υπηρεσιών, ροές κεφαλαίων, όλα περνούν σε αυτό που ονομάζουμε ισοζύγιο συναλλαγών με τον υπόλοιπο κόσμο. Για έναν ακόμη μήνα, τον Σεπτέμβριο 2016, το ισοζύγιο βελτιώθηκε και, το κυριότερο, κατέγραψε πλεόνασμα ενός δισ. ευρώ! 

Η διόρθωση της εξωτερικής ανισορροπίας δεν είναι καινούργια. Το γεγονός, όμως, ότι συνεχίζεται έχει ιδιαίτερη σημασία. Αν ποτέ κατορθώσουμε να προσελκύσουμε μεγάλες αξίες διεθνών επενδύσεων, το ισοζύγιο θα «υποφέρει», αφού η τοποθέτηση κεφαλαίων σημαίνει αγορές πραγμάτων που σε μεγάλο βαθμό δεν παράγονται στην Ελλάδα, πρέπει δηλαδή να εισαχθούν ή να πληρωθούν σε εταιρείες και εργαζομένους στο εξωτερικό.

Αντιλαμβανόμαστε τη σημασία αλλά και την ευαισθησία του ισοζυγίου αν προσέξουμε ότι στους εννέα φετινούς μήνες το πλεόνασμα, εξαιρετικά μεγάλο, έφθασε στο 1,4 δισ. ·είναι όμως μειωμένο κατά 1,8 δισ. σε σύγκριση με την ίδια περυσινή περίοδο. 

Ο λόγος είναι απλός: οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων κράτησαν μακριά από τις ελληνικές τράπεζες σημαντικό τμήμα των εσόδων από τις διεθνείς μεταφορές. Οι αποτυχίες έτρωσαν την εμπιστοσύνη. Την ίδια στιγμή, όμως, ήρκεσε μία εξαγορά (με την πώληση της ασφαλιστικής εταιρείας της Eurobank προς εταιρεία του βασικού ιδιώτη μετόχου της) για να αυξηθούν οι άμεσες διεθνείς επενδύσεις.

Οι συζητήσεις για τα εργασιακά ζητήματα θα κριθούν σε αυτό το μέτωπο, όπως το περιγράφουν τα στοιχεία του εξωτερικού ισοζυγίου. Καμία ελληνική επιχείρηση δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις περίφημες «ομαδικές» απολύσεις.

 Είναι μάλιστα παράδοξο ότι η κυρία υπουργός, αν και έκανε το διδακτορικό της σε αυτά τα θέματα, να συμπεριφέρεται αγνοώντας την απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας της 22ας Ιανουαρίου 2014, με την οποία ρυθμίστηκε ικανοποιητικά το θέμα. Είναι παράδοξο ότι η ομάδα Τσίπρα συμπεριφέρεται ως οι προηγούμενοι κυβερνήτες να μην έχουν κάνει τίποτε σωστό. 

Νομίζω ότι ο καθηγητής Α. Καζάκος, που επόπτευσε την κυρία Αχτσιόγλου, δεν της επισήμανε αρκούντως ότι ο πιο σημαντικός κανόνας, η Grundnorm όπως είπε ο ίδιος, είναι η συνέχεια της διοίκησης –κυρίως όταν διαπραγματεύεσαι με άτομα που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερες εμμονές– και όχι ο φόβος μπροστά στην, πράγματι δύσκολη, για ολόκληρη την Ευρώπη, αρχή της ανταγωνιστικότητας.

Το μείζον ενδιαφέρον στα εργασιακά αφορά τις νέες επενδύσεις, των νέων επιχειρηματιών, στα νέα επιχειρηματικά σχήματα που πρέπει να δημιουργηθούν από τις στάχτες των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Αν δεν είναι σε θέση να κατανοήσει αυτή την προοπτική η κυβέρνηση, καλύτερα να τα παρατήσει εδώ και τώρα.

  ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

.Η λατρεία του «ψόφου»…

Ζούμε κατά καιρούς βίαιες περιόδους στα σόσιαλ μίντια. Περιόδους που οι χρήστες εκτονώνουν την πίεση της πολιτικής γλίτσας, της κοινωνικής συμφοράς, της απολίτιστης και μακάβριας ατμόσφαιρας που έχει στο κεφαλάκι παπαρουνόσπορο φόρων, ανεργίας αλλα  και μπόλικης μισαλλοδοξίας. Το γεγονός ότι υπάρχει αυτό το ρημάδι το μέσο και λέμε τα κακεντρεχή μας, τα ηλίθιά μας, τα τεκμαρτά μας, τα δολοπλόκα μας, τα συναδελφικά μας, τις παγίδες μας και τα ανασφαλή μας δεν είναι κάτι απλό πια.

Το «μας» είναι δύσκολο να μην εκφράζεται. Είμαστε πολύ επιθετικά όντα οι άνθρωποι για να ζούμε κάτω από την ασφάλεια της εξουσίας των υπολοίπων και το υποζύγιο που μας έχουν φορέσει θέλει λίγο λάσκα στους φρονιμίτες. Αποτέλεσμα το διαυγές και συμπιεσμένο γάργαρο ποτάμι από σοφίες, θυμιάματα και αναμνήσεις στους τοίχους μας. 

Όλα κατανοητά. 

Αλλά ψόφους, ρε παιδιά;

Στα σόσιαλ μίντια η υπερβολή και το όριο το οποίο φτάνεις με την άκρη του ρύγχους της μύτης και σου προκαλεί αυτή τη διάθεση για φτέρνισμα είναι μια συνήθης πρακτική των χρηστών. Βέβαια, οι περισσότεροι οπισθοχωρούμε μπροστά στην εφίδρωση που λειτουργεί διεγερτικά όταν το κακόβουλο το λες με το όνομά του, όπως το σκέφτεσαι με όλη τη χολή για ντεκόρ.

Οι λεπτές γραμμές ανάμεσα στη σατραπεία των τσιτάτων, των δηλώσεων και των στίχων με την καθαρόαιμη εκκεντρική διάθεση φαίνεται να μην διαχωρίζονται και η ευχόμενη θανατίλα πάει και έρχεται για ανθρώπους που ούτε ξέρεις ούτε συμπαθείς, αλλά η ψυχούλα σου η μαύρη σκίζεται να τους ξεσκίσει. Και όλα αυτά είναι θέμα παιδείας, αισθητικής, κουλτούρας, ανατροφής, διατροφής και βέβαια πάνω από όλα προσωπικής ηθικής, όπως αυτή ορίζεται αυτοπροσδιοριζόμενη και κομμένη και ραμμένη στου καθενός το καλούπι. 

Ο ψόφος.

Είναι τόσο αταίριαστο από στόματα ανθρώπων να βγαίνει. Τον ψόφο, που τόσο εύκολα χύνουν και μάλιστα δικαιολογούν ο καθένας με τον τρόπο του, κρύβει τη δική του υστερία πίσω. Το κακόβουλο λογισμικό έχει εγκατασταθεί πλήρως στα στομάχια των ανθρώπων και εκείνοι τρίβουν τις κοιλιές τους από ευχαρίστηση ευχόμενοι στους άλλους «ΠΕΘΑΝΕΤΕ, ΠΕΘΑΝΕΤΕ… ΕΙΝΑΙ ΣΙΚ.» 

Στο ζοφερό κόσμο του σκότους του ψόφου, υπάρχει κάτι δελεαστικό, η ομορφιά της ανυπαρξίας ως ιδεατή λύση στα προβλήματά μας. Η αφηρημένη ευχή μοιάζει με τον επίμονο βήχα, τον ματωμένο ενός αρρώστου σε σανατόριο.

 Εσύ να βάζεις ένα τρίτον να το κλωτσάει στα αχαμνά, αλλά κάνεις εμετό πίσω από το δέντρο γιατί δεν αντέχεις το θέαμα. 

Η ιντερνετική κουλτούρα δεν θα περίμενε κανείς να μοιάζει με την κακιασμένη θείτσα που κρυφοκοιτάει τα τραγανά μπούτια της νεαρής γειτόνισσας που φοράει τα μίνι και την οικτίρει για την ξετσιπωσιά της. Θυμάται τα δικά της και θα ήθελε να τις τα χάιδευαν τότε, αλλά φορούσε τον μανδύα της παρθένου τότε. 

Ο ψοφοευχητής είναι η θείτσα που δεν έζησε το ολοκληρωμένο της ζωής, αλλά κρατάει τεφτέρι αμαρτιών για όλους ως ειδήμων. [Το φύλο εδώ επιλέχτηκε τυχαία και συμβατικά. Θείτσα είναι ένα πλαστικό ποτήρι με κυρτή κοιλιά και μυρωδιά από μπαγιάτικα φύκια. Άχρηστο, ευτελές στην υπόσταση και «το»… τίποτα παραπάνω από «το»

Μπορείς να μισείς. Αυτό έχει κάτι ηρωικό σε σχέση με την κρυπτική ευχή ψόφος, που φέρει τη βλαχιά της δεισιδαιμονίας, τη διαστροφή κάποιου δήθεν προστατευτισμού, την απώλεια των αθρώπινων αισθήσεων με αφορμή τη νιρβάνα της κακίας. 

Δεν βγαίνει ο λογαριασμός; Πώς να σας το πω!

Βέρα I. Φραντζή

The Greek Cloud

.Ιδια και χειρότερη μνημονιακή πολιτική…

Ο Γιωργάκης Παπανδρέου, λάτρης της αμερικανιάς, καθιέρωσε τα υπουργικά συμβούλια σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Η ιδέα άρεσε και στους πρωθυπουργούς που ακολούθησαν (περισσότερο στον Τσίπρα, λιγότερο στον Σαμαρά) κι έτσι η «ώρα του πρωθυπουργού στην TV» έγινε… θεσμός. Κάθε φορά που ο πρωθυπουργός θέλει να κάνει ένα προπαγανδιστικό διάγγελμα, στήνει τους υπουργούς σαν γλάστρες γύρω από το οβάλ τραπέζι και τους βγάζει λόγο. 

Στα δυο περίπου χρόνια της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίασε ελάχιστες φορές (οι αποφάσεις παίρνονται σε άτυπες συσκέψεις μερικών ατόμων, στις οποίες δεν κρατιούνται πρακτικά, όπως στο υπουργικό συμβούλιο). Συγκλήθηκε, όμως, κάμποσες φορές προκειμένου ο Τσίπρας να έχει ένα πρόσχημα για να απευθυνθεί στο τηλεοπτικό κοινό..

Η πρώτη συνεδρίαση του ανασχηματισμένου υπουργικού συμβούλιου ήθελε να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ενός νέου ξεκινήματος. Οσοι δεν μπήκατε στη βάσανο της ακρόασης της ομιλίας Τσίπρα, κάντε τον κόπο να τη διαβάσετε (μπορείτε να τη βρείτε στην ιστοσελίδα του πρωθυπουργού primeminister.gr). Θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει ίχνος είδησης. Κάτι που θα στήριζε κάπως την παπάρα «νέο ξεκίνημα», βρε αδερφέ.

Τα ίδια και τα ίδια, βαρετά και χιλιοειπωμένα από τον Τσίπρα: «Βρισκόμαστε πολύ κοντά στον τερματισμό μιας μακράς περιόδου πολύ δύσκολων αποφάσεων» - «Δώσαμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες και μια μάχη εξαιρετικά δύσκολη, για τη διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος» (εδώ διόρθωσε τους πανηγυρικούς τόνους του Κατρούγκαλου, λέγοντας: «Δεδομένων των συνθηκών μπορούμε να πούμε ότι αποφύγαμε τα χειρότερα») -

 «Η μεγάλη μάχη για την δίκαιη ανάπτυξη και την ανάκτηση της εργασίας είναι μπροστά μας» - «Θα ήθελα να μη ξεχνάτε σε κάθε σας βήμα, ότι αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αρεστή και ανεκτή, από αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα».
Ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να βρει ούτε μια φρασούλα, ούτε μια υποσχεσούλα που να διαφοροποιεί (στο διακηρυκτικό επίπεδο) την ακολουθούμενη πολιτική. Μόνο ένα καινούργιο στοιχείο περιλάμβανε η ομιλία του: ζήτησε από τους υπουργούς του να «τρέξουν» και να κλείσουν τάχιστα την περιβόητη δεύτερη αξιολόγηση. 

Μάλιστα, δε δίστασε να πει ότι «η προοπτική της έγκαιρης κατάληξης των διαπραγματεύσεων για την δεύτερη αξιολόγηση, αλλά και το συνακόλουθο άνοιγμα των συζητήσεων για την ρύθμιση του ελληνικού χρέους, είναι γεγονός ότι ανοίγει επιτέλους θα έλεγα, μια χαραμάδα ρεαλιστικής ελπίδας για τον ελληνικό λαό και για τη χώρα μας. Για την υπέρβαση της κρίσης»!
Δε θυμόμαστε να το έχει πει τόσο «χοντρά» άλλος μνημονιακός πρωθυπουργός. Συνήθως επικαλούνταν τον κίνδυνο χρεοκοπίας και την ανάγκη της δόσης. Ο Τσίπρας λέει πως η μοναδική χαραμάδα ελπίδας είναι το γρήγορο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, γιατί θ' ανοίξει η συζήτηση για το χρέος και ο δρόμος για την υπέρβαση της κρίσης! 

Λέει το ίδιο χιλιοειπωμένο απ' όλους τους μνημονιακούς πρωθυπουργούς ψέμα, χωρίς καν να το γλυκαίνει με κάποιο ψευτομέτρο (πώς έλεγε ο Σαμαράς για τον ΦΠΑ στην εστίαση;).
Νέα αντεργατικά μέτρα, νέα επιδρομή στις συντάξεις, πετσόκομμα ακόμα και των προνοιακών επιδομάτων περιλαμβάνει το μενού της δεύτερης αξιολόγησης. Ας τους το τρίψουμε στη μούρη.

.Η Πρώτη Φορά Αριστερά ενταφιάζει τον συνδικαλισμό…

Ένα από τα πιο βρώμικα deals μεταξύ εξουσίας και συνδικαλιστών ήταν αυτό που έκλεισε ο Καγκελάριος της Γερμανίας, Οττο Φον Μπίσμαρκ το 1880. Προώθησε μεταρρυθμίσεις, κόντρα στους φιλελεύθερους αντιπάλους του στο κοινοβούλιο, δίνοντας επιδόματα για περιπτώσεις ασθένειας, ατυχημάτων και ασφαλιστικής πρόνοιας στην τρίτη ηλικία. Το κίνητρο που κρυβόταν πίσω από τις παροχές αυτές ήταν πολύ κυνικό:να εξαγοράσει τα εργατικά σωματεία ώστε να σταματήσουν να διαμαρτύρονται.

Τι ειρωνεία όμως. Η ασφαλιστική κάλυψη που προέβλεπε η μεταρρύθμιση του Μπίσμαρκ θα ξεκινούσε να ισχύει στην ηλικία των 70 ετών, μια ηλικία που ελάχιστοι εργαζόμενοι έφταναν...

Τα συνδικάτα απέκτησαν ρόλο στην διαχείριση του κράτους και οι συνδικαλιστές εξουσία στην ίδρυση ενός ιδιότυπου κρατισμού που αποτέλεσε το καταστροφικό πρότυπο για όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα. Σπανίως, βέβαια, οι οικονομίες μπόρεσαν να ανταποκριθούν, χωρίς ελλείμματα και διόγκωση χρεών, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ένα κράτος πρόνοιας το οποίο αναπτυσσόταν πέρα από τις δυνατότητές τους.

Ανεξάρτητα από τις θετικές κατακτήσεις τους υπέρ των εργαζομένων, οι απανταχού συνδικαλιστές, φύσει και θέσει, είχαν πάντα μια προνομιακή σχέση με το πολιτικό σύστημα. 

Ειδικά, στην Ελλάδα, επειδή δεν υπήρχε μεγάλο βιομηχανικό εργατικό δυναμικό, ο συνδικαλισμός υπήρξε κρατικοδίαιτος. Από την δεκαετία του ΄80 μάλιστα, μιλάμε για συνδικάτα δημοσίων υπαλλήλων και “εργαστήρια” παραγωγής κομματικών στελεχών τα οποία μεταπηδούσαν συστηματικά προς την κεντρική εξουσία.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ένας μηχανισμός διεκδίκησης δικαιωμάτων κρατικών υπαλλήλων από το ίδιο το κράτος. Στην ουσία, πρόκειται για μία “οικογενειακή υπόθεση” με αποκλειστική χρήση του δημοσίου χρήματος, υπέρ των πελατειακών δικτύων και της κάλυψης πολιτικών θέσεων.

Και για του λόγου το αληθές, ενώ σήμερα οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα, πλησιάζουν το 1,5 εκ. οι κρατικοί υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου, υπέστησαν μόνο μειώσεις στις παχυλές τους αποδοχές. 

Επομένως, για να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι, οι Έλληνες συνδικαλιστές είναι το ίδιο το κράτος, σε μία προέκταση της κομματικής του ταυτότητας. Και στον αντίποδα, οι υπόλοιποι Έλληνες που συντηρούν αυτό το κράτος. Για τους οποίους δεν υφίσταται συνδικαλισμός αλλά απλά, μία καπηλεία της εργασιακής ιδιότητας. Είναι σαφές ότι η ΓΣΕΕ ποτέ δεν υπερασπίστηκε  τα δικαιώματά τους.

Στη μάχη εν τω μεταξύ,της δεύτερης αξιολόγησης δύο είναι τα καυτά ζητήματα που η κυβέρνηση έθεσε τις “ροζ” και κόκκινες γραμμές της: Οι ομαδικές απολύσεις και ο συνδικαλιστικός νόμος. Για τις ομαδικές απολύσεις η ροζ γραμμή έγινε πολύ γρήγορα πράσινη αλλά για τον συνδικαλιστικό νόμο παραμένει ακόμα κόκκινη. Την κατεδάφιση του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 ζητούν οι δανειστές, την κατάργηση των προνομίων και την λήψη δημοκρατικών αποφάσεων για τις απεργίες αλλά η κυβέρνηση αντιστέκεται!

Άδικος κόπος. Αυτή τη φορά και εκτός απροόπτου, η απαίτηση είναι επιβεβλημένη. 

Ο φάκελος που βρίσκεται στο συρτάρι του κ. Βρούτση από την εποχή Σαμαρά – δεν συναινούσε το ΠΑΣΟΚ- ξαναβγαίνει και μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου (Eurogroup) η ψήφιση του νόμου πρέπει να είναι γεγονός.

Εκτός των άλλων, η επαναστατική διάταξη θα είναι το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών προκειμένου να ληφθεί απόφαση για τις απεργίες, ενώ τώρα αρκούσε η πλειοψηφία μιας ομάδας συνδικαλιστών για να “εκπροσωπήσουν” τους χιλιάδες συναδέλφους τους. 

Αρκούσε μια μικρή συντεχνία κομματικών μελών ενός πελατειακού δικτύου για να κάνει άνω κάτω, το κράτος, εισπράττοντας τα “λύτρα” από το ίδιο το ταμείο του!

Παρόλο που οι δανειστές φαίνονται αποφασισμένοι, ακόμα είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως θα θα σπάσει ένα από τα σκληρότερα κατεστημένα της χώρας, από καταβολής ελληνικού κράτους. Αν όμως, συμβεί, θα είναι η αρχή του τέλους για την σαπίλα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού.

Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων. Οι δύο εβδομάδες που έρχονται θα είναι καθοριστικές και για τις μεταρρυθμίσεις αλλά και για την πορεία της κυβέρνησης στο εγγύς μέλλον...

Ανδρέας Ζαμπούκας

Liberal