.Στη δημοκρατία του περίπου

Α​​​​πό χθες το βράδυ η κυβέρνηση παραληρεί θεσμικά», δήλωσε προχθές ο κ. Βενιζέλος. Βλέποντας την κ. Γεροβασίλη ενόσω σχολίαζε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, θα έλεγα πως η κυβέρνηση παραληρεί νέτα - σκέτα. Το μάλλον αξιοθρήνητο ύφος της ξενυχτισμένης συμπληρώθηκε από το ωραίο ηχητικό. 

Προσπάθησε να το κάνει έντεχνο μελό, αλλά της βγήκε κοριτσάκι του Εξορκιστή που μιλάει με τη φωνή του δαίμονα. Αλήθεια, σε ποιους απευθυνόταν όταν έλεγε πως η απόφαση του ΣτΕ στερεί 15.000 παιδιά από συσσίτια σε παιδικούς σταθμούς, 4.000 νοσηλευτές από νοσοκομεία και επιστρέφει τόσα εκ...περισσότερα »

.Χωρίς όρια έπεται χάος

Η​​ εκρηκτική αντίδραση της κυβέρνησης στην αρνητική γι’ αυτήν απόφαση της Oλομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η εισβολή ακτιβιστών σε ειρηνοδικεία για να αποτρέψουν πλειστηριασμούς και η ολοένα αυξανόμενη εισιτηριοδιαφυγή στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι εκφάνσεις μιας αδυναμίας που καταδικάζει την Ελλάδα σε μαρασμό: πολλοί δεν έχουμε την πειθαρχία να τηρούμε κανόνες και συμφωνίες, να σεβόμαστε θεσμούς και να δεχόμαστε τις αποφάσεις τους, να αμβλύνουμε τα συναισθήματά μας ώστε να μπορέσουμε να επιδιώξουμε το συνολικό καλό. 

Οταν απαιτούμε από τους άλλους να τηρούν τους κανόνες, ενώ εμείς θεωρούμε δικαίωμά μας να παραβιάζουμε τα όρια, υπονομεύουμε κάθε έννοια ισότητας και δημοκρατίας. Στο τέλος καταστρέφουμε αυτό που θεωρούμε κτήμα μας.

Το πιο απλό παράδειγμα: η κουλτούρα τού «Δεν πληρώνω», ενισχυμένη από «αντικαθεστωτικούς» τραμπουκισμούς εναντίον ελεγκτών, έχει εκτινάξει την εισιτηριοδιαφυγή στις αστικές συγκοινωνίες σε τέτοιο βαθμό που βυθίζονται στα ελλείμματα. Πέρυσι, μετρό, τραμ και ηλεκτρικός σιδηρόδρομος της Αθήνας είχαν ζημίες μετά φόρων 78,2 εκατ. ευρώ, από 36,4 εκατ. το 2014. 

Το έλλειμμα πρέπει να καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, που σημαίνει ότι θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Σημαίνει, επίσης, ότι οι πόροι αυτοί θα αφαιρεθούν από κάπου αλλού, ενώ, την ίδια ώρα, οι συγκοινωνίες θα υποβαθμιστούν περαιτέρω.

 Οπως όταν «ανήσυχοι» νέοι καίνε λεωφορεία ή τραμ, είναι τα μέλη της κοινωνίας που έχουν ανάγκη από δημόσιες συγκοινωνίες – αυτά που πλήττονται περισσότερο. Οσο δεν υπάρχουν συνέπειες για λαθρεπιβάτες, όσο συνεχίζουν ανενόχλητοι τα σόου τους οι «αναρχικοί», θα κινδυνεύουν άμεσα δημόσια αγαθά – εις βάρος εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, φτωχών αλλά και όλης της κοινωνίας. Η ασυδοσία κάποιων έχει σοβαρότατες συνέπειες για το σύνολο.

Στο ζήτημα των πλειστηριασμών, ένα φαινομενικά «φιλανθρωπικό» πλέγμα ακτιβιστών με συνθήματα όπως «κανέν

ήποτε αιτία – και όσες δεν αφορούν σπίτια και χρέη προς τράπεζες ή το Δημόσιο αλλά έχουν να κάνουν με διαφορές μεταξύ ιδιωτών. 

Σε ρεπορτάζ της «Κ», ο Γιάννης Παλαιολόγος περιέγραψε τον προπηλακισμό συμβολαιογράφων στο Ειρηνοδικείο Αθηνών από μέλη της Λαϊκής Ενότητας και του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου σε μια υπόθεση μεταξύ ιδιωτών. Στο ίδιο ρεπορτάζ, ο πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής των συμβολαιογράφων Γιώργος Ρούσκας σημείωνε την ανάγκη να διασφαλιστεί καλύτερα η προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά υπογράμμισε: «Η ακύρωση της διαδικασίας των πλειστηριασμών συνολικά θα οδηγούσε σε κατάρρευση της οικονομικής και κοινωνικής πίστης. Κανείς δεν θα δάνειζε σε κανέναν αν πίστευε ότι η οφειλή θα ακυρωνόταν μέσω ακτιβισμού».

Είναι να απορεί κανείς πώς οι πιο βασικές αρχές της οικονομίας και της κοινωνίας δεν είναι αυτονόητες ακόμη σήμερα στη χώρα μας. Κι όμως, όταν δεν έχουμε ισότητα και δικαιοσύνη (και οι δύο δεν υπάρχουν χωριστά), καμία βασική αρχή δεν μπορεί να λειτουργήσει. Στον υπόλοιπο (τουλάχιστον στον Δυτικό) κόσμο κυριαρχεί η έννοια του «ηθικού κινδύνου» (moral hazard), ο οποίος, πολύ απλά, είναι ο κίνδυνος του κακού παραδείγματος. 

Δηλαδή, εάν αφήσουμε κάποιον να κλέβει, χωρίς τιμωρία, τότε δεν θα σταματήσει να κλέβει αλλά θα τον ακολουθήσουν και άλλοι στο έγκλημα. Οταν κάποιος χτίζει αυθαίρετο σπίτι, χωρίς συνέπειες, πώς αισθάνονται οι γείτονες που τήρησαν όλες τις χρονοβόρες και πανάκριβες διαδικασίες αδειοδότησης; Οταν κάποιος δανείζεται χρήματα και δεν τα αποπληρώνει, ποιος θα του ξαναδανείσει; 

Οσο απλά και αν ακούγονται αυτά, είναι στα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας σε άλλες χώρες αιώνες τώρα. Οταν τα μέλη της Ε.Ε. συζητούν για το νέο καθεστώς που θα διέπει τις σχέσεις τους με τη Βρετανία μετά το Brexit, σκέφτονται ότι εάν δεν τηρήσουν σκληρή γραμμή με το Λονδίνο, τότε ίσως κι άλλες χώρες-μέλη θα αναζητήσουν μια χαλαρότερη σχέση με την Ενωση. 

Ο ίδιος κίνδυνος εκφράζεται συνεχώς από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε όσον αφορά τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους. Μπορεί να μη μας αρέσει, μπορεί να μην του δίνουμε σημασία, αλλά η έννοια του moral hazard παίζει σοβαρό ρόλο στις σχέσεις μας με άλλες χώρες.

Κι όμως, κάνουμε βήματα πίσω. Πώς να ήταν αλλιώς, όταν η σημερινή κυβέρνηση επένδυσε πάνω στην υπόσχεση ότι μπορούμε να αθετήσουμε κάθε συμφωνία και να αγνοήσουμε όποιον κανόνα θέλουμε; Από το «δεν πληρώνω» δημόσιο και ιδιωτικό χρέος έως την οργή για την ετυμηγορία του ΣτΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ενθάρρυνε την ασυδοσία. Σήμερα πρέπει να αποφασίσει αν θα αποδεχθεί τις αρχές της δημοκρατίας που απαιτούν ανεξαρτησία των θεσμών και τήρηση των νόμων. Το κυβερνάν είναι πάντα δύσκολο – πόσο μάλλον όταν ενθαρρύνεται η ανομία.

  ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

.Χωρίς πάθος, χωρίς γέλιο, χωρίς έμπνευση

Είναι μεγάλο κρίμα, που σε αυτή τη χώρα οι νέοι άνθρωποι προτιμούν να απέχουν. Από όλα. Κάτι κόντρα στη λογική ενδεχομένως μια και όλα όσα συμβαίνουν, όλα όσα συμφωνούνται, πρωτίστως εκείνους αφορούν. Εκείνους και το μέλλον τους, το οποίο είναι αλήθεια ότι δεν διαγράφεται διόλου ρόδινο. Πώς απαντούν; Όσοι δεν επιλέγουν ή όσοι δεν μπορούν να φύγουν, με την απάθεια. 

Απλώς απέχουν. Δεν ενημερώνονται, δεν ψηφίζουν, δεν ενδιαφέρονται, δεν συμμετέχουν στα κοινά. Και είναι πραγματικά κρίμα για τη χώρα που ήδη αντιμετωπίζει έντονο δημογραφικό πρόβλημα γήρανσης να εμφανίζεται "γερασμένη" ακόμα και η νεολαία της. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να τους προβληματίσει όλους. Εκφράζουν το πλέον δυναμικό και θεωρητικά παραγωγικό – αν μπορούσε να ενταχθεί στην παραγωγή– κομμάτι αυτής της χώρας όλα όσα λέγονται, όλα όσα σχεδιάζονται; Αυτό είναι που πρέπει να μας προβληματίσει όλους. 

Η αδρανοποίηση των νέων ανθρώπων, είναι ίσως το πλέον επικίνδυνο καμπανάκι κινδύνου για μία κοινωνία. Μία κοινωνία που μέσα της έχει ήδη εγγράψει μία ήττα, μία εθνική καταστροφή. Γιατί τι άλλο από εθνική καταστροφή είναι όλα όσα βιώνει ο τόπος τα τελευταία έξι χρόνια. Δυστυχώς, η απάθεια της νεολαίας, η αδιαφορία της κοινωνίας είναι νερό στον μύλο της εξουσίας. Δείτε τι συμβαίνει σήμερα. Φαντάζεστε να προσπαθούσε να τα επιβάλει μία άλλη κυβέρνηση; Θέλετε να συζητήσουμε για το τι θα συνέβαινε και πώς θα σειόταν ολόκληρη η χώρα από τις αντιδράσεις;

Αλίμονο στους νέους… όχι δεν εννοώ την γνωστή ελληνική ταινία με τον αξέχαστο Χορν. Αν και εδώ που τα λέμε, η φτώχεια έχασε και στην ταινία…  Αλίμονο ακόμη περισσότερο στη χώρα που το αίμα των νέων της δεν βράζει. Που δεν έχουν πάθος. Πάντως, εκτός από την απάθεια, η χώρα έχει υποστεί και ένα άλλο μεγάλο "ευνουχισμό". Έχει χάσει το χιούμορ της. Μην το παίρνετε ανάλαφρα. Μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει χιούμορ. Γιατί το χιούμορ δείχνει συνήθως και εξυπνάδα, σπιρτάδα. Ακόμη και το ελαφρώς κακόγουστο. Και η εξουσία που στηρίζει την επιβίωσή της στην ισοπέδωση μιας κοινωνίας σαφώς και δεν επιθυμεί το χιούμορ. Άλλωστε χωρίς χιούμορ δεν υπάρχει ούτε σάτιρα. Θυμάστε τι γινόταν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ή Νέας Δημοκρατίας ή και επί συγκυβέρνησης των δύο; Τώρα βλέπετε πουθενά καμία πολιτική σάτιρα; 

Στη χώρα της κατάθλιψης δεν υπάρχει χιούμορ. Και πολύ χειρότερα, δεν επιθυμεί και κανείς να υπάρχει. Όσοι δεν βυθίζονται στη μιζέρια τους, είναι με το… ζωνάρι λυμένο για καβγά. Σκυθρωποί και θυμωμένοι είναι οι περισσότεροι. Δικαίως, αλλά… Ακόμα και τα τρολαρίσματα γίνονται άγαρμπα, προσβλητικά, επιθετικά. Καμία τσαχπινιά. Με αποτέλεσμα, όλοι να διακατέχονται από μία υπερβάλλουσα σοβαροφάνεια, η οποία όταν είναι και προσποιητή καταντά και γελοία. 

Και σε αυτόν τον εγκλωβισμό έχουν διολισθήσει ακόμα και οι καλλιτέχνες. Από τότε άλλωστε που ενεπλάκησαν σωρηδόν με την πολιτική έγιναν και εκείνοι ξύλινοι. Αυτολογοκρίνονται. Καμία έμπνευση, καμία πρόκληση. Πεζοί, ξύλινοι, διαχειριστικοί. Και εν τέλει… βαρετοί. Όπως δυστυχώς βαρετός είναι για τους περισσότερους σήμερα και ο πολιτικός λόγος. Άκεφος.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε ποτέ σε αυτή τη χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, να υπάρξει για παράδειγμα μία... Μαντόνα. Ακραίο παράδειγμα, ε; Ίσως. Να βγει όμως κάποιος βρε αδερφέ με δυνατότητα να έχει δημόσια φωνή που ακούγεται και αναπαράγεται και να τρελάνει το σύστημα. Εδώ αυτοί μας τρελαίνουν κάθε μέρα. Πουλάνε τρέλα με την οκά... Γνωρίζετε φαντάζομαι τι είπε η Μαντόνα για τον Τραμπ. Το τερμάτισε... Αλλά αυτό που ήθελε το πέτυχε. Πολύ καλύτερα ίσως από τους επικοινωνιακούς συμβούλους της Χίλαρι. Απαξίωσε τον Τραμπ σε μέγιστο βαθμό. Μπορεί να το τερμάτισε, αλλά στο κοινό που απευθυνόταν, "έγραψε"...

Εντάξει, ας μην φτάσουμε στα άκρα της Μαντόνα, άλλωστε η Αμερική είναι μία χώρα... μαγική και διαφορετική. Αλλά τίποτε βρε αδερφέ; Να μην κουνιέται φύλλο; Εντάξει, το γνωρίζουμε ότι στην αριστερά δεν ευδοκιμεί το χιούμορ. Οι υπόλοιποι όμως;

dimitris.papakonstantinou@capital.gr

.Αδιανόητο να συμμαχείς με τον εχθρό!

Ένα μεγάλο πρόβλημα που έχει η χώρα είναι η κακώς εννοούμενη χρήση του πατριωτισμού. Γεμίσαμε με πατριώτες οι περισσότεροι εκ των οποίων όχι μόνο δεν είναι τέτοιοι αλλά είναι από αυτούς που πουλάνε την πατρίδα τους για μια θεσούλα στη Βουλή ή για ορισμένα αργύρια που συνήθως είναι πολλά.

Πατριώτες υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, όπως και απάτριδες. Γιατί πατριώτης μπορεί να αυτοαποκαλείται κάποιος επειδή λέει ότι αγαπάει την Ελλάδα και την ίδια στιγμή να είναι λαμόγιο, να κλέβει το Δημόσιο, να είναι αρχιδιαπλεκόμενος και να παίζει βρόμικα παιχνίδια στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Ένας Αμερικανός περιβαλλοντολόγος είχε πει κάποτε: «Ένας πατριώτης πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα του εναντίον της κυβέρνησής της». Και πόσο δίκιο έχει. Διότι γεμίσαμε τα τελευταία χρόνια με γιαλαντζί πατριώτες οι οποίοι όταν είναι να πάνε κόντρα στην κυβέρνηση που κάνει κακό στην Ελλάδα κρύβονται ή συμβιβάζονται.

Τα γράφουμε αυτά διότι ακούστηκαν πολλά για τον Πολύδωρα ή για άλλους δεξιούς ή αριστερούς. Πόσο πατριώτες είναι, πόσο αδικούνται από την πολιτική, την κοινωνία ή την κριτική κάποιων που θέλουν να κάνουν κακό, όπως υποστηρίζουν αυτοί οι «πατριώτες».

Ας υποθέσουμε ότι ο Βύρων είναι καλός πατριώτης, καλός και τίμιος δεξιός που σέβεται τους θεσμούς και τους νόμους αν και κάνει κάπου – κάπου καμιά λαθροχειρία, όπως με τον διορισμό της κόρης του. Πόσο πατριώτης, όμως, είσαι όταν σου σφυρά ένας από τους χειρότερους Έλληνες, ο Αλέξης Τσίπρας και εσύ τρέχεις να του παράσχεις… δεξιό άλλοθι; Ο πρωθυπουργός αυτό που κάνει με τους δεξιούς που μαζεύει είναι απλά να δικαιολογεί τις δικές τους ανεπάρκειες και ανικανότητες και τίποτε παραπάνω. Κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι όλες οι συμμαχίες του και οι δεξιές διευρύνσεις του.

Ομοίως και με τον Καμμένο. Πόσο καλός δεξιός είναι δηλαδή ο ακομβίωτος στρατηγός που έχει γίνει το «σκυλάκι» του Τσίπρα και υπογράφει ό,τι του δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι είδους πατριωτισμός είναι αυτός και πόσο… δεξιός είναι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και οι λοιποί ψεκασμένοι όταν γίνονται στήριγμα της πιο εξευτελισμένης κυβέρνησης που πέρασε ποτέ; Που προδίδει κάθε μέρα την Ελλάδα; Που την καταστρέφει και την οδηγεί σε νέες εθνικές τραγωδίες; Κι όλα αυτά με σφραγίδα και υπογραφή ενός δεξιού… πατριώτη;

Λένε ότι είναι πατριώτης όποιος ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ δύο και τρεις φορές γιατί μίσησε τη ΝΔ του Σαμαρά ή του Μεϊμαράκη. Πόσο μίσος και πόση αηδία να αισθανθείς για ένα κόμμα άραγε ώστε να φτάσεις στο σημείο να ψηφίσεις και να στηρίξεις τους προδότες τους Έθνους; Τον Τσίπρα, τον Φίλη, τον Μπαλτά ή την Γεροβασίλη; Τι είδους πατριωτισμός είναι αυτός να γίνεσαι η ορντινάτσα των Συριζαίων και να τους κάνεις τεμενάδες ή να τους εξυμνείς με την πρώτη ευκαιρία;

Εντάξει, ο Πρ. Παυλόπουλος καλά έκανε και δέχθηκε να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ποιος θα αρνιόταν το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα; Αλλά είναι πατριωτισμός εκ μέρους του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος είναι και κορυφαίος συνταγματολόγος, να βλέπει την κατάλυση του Συντάγματος και να σιωπά; Θυμάστε ότι δέχθηκε τον Παππά την επόμενη ημέρα του διαγωνισμού για τις άδειες όταν όλος ο κόσμος έλεγε ότι πρόκειται για μια παράνομη διαδικασία; Τι έκανε ο Πρόεδρος; Είπε κάτι γι’ αυτό ή για τόσα άλλα που έχει κάνει η κυβέρνηση κατά της πατρίδας;

Να μας συγχωρήσουν οι καραμανλικοί για τα όσα γράφουμε. Ασφαλώς δεν είναι όλοι ίδιοι και ασφαλώς δεν πρέπει να παίρνει η μπάλα τους πραγματικούς πατριώτες αυτής της πτέρυγας της ΝΔ. Όπως και σε άλλους δεξιούς χώρους υπάρχουν άθλιοι και απάτριδες, έτσι και στο κόμμα των νοικοκυραίων θα βρεις πολλούς τέτοιους.

 

Όμως, είναι αδιανόητο να συμμαχείς με τον εχθρό και να το διαλαλείς κιόλας. Π.χ. τι ήταν αυτό που είπε ο στενός συνεργάτης του Καραμανλή ο κ. Αντώναρος: «Η προσπάθεια απαξίωσης ενός έντιμου ανθρώπου με μεγάλη πολιτική πείρα και βαθειά μόρφωση τον αδικεί καταφανέστατα. Πρόκειται για ένα πατριώτη με την πραγματική έννοια του όρου που δεν δίστασε ποτέ να πει τη γνώμη του». Μα αυτό είναι το ζήτημα; Ο Αντώναρος δεν είδε τον «Μπουσίντο» όταν εξυμνούσε την Χρυσή Αυγή ή όταν έκανε κόμμα με τον άλλο γίγαντα της πολιτικής και «υπερπατριώτη» της τζάμπα μαγκιάς τον Νίκο Νικολόπουλο;

Άραγε ο κ. Αντώναρος θεωρεί πατριωτικό να πηγαίνει ένας «δεξιός» στο Μαξίμου και να λέει ότι βρήκε ταύτιση απόψεων με τον Τσίπρα; Σε τι να ταυτιστείς με τον πρωθυπουργό της καταστροφής; Τι να πεις με έναν άνθρωπο που ακόμη δακρύζει γιατί έκανε καταλήψεις στα σχολεία, γιατί οι μπαχαλάκηδες καίνε ακόμη την Αθήνα ή γιατί έχει αποδεδειγμένα απαξιώσει την Εκκλησία και την Ορθοδοξία;

Ας τελειώνουμε με την παραμύθα των πατριωτών. Ο καθένας που αγαπάει πραγματικά την πατρίδα του ξέρει καλά τι σημαίνει η έννοια αυτή για τον Έλληνα, ειδικά στις κρίσιμες στιγμές που περνάμε.

Όποιος βγήκε στη… λαϊκή και πουλάει πατριωτισμό με το τσουβάλι για να κάνει καριέρα και να βγάλει λεφτά φαίνεται από την άνοδο που έχει στη ζωή του και την καριέρα του. Γιατί δυστυχώς οι γιαλαντζί πατριώτες επιβιώνουν στην Ψωροκώσταινα η οποία όμως κινδυνεύει πλέον να καταστραφεί από δαύτους.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί πατριώτες και ποιοι οι ξεπουλημένοι δεν είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Όχι, όμως, να μας κοροϊδεύουν και στα μούτρα μας.

 

.Κωλόχαρτα... Βενεζουέλας

Δεν μπορεί, αυτοί που μας κυβερνούν είτε είναι παντελώς ηλίθιοι είτε μας τρολάρουν. Δεν εξηγούνται όλα όσα κάνουν και όλα όσα λένε. Η αποκάλυψη του Ελεύθερου Τύπου για τον δικηγόρο των off shore που βρίσκεται και στα Panama Papers είναι γνωστή. Μπαινόβγαινε στο Μαξίμου για να προτείνει όπως ο ίδιος λέει επενδύσεις.

Σήμερα ο Ελεύθερος Τύπος αποκάλυψε ότι ο Αρτέμιος Αρτεμίου πήγε μαζί με τον Νίκο Παππά και ταξίδι στη Βενεζουέλα του Μαδούρο. Και τι πιστεύετε ότι απάντησε ο υπουργός Επικρατείας; Διαβάστε για να καταλάβετε σε ποια χώρα ζούμε.

«Πρόκειται για μια προσπάθεια της ΝΔ να δημιουργήσει εντυπώσεις. Όντως έγινε αυτό ταξίδι, συνοδεία και άλλων ατόμων, καθώς υπήρχε μια διερεύνηση αν ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να επισκεφθεί τη χώρα. Και εξετάστηκε η αγορά προϊόντων από τα κρατικά σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας εκείνο τον καιρό.

Κανείς καταλαβαίνει ότι δεν είναι τυχαία αυτή η στοχοποίηση αυτή τη στιγμή. Είναι αποτυχημένη προσπάθεια αλλαγής της κουβέντας. Όποιος αφήνει τέτοια υπονοούμενα, καλά θα κάνει να σκεφτεί γιατί οι βουλευτές της ΝΔ έτρεχαν πανικόβλητοι όταν πέρασε η διάταξη για μη εμπλοκή πολιτικών προσώπων σε εταιρείες εξωτερικού» ανέφερε ο κ. Παππάς.

Δηλαδή ο κ. Παππάς ομολογεί ότι πήγε με τον εν λόγω δικηγόρο για να διερευνηθεί αν η Ελλάδα μπορεί να αγοράσει προϊόντα από τα σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας. Ποια σούπερ μάρκετ; Αυτά που δεν έχουν όχι μόνο γάλα αλλά ούτε και χαρτί τουαλέτας και θα αγόραζε η κυβέρνηση του Τσίπρα και του Παππά από τον Μαδούρο;

Αν δεν ήταν τόσο εξωφρενικό θα έλεγε κανείς ότι είναι γελοίο και μας κάνει να τους βλέπουμε και να γελάμε μαζί τους. Όμως, είναι πολύ πιο σοβαρά τα πράγματα. Ο Παππάς, με εντολή του Τσίπρα ήθελε να κάνει την Ελλάδα... Βενεζουέλα. Έλεος. Τι θα αγόραζε ο Παππάς από τα άδεια σούπερ μάρκετ; Τα... ράφια;

Που έχουν καταντήσει την Ελλάδα. Να κάνουμε διμερείς επαφές με τον Μαδούρο και μετά το πετρέλαιο που θα μας έδινε ο Τσάβες να αγοράζαμε και κωλόχαρτα Βενεζουέλας.

.Αντιπροεδρικά δόγματα

Ε​​αν εισηγητής μιας ιδιότυπης πολιτικής γεωγραφίας, ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης ισχυρίστηκε ότι «σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου πεις πως είσαι κομμουνιστής, σε βάζουν φυλακή. Στην Ελλάδα γίνεται το αντίθετο».

Από πού άντλησε την πληροφορία του ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. δεν το γνωστοποίησε. Μια αυθεντία, άλλωστε, δεν οφείλει να τεκμηριώνει τα λεγόμενά της· τον λόγο της τον εκτιμά σαν ισότιμο της αληθείας, ακόμα κι όταν διαβεβαιώνει ότι στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανένας, η δε εξέγερση δεν ήταν παρά κατασκεύασμα των Αμερικανών.

Υπάρχουν σίγουρα κάποιες χώρες στην Ευρώπη που οι κυβερνήσεις τους απαγορεύουν τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων. Πρόσχημά τους το καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό παρελθόν τους επί «υπαρκτού». Απαντούν δηλαδή αντιδημοκρατικά στην αντιδημοκρατία. 

Μολαταύτα, το «σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου» ισχύει αποκλειστικά στην επικράτεια της φαντασίας ενός πολιτικού που, όσο ευφάνταστος κι αν είναι, δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι κάποτε θα γίνει ο κατεξοχήν τηλεοπτικός εκπρόσωπος ενός κόμματος που το αναθεμάτιζε για πολύ καιρό.

Αν ο κ. Γεωργιάδης ονειρεύεται έναν παράδεισο με τους αριστερούς κάθε απόχρωσης στη συνήθη κάποτε και στην Ελλάδα διαμονή τους, τα ξερονήσια, μόνο ο εξομολόγος του το ξέρει. Το βέβαιο είναι ότι με τις δηλώσεις του δεν προσέφερε ιδιαίτερα καλές υπηρεσίες στον πρόεδρό του. 

Και μάλιστα τη στιγμή ακριβώς που ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης επανερχόταν στο μοτίβο «δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς». Ενα μοτίβο που χρησιμοποιείται επίσης σαν ισότιμο της αληθείας, παρότι η κοινωνική και η πολιτική πραγματικότητα δεν το επικυρώνουν.

O κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί παρά να γνώριζε ποιον διάλεγε ως αντιπρόεδρό του, ποιες ιδέες πριμοδοτούσε με μια επιλογή σφόδρα αντίθετη στο σενάριο περί Κεντροδεξιάς. 

Μάλλον δεν αιφνιδιάστηκε λοιπόν από τον πολιτικό πρωτογονισμό των δηλώσεων του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος έσπευσε εκ των υστέρων να κολακεύσει το ΚΚΕ. Κι έφερε έτσι το κόμμα αυτό αντιμέτωπο και πάλι με το γνωστό στον χώρο του δόγμα, «αν σε επαινεί ο ιδεολογικός σου αντίπαλος, ψάξε να βρεις τι λάθος έκανες».

Θα ήταν πολιτικά άστοχο να υποτεθεί ότι τις απόψεις του αντιπροέδρου της Ν.Δ. δεν τις ασπάζονται άλλοι στον κομματικό του περίγυρο.

 Κατά βάθος ο τηλελαλίστατος πολιτικός κάλυψε με τα λεγόμενά του όλους εκείνους (στελέχη, μέλη, μιντιακούς υποστηρικτές) που επιμένουν να θεωρούν απρεπές, ανήθικο, αδιανόητο, ή σκέτα ανόητο, το γεγονός ότι οι πολίτες, με ελεύθερη βούληση και δύο φορές, επέλεξαν να αναθέσουν –υπό όρους, όπως πάντα– την κυβέρνηση σε κόμμα της Αριστεράς. 

Οχι της κομμουνιστικής βέβαια. Εκτός και πάρουμε τοις μετρητοίς τις δηλώσεις του κ. Κατρούγκαλου («εγώ είμαι κομμουνιστής») ή του Γερμανού αντικαγκελάριου κ. Γκάμπριελ, προ καιρού, πως η ελληνική κυβέρνηση «είναι εν μέρει κομμουνιστική»

. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

.Προϋπόθεση της γνήσιας πολιτικής αλλαγής

οποίο έχουμε μια ψευδαίσθηση ισχύος), ώς και αυτή η αγαπημένη Αλβανία (γενέτειρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, χάρη στην πολιτική παράδοση του Αλή Πασά) ξεπέρασαν την Ελλάδα ως προς τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

 Παρ’ όλα αυτά, η ωραιότερη χώρα του κόσμου διατηρεί τα πρωτεία στην Ευρώπη ως προς το ύψος των κρατικών δαπανών εν σχέσει με το ΑΕΠ. (Ισως επειδή η ωραιότερη χώρα κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου...) Περιμένατε κάτι διαφορετικό μήπως; Λυπάμαι· δεν θα μπορούσε... περισσότερα »