.Η ντροπή της ακραίας φτώχειας

Πόσο πιο θλιβερή μπορεί να γίνει η εικόνα των «αρχηγών» στα μάτια των πολιτών από αυτήν της περασμένης Δευτέρας, όταν όλοι γνώριζαν ότι εδώ και χρόνια, από το 2008, σύμφωνα με τον Γιώργο Προβόπουλο, το καράβι πήγαινε κατευθείαν στα βράχια.

Ολοι το έβλεπαν και εξακολουθούν να βλέπουν το αδιέξοδο, όλοι αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, αλλά υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία συμπολιτών μας που ήδη βρίσκεται στη ... θάλασσα.

Πρόκειται για 1.650.000 Ελληνες οι οποίοι, σύμφωνα με την έρευνα του καθηγητή Μάνου Ματσαγγάνη και των συνεργάτιδών του Χρύσας Λεβέντη και Ελένης Καναβιτσά του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας, ζουν σε συνθήκες «ακραίας φτώχειας».

 Τι σημαίνει αυτό που θέλουν να ξεχνούν οι πολιτικοί ηγέτες; Οτι μακροχρόνια άνεργοι, ηλικιωμένοι αλλά και νέοι που ζουν μόνοι έχουν εισόδημα κάτω από 395 ευρώ τον μήνα και 150.000 οικογένειες με δυο παιδιά με τον έναν ή και τους δύο γονείς ανέργους έχουν εισόδημα κάτω από 905 ευρώ τον μήνα.

Δηλαδή το 15% του πληθυσμού υποφέρει, δεν έχει χρήματα, όχι να πληρώσει λογαριασμούς, στερείται ακόμη και τα ψώνια από το σουπερμάρκετ.

Προτού ξεσπάσει αυτή η κρίση το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 2,2% και αφορούσε κυρίως περιθωριοποιημένα άτομα που είχαν ανάγκη από κοινωνική μέριμνα και φροντίδα.  

Δυστυχώς οι πολιτικοί δεν έχουν αντιληφθεί αυτό που στη γλώσσα των καθηγητών αποκαλείται «νέο κοινωνικό ζήτημα» και τις προεκτάσεις του.

Η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά δεν το αντιμετώπισε, μοιράζοντας το «κοινωνικό μέρισμα» από το πλεόνασμα στους ενστόλους (!), λες και ήταν αυτοί που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη, η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη ακόμη δεν το έχει αντιληφθεί, ενώ θα έπρεπε να το έχει κάνει σημαία και αν εξαιρέσει κανείς την κάρτα σίτισης που δεν αρκεί, ο κ. Τσίπρας επιλέγει την πόλωση κατασκευάζοντας εχθρούς αντί να επιδιώξει συναινετικές λύσεις με προτεραιότητα τα μεγάλα αυτά προβλήματα της κοινωνίας.

Η ακραία φτώχεια είναι ντροπή για όλους.

 Τσώλης Ζώης 

.Ξεκίνησαν οι επαναπροωθήσεις στην Τουρκία - Εφτασε το πρώτο πλοίο - Ένταση σε hot spot και κέντρα φιλοξενίας

Ήδη τα ξημερώματα της Δευτέρας οδηγήθηκαν στα πρώτα σκάφη προς την Τουρκία οι προς επαναπροώθηση πρόσφυγες και μετανάστες από τα ελληνικά νησιά την ημέρα εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ με την Τουρκία για το προσφυγικό. Υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία οι διαδικασίες, για το φόβο αντιδράσεων, ενώ η αβεβαιότητα για την ετοιμότητα και στην τουρκική πλευρά παραμένει -όπως και οι επιφυλάξεις διεθνών οργανώσεων για τη συμφωνία εν γένει.

Η πρώτη ομάδα, 202 ατόμων, απέπλευσε με τη συνοδεία μελών της Frontex από Λέσβο και Χίο για τα τουρκικά παράλια. Σύμφωνα με μαρτυρίες που επικαλείται από την πλευρά του το Reuters, η αναχώρηση έγινε τα ξημερώματα της Δευτέρας με δύο σκάφη.

Το πρώτο πλοίο έφτασε ήδη στην Τουρκία, σύμφωνα με δημοσιογράφους του Reuters και του Γαλλικού Πρακτορείου.

«Όλοι οι πρόσφυγες που επαναπροωθούνται είναι από το Πακιστάν, εκτός από δύο Σύρους που οικειοθελώς επιστρέφουν» δήλωσε ο εκπρόσωπος του συντονιστικού οργάνου για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, Γιώργος Κυρίτσης.

«Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για τις επαναπροωθήσεις. Εξετάζονται αιτήσεις ασύλου και χρειάζεται ορισμένος χρόνος» τόνισε.

Σύμφωνα με τον κ. Κυρίτση, 136 πρόσφυγες ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Τουρκία από τη Λέσβο και 66 από τη Χίο.

Η ΕΕ προχωρά σε μία επικίνδυνη συμφωνία, λέει ο επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας 
«Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα μιας πολύ δύσκολης στιγμής για τα δικαιώματα των προσφύγων. Παρά τα σοβαρά νομικά κενά και την έλλειψη επαρκούς προστασίας στην Τουρκία, η ΕΕ προχωρά σε μία επικίνδυνη συμφωνία» δήλωσε στο Associated Press οΓιώργος Κοσμόπουλος, επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα. «Η Τουρκία δεν είναι μια ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες. Η ΕΕ και οι ελληνικές αρχές το γνωρίζουν και δεν υπάρχει δικαιολογία» πρόσθεσε.

Ελλείψεις υπάρχουν και στις δύο πλευρές: Στα μεν ελληνικά νησιά έχει ακόμη φτάσει μόνο τμήμα του προσωπικού που θα κληθεί να διαχειριστεί τους φάκελους του καθενός προς επαναπροώθηση, ενώ στην τουρκική πλευρά οι χώροι υποδοχής και καταγραφής βρίσκονται ακόμη υπό κατασκευή. 

Στο Δεκελί, κοντά στη Σμύρνη, όπου θα οδηγηθούν οι πρώτες ομάδες επαναπροωθηθέντων, οι τοπικές αρχές διαμαρτυρήθηκαν πως η κεντρική κυβέρνηση δεν έχει ενημερώσει επαρκώς για τον σχεδιασμό. Διαμαρτυρίες για την υποδοχή υπήρξαν και στο Δεκελί.  

Τη Δευτέρα επίσης ξεκινά η υλοποίηση και του άλλου σκέλους της συμφωνίας, της αποδοχής Σύρων προσφύγων από την Τουρκία σε χώρες της ΕΕ στη βάση του «ένας προν έναν» -ένας Σύρος από την Τουρκία έναντι ενός που επαναπροωθείται, με επιβαρυντικό παράγοντα για κάθε πρόσφυγα το να έχει προσπαθήσει να περάσει το Αιγαίο.

Πρόκειται για περίπου 35 με 40 άτομα (κυρίως οικογένειες) που θα μεταφερθούν τη Δευτέρα στη Γερμανία ενώ τις αμέσως επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν μεταφορές προς την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Φινλανδία. Αν και για τις τρεις τελευταίες ακόμη δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία, θεωρείται ότι οι αριθμοί των πρώτων ομάδων θα είναι της ίδιας τάξης με εκείνων προς Γερμανία.

.Τσακαλώτος: Δεν αναφέρθηκε καθόλου η λέξη Wikileaks στη συνάντηση με το κουαρτέτο

«Δεν έγινε καθόλου συζήτηση για το θέμα του Wikileaks, δεν αναφέρθηκε καθόλου η λέξη» τόνισε ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος αμέσως μετά την πρώτη συνάντηση με τους επικεφαλής του κουαρτέτου στο ξενοδοχείο Χίλτον την Δευτέρα το απόγευμα. 

Ο κ. Τσακαλώτος και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκηςσυζήτησαν με το κουαρτέτο το χρονοδιάγραμμα των συναντήσεων της εβδομάδας ως την ερχόμενη Δευτέρα.

Στη συνέχεια, όπως εξήγησε ο κ. Τσακαλώτος, θα καθοριστεί ο οδικός χάρτης που θα οδηγήσει στο Eurogroup στις 22 Απριλίου.

Η συνάντηση κράτησε μόλις 80 λεπτά και το κλίμα ήταν ιδιαίτερα ψυχρό.

Ο κ Τσακαλώτος αρνήθηκε να σχολιάσει, ερωτηθείς από δημοσιογράφους, το γεγονός ότι ευρωπαίοι αξιωματούχοι με δηλώσεις τους επίσημες και ανεπίσημες συντάσσονται με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει την Τρίτη στους θεσμούς ολοκληρωμένη πρόταση με πακέτο μέτρων (κυρίως έμμεσοι φόροι και περικοπές) τα οποία φτάνουν σε ύψος το 1% του ΑΕΠ συμπληρώνοντας έτσι το συνολικό το μίγμα των μέτρων που γνωρίζουμε, και περιλαμβάνει μέτρα 1% από το φορολογικό και 1% από το  ασφαλιστικό.

Στόχος είναι να φτάσει η κυβέρνηση το κατώφλι του 3% του ΑΕΠ ως το 2018 που θεωρείται το πρόκριμα για μία ενδιάμεση συμφωνία με το κουαρτέτο και το «εισιτήριο»  για το Eurogroup στις  22 Απριλίου.

«Σκηνικό 2015»

Όταν κάποιος κάνει υποκλοπές κι έχει στα χέρια του ένα καλό υλικό, το χρησιμοποιεί για να διαπραγματευτεί με καλύτερους όρους από τον αντίπαλο. Αν λοιπόν η κυβέρνηση υπέκλεψε τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου τι θα έπρεπε να κάνει; Να διαρρεύσει τη συνομιλία και να θέσει θέμα αποχώρησης του ΔΝΤ ή να κρατήσει τις συνομιλίες και να διαπραγματευτεί έχοντας «άσους» στα χέρια της;

Είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί καθώς κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ποιον εξυπηρέτησε αυτό το σκηνικό που στήθηκε και το οποίο αποσταθεροποιεί πλήρως την οικονομία, τινάζει στον αέρα τη διαπραγμάτευση ή τουλάχιστον δημιουργεί μεγάλη καθυστέρηση που μπορεί να είναι και επικίνδυνη. Η κυβέρνηση κατηγορεί το ΔΝΤ ότι εσκεμμένα κωλυσιεργεί θέλοντας να οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συζητήσεις και σε πιστωτικό γεγονός στην Ελλάδα στην παραμονή του Grexit. 

Αν πράγματι είναι αυτός ο στόχος του ΔΝΤ τότε η ελληνική κυβέρνηση ρίχνει νερό στο μύλο του με τις κινήσεις που κάνει. Κυρίως δε με την εξής: Το Ταμείο ήταν παραδοσιακά υπέρ της διευθέτησης του ελληνικού χρέους με δύο τρόπους. Είτε με σκληρά και πολλά μέτρα αλλά με ήπια αναδιάρθρωση του χρέους εξαιρετικά ήπια, είτε το αντίθετο, δηλαδή λιγότερα μέτρα αλλά γενναίο κούρεμα που πρέπει να κάνουν οι Ευρωπαίοι. 

Η πρώτη πρόταση είναι και η Ευρωπαϊκή που εφαρμόζεται ήδη εδώ και χρόνια και έχει αποτύχει. Αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια, μόνο με μεγάλο κούρεμα του χρέους, αλλά με αντάλλαγμα σκληρές μεταρρυθμίσεις μπορεί να καταστεί βιώσιμη η ελληνική οικονομία. Αυτό δεν το δέχονται οι Ευρωπαίοι γιατί δεν μπορούν να το περάσουν από τους λαούς τους και το μόνο που κάνουν είναι να μεταθέτουν για αργότερα το πρόβλημα.

Από τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου η κυβέρνηση προτίμησε να αναδείξει το θέμα του πιστωτικού γεγονότος που ο πρώτος φαίνεται να προωθεί κι όχι την πρόταση για γενναίο κούρεμα που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο.

Ποιον εξυπηρετεί, λοιπόν, η σύγκρουση με το ΔΝΤ και η σκληρή ανακοίνωση – απάντηση του Μαξίμου στην Λαγκάρντ; Να φύγει το ταμείο από το πρόγραμμα αλλά το θέλουν αυτό οι Γερμανοί; Και ποιος θα καλύψει τα λεφτά και την τεχνογνωσία του Ταμείου; Είναι σίγουρο ότι την παρούσα στιγμή δεν θέλει η Ευρώπη να φύγει το ΔΝΤ. Ποιος λοιπόν «παραμύθιασε» τον Τσίπρα και άνοιξε πόλεμο; Η Μέρκελ; Έχει δηλαδή προσδεθεί στον Μερκελισμό η Ελλάδα και τρώει ό,τι κουτόχορτο μοιράζει το Βερολίνο;

Έχει, όμως, μεγάλη σημασία να δούμε τι θα γίνει από εδώ και στο εξής: Η διαπραγμάτευση δεν θα προχωρήσει, πιθανότατα να πάμε Μάιο και Ιούνιο, η Ελλάδα να βρεθεί μπροστά σε νέα πιστωτική ασφυξία και οι φόβοι για χρεοκοπία να επανέλθουν. «Σκηνικό 2015» δηλαδή που θυμόμαστε τι συνέβη το περσινό καλοκαίρι. Ήδη Ευρωπαίοι αξιωματούχοι λένε ότι αν δεν κλείσει η συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο θα επανέλθουν τα σενάρια του Grexit.

Επομένως, τι συμβαίνει εδώ; Η κυβέρνηση επιδιώκει την καλλιέργεια του φόβου ώστε να περάσει τα μέτρα που έτσι κι αλλιώς είναι σκληρά; Ή επιδιώκει σκηνικό πολιτικής και οικονομικής αναταραχής προκειμένου να αλλάξει τους συσχετισμούς;

Πώς θα μπορούσε να συνδυαστεί η επίσκεψη Σουλτς στην Αθήνα και οι φήμες ότι οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές, κι όχι μόνο, πιέζουν την Ελλάδα για τον σχηματισμό κυβέρνησης με άλλο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι; Να διώξουν δηλαδή τον Καμμένο και να πάνε σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό σχηματισμό, ειδικά τώρα που φαίνεται να υπάρχει προσέγγιση μεταξύ Φώφης και Σταύρου;

Οι εξελίξεις στην οικονομία και οι φόβοι νέας αναταραχής που θα επανέφερε τα σενάρια της χρεοκοπίας, λειτουργούν ως καταλύτης και πολιτικών εξελίξεων. Ίσως δούμε δηλαδή ραγδαίες πολιτικές αναταράξεις, είτε με τον σχηματισμό κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή είτε με την ηρωϊκή έξοδο του Τσίπρα και την προκήρυξη εκλογών σε ρυθμό... λεβέντικο κατά του ΔΝΤ. Το διακύβευμα που παλιότερα ήταν «Μερκελιστές και σκληροί διαπραγματευτές» θα μπορούσε να είναι «υποστηρικτές του ΔΝΤ ή Λαγκαρντιστές και πατριώτες που αγωνίζονται για να μην καταστραφεί η χώρα».

Όλα μοιάζουν να είναι μπάχαλο και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Όμως, σε κάθε περίπτωση η εικόνα που εμφανίζει ξανά η χώρα είναι ντροπιαστική με ευθύνη της κυβέρνησης. Κανείς δεν είναι περήφανος να ακούει ξανά λέξεις όπως Grexit, χρεοκοπία, καθυστέρηση διαπραγματεύσεων, υποκλοπές, διαρροές, ανασφάλεια στις συνομιλίες. Αυτή δεν είναι σοβαρή, δημοκρατική χώρα, έχει καταντήσει περίγελος των ξένων, με αποκλειστικό υπεύθυνο τον κ. Τσίπρα και βεβαίως τους συμβούλους που τον καθοδηγούν.

.Πέρα από τα ψεύδη...

Γιορτή του ψεύδους σήμερα, αλλά δεν θα πούμε χρόνια πολλά στην κυβέρνηση διότι τη γιορτάζει κάθε μέρα. Αλλά το βασικό πρόβλημα του «αριστερού τσούρμου» (με λίγη από ακροδεξιά) που μας κυβερνά δεν είναι μόνο τα ψεύδη. Στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι οι πολιτικοί εκφέρουν «επεξεργασμένες αλήθειες»· απλώς τούτοι εδώ και σ’ αυτόν τον τομέα του ’βγαλαν τα μάτια.

Το βασικότερο πρόβλημα είναι η ευθεία επίθεση στη λογική που σύμπασα η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της επιχειρούν. Δεν θα μιλήσουμε για τη «σουρεαλιστική διακυβέρνηση» («Καθημερινή», 26.4.2015) των πρώτων επτά μηνών, τότε που είχαμε υπουργό Οικονομικών ο οποίος διαπραγματευόταν (με τα πουκάμισα έξω) νέο δάνειο και ταυτοχρόνως δήλωνε ότι «τα δάνεια στην Ελλάδα είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (Γιάνης Βαρουφάκης, 10.3.2015). Θα αναφερθούμε μόνο στους διαλόγους που έγιναν προχθές (29.3.2016) στη Βουλή με αφορμή τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη .

Κάποια στιγμή, αργά το βράδυ, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος (παρεμβαίνοντας χωρίς να δικαιούται) εξαπολύει μια βαριά καταγγελία κατά του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου: «Ρωτώ δημόσια: υπάρχει συγγενικό του πρόσωπο που έχει μετοχές της Μαρφίν ή όχι;». Δικαίως εξεμάνη ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ζήτησε να απαντήσει.

 Εκείνη τη στιγμή, όμως, προήδρευε ο ποιητής του έρωτα και των εμβόλων, Τάσος Κουράκης, ο οποίος στιχούργησε από το έδρανο της Βουλής λέγοντας: «Οχι, όχι, κ. υπουργέ. Η ερώτηση δεν συνιστά λόγο απάντησης»! Οσοι κατάλαβαν το βαθύτερο νόημα του ποιητή, δικαιούνται ένα διορισμό στο γραφείο στρατηγικού σχεδιασμού του Μαξίμου.

Γενικώς, πάντως, όταν μιλάει ο κ. Πάνος Καμμένος συνηθίζει να παραθέτει ατεκμηρίωτα «στοιχεία» και να εμπλέκει ονόματα, σπιλώνοντας άλλους· μάλλον για να κάνει εντύπωση στους ψηφοφόρους του. Ετσι ενέπλεξε και την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη με φοβερές καταγγελίες. Είπε ότι τα σκάνδαλα καλύπτονται «από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, η οποία δεν δίνει εντολή στην Ευρώπη, στη Eurojust, στον εισαγγελέα να καταθέσει στο κοινό register τρεις υποθέσεις. 

Της Siemens, του Βγενόπουλου και των υποβρυχίων». Την επόμενη μέρα η εισαγγελέας απαντά ότι «οι υποθέσεις Siemens, υποβρυχίων και Βγενόπουλου, στις οποίες γίνεται αναφορά από τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ Πάνο Καμμένο, όπως πληροφορηθήκαμε από το εθνικό μας μέλος στη Eurojust, έχουν υπαχθεί στο σύστημα διαχείρισης υποθέσεων της Eurojust, οι δύο πρώτες στις 8-9-2008 και 26-7-2010, αντίστοιχα, και η τρίτη στις 21-4-2015».

Ο κ. Καμμένος ανταπαντά ότι η ενέργεια (να απαντήσει δηλαδή η εισαγγελέας) είναι «πρωτοφανής» και ότι «αρμόδιος εισαγγελέας και χειριστής του θέματος εν γνώσει της κ. Κουτζαμάνη είναι ο εισαγγελέας Νίκος Ορνεράκης, κουμπάρος του Αντώνη Σαμαρά και υποψήφιος βουλευτής της Πολιτικής Ανοιξης το 1993 στη Λευκάδα με 135 ψήφους».

Αλλα λόγια να (μην) αγαπιόμαστε, δηλαδή, αλλά το πρόβλημα είναι μεγάλο. Η κυβέρνηση έδωσε ένα συντριπτικό χτύπημα στην οικονομία με τη σουρεαλιστική της διαπραγμάτευση του πρώτου επταμήνου. Η ζημιά ήταν μεγάλη· υπολογίζεται περί τα 50 δισ. ευρώ. Θα αποδειχθεί όμως μικρή μπροστά στην αναίσχυντη διάβρωση κάθε δημοκρατικού θεσμού. Αυτή θα πληρώσουμε πολύ πιο ακριβά...

  ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Μόσχα προς ΟΗΕ: Η Τουρκία στέλνει όπλα στο ISIS

H Μόσχα υπέβαλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στοιχεία που αποδεικνύουν πως η Τουρκία είναι ο βασικός προμηθευτής όπλων του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Σύμφωνα με το RT, το οποίο επικαλείται ρωσικά ΜΜΕ, ο Ρώσος απεσταλμένος του Οργανισμού Βιτάλι Τσούρκιν, αναφέρει στην επιστολή του, μεταξύ άλλων: "Κύριος προμηθευτής όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού του ISIS είναι η Τουρκία, η οποία χρησιμοποιεί τις ΜΚΟ για το σκοπό αυτό. Ο Εθνικός Οργανισμός Πληροφοριών της Τουρκίας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις αυτές. Οι μεταφορές που γίνονται μέσω αυτοκινήτων, συμπεριλαμβανομένων αποστολών ανθρωπιστικής βοήθειας".

Η επιστολή αναφέρει διάφορες ΜΚΟ, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τουρκικές και ξένες πηγές, οι οποίες έστειλαν διαφορετικό φορτίο, συμπεριλαμβανομένου και στρατιωτικού εξοπλισμού, στη Συρία πέρυσι. "Το ίδρυμα Besar (με Πρόεδρος τον Ντ. Τσανλί) ασχολείται πιο ενεργά στην επιδίωξη των στόχων αυτών και, το 2015, σχημάτισε περίπου 50 κομβόι στις περιοχές του Τουρκμενιστάν Μπαγιρμπουσάλ και Κιζίλτεπε (260 χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού)" υπογράμμισε ο Τσούρκιν, προσθέτοντας ότι το ίδρυμα Iyilikder και το Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και τις Ελευθερίες συμμετείχαν επίσης.

Οι παραδόσεις πραγματοποιούνται μέσω διαφόρων σημείων ελέγχου στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, καθώς και μέσω πλωτών οδών, ιδίως στον ποταμό Ευφράτη, ανέφερε η επιστολή. Τα όπλα που έλαβαν οι τρομοκράτες κατά τους τελευταίους μήνες περιλαμβάνουν συστήματα αντιαρματικών πυραύλων TOW, εκτοξευτές χειροβομβίδων RPG-7, τουφέκια τύπου M-60 και χειροβομβίδες και διάφορα πυρομαχικά και εργαλεία για επικοινωνίες, πρόσθεσε.

 Σύμφωνα με τον απεσταλμένο της Ρωσίας, οι τρομοκρατικές ομάδες που δρουν στη Συρία έχουν λάβει εκρηκτικές ύλες αξίας 1,9 εκατ. δολ. από την Τουρκία κατά το τελευταίο έτος. "Το σύνολο προμηθειών σε τρομοκράτες από την Τουρκία είχε ως εξής το 2015: 2.500 τόνοι νιτρικού αμμωνίου (αξίας περίπου 788.700 δολ.), 456 τόνοι νιτρικού καλίου (468.700 δολ.), 75 τόνοι σκόνης αλουμινίου (496.500 δολ.), νιτρικό νάτριο (19.400 δολ.), γλυκερίνη (102.500 δολ.) και νιτρικό οξύ (34.000 δολ)"έγραψε ο Τσούρκιν.

.Μια λησμονημένη εθνική επέτειος

Ο τελευταίος χρονικά –61 μόλις χρόνια- εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που αφύπνισε και συντάραξε τον Ελληνισμό είναι παραδομένος στη λήθη. «Τώρα καλύτερα να λησμονήσουμε πάνω σε τούτα τα χαλίκια· /δε φελά να μιλάμε·» Οι στίχοι από το εμβληματικό ποίημα «Σαλαμίνα της Κύπρος» του Γεωργίου Σεφέρη, καίτοι δημοσιευθέν τον Νοέμβριο του 1953, στο φούντωμα δηλαδή του αντιαποικιοκρατικού ενόπλου αγώνα εναντίον του Στέμματος, απηχούν την τωρινή αμείλικτη πραγματικότητα. Το όθνειο πρωταπριλιάτικο ψέμα ειδοποιεί κυριαρχικά την ημέρα∙ η εθνική μνήμη τρωθείσα, η εφηβική θυσία αδικαίωτη.

Στην έκρηξη της Άνοιξης, 1^η Απριλίου 1955, ο Γεώργιος-Διγενής Γρίβας λαμπαδιάζει τη δάδα της Ελευθερίας στην Κύπρο και φλογίζει τις ψυχές της «πιο ατόφιας Ρωμιοσύνης» για έναν τιτάνιο, άνισο και ηρωικό αγώνα τεσσάρων χρόνων. Ο σύνολος Ελληνισμός αξιώνει ένα και μοναδικό αίτημα: Ένωσις. 

Συναισθανόμενος τον Ελληνισμό στην πολυαιώνια παρουσία του ως οντότητας αντιστασιακής μετουσιώνει το διαχρονικό εθνικό αίτημα για Απελευθέρωση σε μια μνημειώδη προκήρυξη λίγων γραμμών που από την αυγή εκείνη πλημμυρίζει το νησί. Έχουν προηγηθεί από τα μεσάνυχτα δολιοφθορές στις τάξεις των αποικιοκρατών, ανατινάξεις και εκρήξεις σε στρατηγικά σημεία, όπως ο Ραδιοφωνικός Σταθμός, και διακοπή ρεύματος σε όλο το νησί.

Η προκήρυξη άρχιζε με αυτές τις γραμμές: «Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: «’Η τάν ή επί τάς».» Και κατέληγε: «Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας.»

Για τη λευτεριά της Κύπρου θυσίασε την νιότη του ο ανθός του μητροπολιτικού και κυπριακού Ελληνισμού. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Ανδρέας Παναγίδης, ο Μιχαήλ Καραολής, ο Ανδρέας Δημητρίου, ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο Ιάκωβος Πατάτσος, που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, ήταν όλοι τους παιδιά με ηλικιακό μέσο όρο όχι πάνω από τα είκοσι ένα. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Μάρκος Δράκος και τόσοι άλλοι με θυσιαστική αυταπάρνηση πότισαν με το αίμα τους το άγιο χώμα και ψήλωσαν το ελληνικό δένδρο της Ελευθερίας, πλούτισαν το Εικονοστάσι Ηρώων και Μαρτύρων του Γένους και έστησαν ελευθεροφροσύνης τρόπαιο αγέρωχο στη φθορά του χρόνου.

Το ελλαδικό κράτος εν τούτοις αποδεικνύεται επιλήσμων και αγνώμον. Εις μάτην αποζητά κανείς τέτοια ημέρα έναν σημαιοστολισμένο δρόμο, μια επίσημη ανακοίνωση, μια τελετή μνήμης, μια αναφορά δασκάλου στους μαθητές του, μια τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή-αφιέρωμα. Η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει προ πολλού τον Σεφέρη που αναρωτιόταν προφητικώς: «Θα περιοριστούμε μοιραία σε τελετουργικές ενέργειες, έχουμε την τιμήν κτλ, γιατί σε λίγα χρόνια θα συνηθίσουμε να μιλάμε για το αδελφόν κυπριακόν έθνος όπως οι Εγγλέζοι για τους πέραν των θαλασσών»;

Οι αιτίες αυτής της απρέπειας είναι πολλές αλλά οι σχοινοτενείς αναλύσεις σε αυτό το σημείωμα περιττεύουν. Η προσβολή οφείλει να αποσβεστεί, είναι επιταγή της Ιστορίας να καθιερωθεί η 1^η Απριλίου ως επίσημη εθνική εορτή, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που στην Κύπρο η 25^η Μαρτίου και η 28^η Οκτωβρίου συγκαταλέγονται ως τέτοιες και εορτάζονται ως προσήκει, με το νησί να βάφεται στα χρώματα της γαλανόλευκης. Συνιστά μια οφειλόμενη συγγνώμη στη μνήμη των ηρώων μας και ένα ανεξόφλητο γραμμάτιο που κηλιδώνει το πρόσωπο μας ως κοινωνίας απέναντι πρωτίστως στη συνείδησή μας και στα αδέλφια μας, τα οποία δεν σήκωσαν τα όπλα απέναντι στο κατακτητή ψυχολογικά απαρασκεύαστοι και χρονικά ανώριμοι.

 Το αίτημα είχε ανθήσει στο ενωτικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου 1955 όταν το 95,7% του κυπριακού λαού είχε ψηφίσει την Ένωση με τη Μητέρα-Πατρίδα.

Για να αντιστραφεί αυτό το καθοδικό σπιράλ λήθης απαιτούνται πατριωτικές ηγεσίες και στους δυο πνεύμονες του Ελληνισμού για να κατανοήσουν το Κυπριακό, το οποίο –όπως έχω γράψει παλαιότερα από εδώ πάλι- «είναι πριν απ’ όλα ζήτημα καλλιέργειας, ζήτημα “κουλτούρα” με την πλατύτερη έννοια που έχει αυτή η λέξη», όπως κανοναρχεί ο Σεφέρης. Και πράγματι το Κυπριακό μαζί με όλες τις προεκτάσεις και συμπαραδηλώσεις του είναι ζήτημα καλλιέργειας. 

Είναι ο τρόπος κατανόησης του εαυτού μας, πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, ως Έθνος, στην Ιστορία και τον κόσμο. Το Κυπριακό ιχνογραφεί την αντίληψη μας για τον όλον Ελληνισμό, συγκροτεί την αδιάσπαστη συνοχή του μητροπολιτικού κέντρου με την περιφέρεια, μετριάζει το μελαγχολικό αίσθημα της εθνικής μας μοναξιάς και γαλβανίζει το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας ότι δεν είμαστε μόνοι, «πως υπάρχει ένας κόσμος που μιλά ελληνικά, είναι ελληνικός».

Η Κύπρος δεν είναι «νήσος τις». Είναι το «προκεχωρημένο φυλάκιο» του Ελληνισμού στην Ανατολή, ο πνεύμονας του Έθνους στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Η γλυκιά αίσθηση και ταυτόχρονα το βαρύ χρέος ότι ο Ελληνισμός δεν εξαντλείται στα σημερινά στενά γεωγραφικά όρια.

Μέχρι η 1^η Απριλίου να καθιερωθεί ως εθνική εορτή ας θυμόμαστε τους στίχους του Σεφέρη αποδίδοντας τις νενομισμένες τιμές:

«Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε /πώς έγινε τούτο το φονικό·/την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,/το στέγνωμα της αγάπης·/Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…».