.Αρ. Μπαλτάς: Η Ελλάδα σώζει την τιμή του κόσμου στο προσφυγικό

Η Ελλάδα σηκώνει αυτή τη στιγμή το βάρος του κόσμου, σώζει την τιμή του κόσμου κρατώντας τις αρχές της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και πάνω απ' όλα της φιλοξενίας, τόνισε ο υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Αριστείδης Μπαλτάς σε δηλώσεις του, ανακοινώνοντας την εμπλοκή του υπουργείου στο προσφυγικό. 

«Δεν προσπαθούμε να τους εκδιώξουμε, δεν προσπαθούμε να τους μαντρώσουμε, προσπαθούμε να τους πείσουμε να πάνε στους καταυλισμούς που με πυρετώδεις ρυθμούς φτιάχνουμε παντού στη χώρα» σημείωσε ο κ. Μπαλτάς και ανέφερε πως το υπουργείο Πολιτισμού εμπλέκεται σε αυτή τη διαδικασία όχι μόν... περισσότερα »

.Υπουργοί και εισαγγελείς: η αλεπού και ο σκαντζόχοιρος

Αυτός ο στίχος του αρχαίου έλληνα λυρικού Αρχίλοχου απέκτησε στη σημερινή εποχή ξεχωριστή φήμη εξαιτίας του έργου του φιλοσόφου Isaiah Berlin, ενός σημαντικού διανοουμένου του 20ού αιώνα που αποφάσισε μέσα από το νόημα της αινιγματικής αυτής φράσης να στηρίξει μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα διάκριση των συγγραφέων, των στοχαστών αλλά και όλων γενικά των ανθρώπων σε δύο βασικές κοινωνικές ομάδες: στις αλεπούδες και στους σκαντζόχοιρους. 

Στους πρώτους συγκαταλέγονται όσοι διαθέτουν την ικανότητα να συλλαμβάνουν και να εκτελούν στρατηγικά σχέδια που περιλαμβάνουν διαφορετικούς στόχους ταυτόχρονα. Κινούνται σε πολλά επίπεδα, βλέπουν τον κόσμο πολύπλοκο (όπως είναι), δεν συγκεντρώνουν τις σκέψεις τους σε μια ολοκληρωμένη ιδέα ή όραμα.

Οι δεύτεροι είναι εκείνοι που έχουν μάθει να βλέπουν τη ζωή τους αλλά και τη σχέση τους με τον κόσμο μέσα από το πρίσμα μιας ολοκληρωμένης ιδέας. Προσπαθούν να απλοποιούν τα πράγματα και να μετατρέπουν τις προκλήσεις και τα διλήμματα της κοινωνικής ζωής σε μια απλή αρχή, σε μια βασική ιδέα που οργανώνει και καθοδηγεί τα πάντα προς ένα όραμα. 

«Οι αλεπούδες γνωρίζουν πολλά πράγματα, όμως ο σκαντζόχοιρος ένα αλλά σπουδαίο». Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις «αλεπούδες» ανήκουν μεταξύ άλλων και οι πολιτικοί και στους «σκαντζόχοιρους» οι θεμιστοπόλοι, δηλαδή οι υπηρέτες της Δικαιοσύνης. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο μεγάλος φιλόσοφος του Δικαίου Ronald Dworkin στο τελευταίο βιβλίο του έδωσε τον τίτλο «Δικαιοσύνη για σκαντζόχοιρους»(Justice for  hedgehogs).

Πράγματι η Δικαιοσύνη είναι μια σύνθετη ιδέα, συνισταμένη περισσότερων ιδεών (ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης, δημοκρατίας, αξιοπρέπειας) που προσφέρεται ως πρίσμα κοσμοθέασης. 

Από την άλλη πλευρά, η πολιτική προϋποθέτει γνώση πολλών και διαφορετικών πραγμάτων, στρατηγική σκέψη, αγώνα για την επικράτηση των πολιτικών επιδιώξεων και της αλλαγής του συσχετισμού της πολιτικής δύναμης μέσα στην κοινωνία. Ανάμεσα όμως σε αυτούς τους δύο μικρόκοσμους της Δικαιοσύνης και της πολιτικής οι αλεπούδες και οι σκαντζόχοιροι δεν έζησαν ποτέ αρμονικά στη χώρα μας. 

Οι αλεπούδες της πολιτικής εποφθαλμιούσαν τη φωλιά των σκαντζόχοιρων και οι τελευταίοι οχυρώνονταν κάτω από τα αγκάθια τους υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα να ρυθμίζουν τα του «οίκου» τους πέριξ του οποίου ενίοτε είχαν ορθώσει συρμάτινο φράχτη. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που εισαγγελείς στάθηκαν απειλητικά απέναντι στους υπουργούς, αλλά βέβαια περισσότερες είναι οι φορές που υπουργοί κατάφεραν να «τσαλακώσουν» τη σταδιοδρομία εισαγγελέων.

Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα με την κυβέρνηση της Αριστεράς δεν έχει προηγούμενο στις σχέσεις των δύο εξουσιών. Δικαστικοί λειτουργοί έχουν ξεπεράσει τα όρια του θεσμικού εαυτού τους, έχουν απαρνηθεί τις συνήθεις ιδιότητές τους, έχουν αλλοτριώσει τους θεσμικούς τους χαρακτήρες και εκδηλώνουν την επιθυμία να γίνουν αλεπούδες. 

Δηλαδή, συμπεριφέρονται με μεγαλύτερη πονηρία από όση επιτρέπει το κύρος του θεσμικού ρόλου τους. Αλλά και από την κοινωνική κατηγορία των πολιτικών-αλεπούδων πολλοί επιδίδονται σε ανάλογες υπερβολές και καταχρήσεις εις βάρος των σκαντζόχοιρων της Δικαιοσύνης καλλιεργώντας τη σύγχυση και την αβεβαιότητα στον δημόσιο βίο. Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη μεθόριο της πολιτικής και της δικαστικής εξουσίας δημιουργούν προϋποθέσεις για μεγάλες και ανεπανόρθωτες εκτροπές στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. 

Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε ζητηθεί από βουλευτές της πλειοψηφίας κατά την άσκηση κοινοβουλευτικού ελέγχου στον υπουργό Δικαιοσύνης να ενημερωθούν και κατά συνέπεια να ελέγξουν την εξέλιξη δικαστικών υποθέσεων που εκκρεμούν ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων της χώρας στο στάδιο της προδικασίας, που κατά τους νόμους θεωρείται μυστική και απαραβίαστη. 

Σημειωτέον ότι αντικείμενο κοινοβουλευτικού ελέγχου είναι κατά το Σύνταγμα πράξεις ή παραλείψεις των μελών της κυβέρνησης και όχι της δικαστικής εξουσίας. Επιπλέον, ο επί της Δικαιοσύνης υπουργός δεν είναι ο πολιτικός προϊστάμενος των δικαστών και των εισαγγελέων (κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο υπό το κράτος της αρχής της διάκρισης των εξουσιών που υιοθετεί το Σύνταγμα) αλλά, κατά τη διάταξη του άρθρου 1 του οργανισμού του εν λόγω υπουργείου, η αποστολή του εξαντλείται στην εξασφάλιση μέσων και υποδομών για την έγκαιρη και αποτελεσματική απονομή της Δικαιοσύνης. 

Η εμφάνιση επομένως υπουργού Δικαιοσύνης να αποκαλύπτει υπηρεσιακούς χειρισμούς, αποφάσεις ή παραλείψεις δικαστών ή εισαγγελέων υπό το ισχύον συνταγματικό καθεστώς συνιστά ενέργεια αδιανόητη. Εξάλλου, ποτέ στο παρελθόν από μέρους βουλευτών δεν είχε επιδειχθεί τέτοια πονηρία κατά τη διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου ώστε να απογυμνωθεί η δικαστική λειτουργία του κράτους από τις συνταγματικές εγγυήσεις που διασφαλίζουν γι' αυτήν το ανεξάρτητο και το διακριτό της εξουσίας της.

Το χειρότερο όμως κρούσμα φενακισμού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας υπήρξε η συμπεριφορά του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα που με το πρόσχημα της διαπλοκής μεθοδικά και αδίστακτα οικοδομεί ένα κομματικό κράτος όπου τα θέματα της Δικαιοσύνης δεν θα τίθενται πλέον με όρους ισότητας και αμεροληψίας απέναντι στους πολίτες αλλά με όρους αρέσκειας ή απαρέσκειας κατά την κρίση των κρατούντων.

 Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια κατεδάφισης του κράτους δικαίου, παραβίασης του Συντάγματος και νόθευσης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Απέναντι σε τόσο σοβαρές καταστάσεις που ευτελίζουν το πολιτικό σύστημα και καταρρακώνουν τη Δημοκρατία έχουμε χρέος να αντιδράσουμε θεσμικά και κοινοβουλευτικά. 

Οταν μάλιστα η κυβέρνηση, κατά κοινή διαπίστωση, δεν έχει την πολιτική βούληση να εξαλείψει το φαινόμενο της διαπλοκής αλλά επιδιώκει με τις μεθοδεύσεις της την αντικατάσταση της υπάρχουσας από μια νέα που θα είναι ευνοϊκή για τα κομματικά της συμφέροντα και την πολιτική της επιβίωση, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε την αξία που έχει να ζουν οι αλεπούδες με τις αλεπούδες και οι σκαντζόχοιροι με τους σκαντζόχοιρους.

 Τζαβάρας Κώστας 

.Κ. Σημίτης: Κίνδυνος τετελεσμένων σε βάρος της Ελλάδας

Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης δήλωσε με αφορμή τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 17 Μαρτίου τα εξής:

«Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που αρχίζει την Πέμπτη, πρόκειται να αποφασιστεί η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το Συμβούλιο Κορυφής στις 17/3/2016 είχε δηλώσει ότι επιθυμεί να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις αυτές «το ταχύτερο δυνατόν». Η Ελλάδα θα πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα μήπως με την εσπευσμένη αυτή έναρξη δημιουργηθούν τετελεσμένα σε βάρος της. 

Συγκεκριμένα: η Ένωση αποφάσισε το Δεκέμβριο του 1999 στο Ελσίνκι ότι κάθε υποψήφιο κράτος θα πρέπει να φέρνει ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου τις συνοριακές του διαφορές με ένα κράτος μέλος. Στην προκείμενη περίπτωση δηλαδή η Τουρκία τις διαφορές που ισχυρίζεται ότι έχει με την Ελλάδα. 

Εάν η κυβέρνηση δεν υπενθυμίσει την απόφαση αυτή και δεν υπάρξει σχετική δήλωση της Ένωσης ότι η απόφαση εξακολουθεί να ισχύει θα συμβεί το εξής: Η Τουρκία θα ισχυριστεί, οποτεδήποτε δημιουργήσει πρόβλημα με την Ελλάδα, ότι ο κανόνας που καθιερώθηκε στο Ελσίνκι έχει παύσει να ισχύει λόγω αχρησίας. Μπορεί κατόπιν τούτου να προβάλει οποιεσδήποτε απαιτήσεις έχει εις βάρος της Ελλάδας.

Αν θέλουμε ειρήνη, συνεργασία και διεθνή στήριξη πρέπει να επιμένουμε σε ρυθμίσεις που αποκλείουν μελλοντικές αντιπαραθέσεις. Αλλιώς θα είμαστε έρμαιοι προβλημάτων της κάθε στιγμής, όπως σήμερα του προσφυγικού».

.Oι κόκκινες γραμμές έχουν ήδη γίνει ροζ αλλά… ποιος νοιάζεται

To Προσφυγικό έχει καλύψει τα πάντα, ακόμη και τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Θα περάσει η κυβέρνηση μειώσεις στις συντάξεις και νέους φόρους κι όλοι θα ασχολούμαστε (δικαίως ή αδίκως) με τους πρόσφυγες και με τον κίνδυνο εθνικής τραγωδίας. Είναι κάτι που ασφαλώς βολεύει τον Τσίπρα αφού όλη η συζήτηση μετατίθεται από το θέμα της οικονομικής επιβίωσης των πολιτών σ’ αυτό της πραγματικής επιβίωσης.

Όλοι σκέφτονται πλέον πώς θα τα βγάλουν πέρα αν χρειαστεί η Ελλάδα να φιλοξενήσει για ένα, δύο ή περισσότερα χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Όλοι σκέφτονται πώς θα μπορέσουν όλοι μαζί να ζήσουν σε μια έτσι κι αλλιώς φτωχοποιημένη χώρα που δεν έχει δουλειές ούτε καν για τους ντόπιους πόσο μάλλον για τους ξένους.

Μακάρι να υπήρχαν λεφτά και δουλειές να μείνουν και οι πρόσφυγες και να περνάμε όλοι καλά σε μια… πολυπολιτισμική κοινωνία όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι αγαπημένοι θα πίνανε τα τσιπουράκια τους στα καφενεία. Κι αυτό που περιγράφουμε είναι το όραμα ορισμένων πραγματικά ηλιθίων που κινούνται στο χώρο της Αριστεράς. Κατά βάση τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας και της διαβίωσης… όπως λάχει. Δηλαδή δεν έχουν πρόβλημα να φοράνε το ίδιο σώβρακο για δύο μήνες αρκεί να μην τους πεις να δουλέψουν. Άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την παραγωγή, την υπεραξία, την προκοπή κάνουν πολιτική στις πλάτες των υπολοίπων.

Έτσι λοιπόν οι ίδιοι είναι που μεταθέτουν τη συζήτηση για την οικονομική κατάσταση της χώρας στο Προσφυγικό γιατί έτσι τους βολεύει.

Κυριαρχεί στην επικαιρότητα η κατάσταση στην Ειδομένη, η ανικανότητα της κυβέρνησης, η Σύνοδος Κορυφής που έρχεται, οι χιλιάδες πρόσφυγες που μπουκάρουν κάθε μέρα από την Τουρκία. Σιγά μην κάτσει να ασχοληθεί ο πολίτης με την καθημερινότητα όταν βλέπει το μέλλον του να γκρεμίζεται.

Και κάπως έτσι θα έρθει η ώρα της κρίσης στη Βουλή και η κυβερνητική πλειοψηφία θα καταπιεί αμάσητα τα νέα μέτρα που έρχονται. Στα τέσσερα θα πέσει ξανά ο Πανούλης, οι κόκκινες γραμμές έχουν ήδη γίνει ροζ αλλά… ποιος νοιάζεται, το Προσφυγικό να είναι καλά δια πάσαν νόσον...

Θα κληθούν οι επαναστάτες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και οι ψεκασμένοι των ΑΝΕΛ να ψηφίσουν μειώσεις στις συντάξεις – ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ- αλλά και τσεκούρι στις επικουρικές. Θα κληθούν να ψηφίσουν για τις ασφαλιστικές εισφορές που τσακίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Θα κληθούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους για νέους φόρους μέσω της μείωσης του αφορολόγητου ορίου ή ακόμη και για παρεμβάσεις που θα τσακίσουν τα μεσαία εισοδήματα και θα τα μετατρέψουν σε δούλους της εργασίας. Θα δουλεύουν δηλαδή σκληρά αλλά θα τους μένουν ελάχιστα αφού θα έχουν κάνει συνεταίρο στο σπίτι τους το κράτος.

Και μόλις οι βουλευτές κληθούν να ψηφίσουν τα μέτρα, Μεγάλη Εβδομάδα λένε ότι θα είναι αυτό το σημαντικό γεγονός, όλοι θα σηκώσουν τα χεράκια τους σαν καλά παιδάκια που κάνουν ότι τους λέει ο δάσκαλος Αλέξης. Μέχρι τότε θα έχει γεμίσει η Ελλάδα με πρόσφυγες, θα έχει συντελεστεί και επισήμως το Grexit στην εξωτερική πολιτική και διπλωματία, τα σύνορα θα έχουν κλείσει μια για πάντα και η Αθήνα θα βολευτεί με ψίχουλα που θα δώσουν οι Ευρωπαίοι. Επομένως. Με την εθνική τραγωδία ante portas σιγά μην ασχοληθεί ο επαναστάτης βουλευτής με την τρόικα. Θα τα ψηφίσει στα τέσσερα όλα τα μέτρα για το καλό της… πατρίδας. Θα βρουν εκεί ένα παραμυθάκι που θα λέει ότι έτσι ανοίγει η συζήτηση για το χρέος και ότι μπαίνουμε στην ανάπτυξη και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Οι Έλληνες θα δουν άμεσα τα εισοδήματά τους να μειώνονται ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να αποδεικνύουν τον ανθρωπισμό τους και την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες. Κάτι που η ανίκανη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν μπορεί να κάνει. Η… σκόνη ύπνου των πολιτών μπροστά στη λαίλαπα που θα συμφωνήσει ο Τσίπρας με τους… κακούς τροικανούς και την Go back Merkel ονομάζεται «προσφυγικό». Είναι τόσο ανόητοι, αριβίστες και επικίνδυνοι που θα «θυσιάσουν» ένα μείζον εθνικό θέμα για να ξεχάσει ο κόσμος τα ψέματά τους. Είναι ικανοί να συντηρούν και να μην επιλύουν ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όπως οι χιλιάδες ξένοι που μπαίνουν στην Ελλάδα, ώστε να πετύχουν να περάσουν χωρίς πρόβλημα τα μέτρα, και από τη Βουλή και από την κοινωνία. Ο πολιτικός αριβισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Αλλά δεν αντιλαμβάνονται σε πόσο επικίνδυνους δρόμους οδηγούν τη χώρα. Δεν καταλαβαίνουν ότι δημιουργούν μια χώρα κατεστραμμένη που πρέπει να διαχειριστεί και τους πρόσφυγες. Γιατί να το καταλάβουν άλλωστε; Στην εξουσία θέλουν να παραμείνουν και κάνουν τα πάντα γι’ αυτό. Αλλά δεν ξέρουν και ιστορία. Δεν έχουν μάθει ότι αυτοί που διαλύουν χώρες και προκαλούν εθνικές καταστροφές στήνονται στον τοίχο ή φεύγουν με ελικόπτερα. Έρχεται η σειρά τους για να πληρώσουν...

.Η δεύτερη συνθηκολόγηση του Τσίπρα

Τα πράγματα ήταν μέχρι πρότινος διαφορετικά. Η Γερμανία ήταν η μοναδική χώρα στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη χωρίς αξιόλογο ακροδεξιό κόμμα. Γι αυτό φρόντιζαν οι Χριστιανοδημοκράτες, που δεν επέτρεπαν να ορθοποδήσει οργάνωση που να είναι δεξιότερη από αυτούς – εντάσσοντας στις γραμμές τους ακόμα και ναζιστές. «Πιο δεξιά από μας είναι μόνο ο τοίχος» συνήθιζε να λέει ο πρώην αρχηγός των βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών Φραντς Γιόζεφ Στράους που και ο ίδιος δεν απείχε πολύ από την Ακροδεξιά (μεταξύ άλλων είχε υποστηρίξει τη δεκαετία του 70 τη χούντα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και τη δικτατορία του Πινοσέ στη Χιλή).

Από χθες, η κατάσταση είναι διαφορετική. Η χώρα έχει ξαφνικά ένα ισχυρό ακροδεξιό κόμμα, την Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD. Η στιγμή της γέννησής της συμπίπτει με τις εκλογές σε τρία γερμανικά κρατίδια, τη Σαξονία-Άνχαλτ, τη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Ρηνανία-Παλατινάτο, όπου συγκέντρωσε αντίστοιχα 24%, 15% και 12% των ψήφων και έγινε έτσι, με μικρή απόσταση από τους Σοσιαλδημοκράτες, η τρίτη ισχυρότερη πολιτική δύναμη της χώρας.

Οι αναλυτές πηγαίνουν ωστόσο παραπέρα. Το αποτέλεσμα, λένε, δεν αντανακλά τη δύναμη της Εναλλακτικής μόνο στα τρία κρατίδια, αλλά και σε όλη την ομοσπονδία, στην οποία το ποσοστό της πρέπει να κυμαίνεται γύρω στο 15%.

Έτσι ή αλλιώς: Το αποτέλεσμα αυτό σημαίνει μια ανατροπή στο κομματικό σύστημα της μεγαλύτερης σε πληθυσμό χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολιτικά αυτό σημαίνει απότομη στροφή προς τα δεξιά. Αντίστοιχα είναι και τα σχόλια των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, που κινούνται ανάμεσα σε «κεραυνοί πάνω από το Βερολίνο» έως «τρίζει η καρέκλα της Άνγκελα Μέρκελ».

Στροφή προς τα δεξιά σημαίνει ήττα της κάθε είδους Αριστεράς σε βαθμό κονιορτοποίησης. Το κόμμα Linke (Αριστερά) υπέστη πανωλεθρία και στα τρία κρατίδια, οι Σοσιαλδημοκράτες στη Σαξονία-Άνχαλτ και τη Βάδη-Βυρτεμβέργη (πέτυχαν ωστόσο σημαντική νίκη στη Ρηνανία-Παλατινάτο), οι Πράσινοι στη Σαξονία Άνχαλτ και τη Ρηνανία Παλατινάτο (θριάμβευσαν όμως στη Βάδη-Βυρτεμβέργη). Για τη συνολική τους εικόνα ταιριάζει η φράση: συντρίμμια και θρύψαλα. Και γι αυτό αποτελεί μικρή παρηγοριά το γεγονός, ότι οι ψηφοφόροι της Εναλλακτικής, όπως έγραψε το περιοδικό «Der Spiegel» δεν είναι «πεπεισμένοι» αντιδημοκράτες, αλλά «απογοητευμένοι» δημοκράτες.

«Η Εναλλακτική είναι πιο επικίνδυνη από το νεοναζιστικό κόμμα NPD» επεσήμανε η «Süddeutsche Zeitung». Κι αυτό επειδή η πρώτη έχει, σε αντίθεση με το δεύτερο, επιρροή και στα αστικά και μικροαστικά στρώματα – στο λεγόμενο κέντρο της κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα βέβαια, η Εναλλακτική έχει – ανάλογα με το κοινό, στο οποίο απευθύνεται – δυο πρόσωπα: Το ένα, στη Δυτική Γερμανία, είναι ακραιφνώς συντηρητικό-εθνικιστικό, κατά το πρότυπο των εθνικιστικών κομμάτων στην τελευταία φάση της γερμανικής αυτοκρατορίας και ύστερα την εποχή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το άλλο, στην Ανατολική Γερμανία, ρέπει προς το νεοναζισμό. Αυτό δεν εμποδίζει βέβαια τη σύμμιξη των δυο προσώπων – στο πάρτι που έκανε τη νύχτα της Κυριακής η Εναλλακτική στο Μάιντς για τον εορτασμό της εκλογικής τους νίκης, ορισμένοι επισκέπτες τραγουδούσαν ναζιστικά τραγούδια.

Η νίκη των Ακροδεξιών οφείλεται στα ξενοφοβικά τους συνθήματα, που παραπλάνησαν πολλούς φοβισμένους από τη συνεχή διεθνή αναπουμπούλα ψηφοφόρους. Τα μόνα αντίδοτα σε αυτό είναι, πρώτον, η καταπολέμηση των αιτιών της προσφυγιάς, δηλαδή των πολέμων και της εξαθλίωσης στη Συρία και αλλού, δεύτερον ο διαφωτισμός για τους λόγους που προκαλούν τον όλεθρο και τρίτον, η έμπρακτη αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες. 

Αντί γι αυτά, το ευρωπαϊκό κατεστημένο πρόσφερε ψευδεπίγραφα υποκατάστατα που κορυφώνονται στην «ευρωπαϊκή λύση» στο προσφυγικό της Άνγκελα Μέρκελ: αρχικά στον εγκλωβισμό εκατομμυρίων προσφύγων στην Τουρκία και κατόπιν την μεταφορά τους σε ομοιοπαθητικές δόσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για λύση που δεν πείθει κανένα – ούτε τους γερμανούς ψηφοφόρους, ούτε κυρίως τους πρόσφυγες, που βλέπουν πως γίνονται «μπαλάκι» στις προεκλογικές καμπάνιες των κομμάτων στη Γερμανία και στις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία.

Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες, η κ.Μέρκελ φαντάζει βέβαια ως μεγάλη «ευρωπαία» και «ουμανίστρια» στο βαθμό που δεν αποδέχεται το κλείσιμο των ευρωπαϊκών συνόρων. Αυτό δεν οφείλεται όμως απλώς στην καλή της «ψυχή» (που τη δείχνει μόνο επιλεκτικά και όλο και λιγότερο), αλλά στην υπεράσπιση των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων στη Γερμανία, που θέλουν να αναδείξουν τη χώρα σε «παγκόσμιο παίκτη». 

Αυτό ήταν και παραμένει η πεμπτουσία της στρατηγικής της. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει όμως μόνο στο βαθμό που η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει «χωρίς σύνορα»  –  ενιαία, αδιαίρετη και διαμπερής. Μόνο έτσι μπορεί να παραμένει η Γερμανία ο κυρίαρχος παράγοντάς της. Με κλειστά σύνορα αυτό αποκλείεται!

Με τον χθεσινό θρίαμβο της Εναλλακτικής, η Ακροδεξιά κέρδισε σίγουρα και σε όλη την Ευρώπη. Αυτό δεν σημαίνει όμως αλλαγή στρατηγικής για την κ.Μέρκελ. Η παραίτηση από αυτό θα οδηγούσε στον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Γερμανίας σε περιφερειακό παράγοντα. Το πιθανότερο είναι η αλλαγή τακτικής – για παράδειγμα, η πλήρης ανάθεση της «βρώμικης δουλειάς» εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι των προσφύγων στην ελληνική κυβέρνηση.

Έτσι θα μπορεί να κάνει τη σκληρή έναντι των προσφύγων χωρίς να συμπράττει στο κλείσιμο των συνόρων. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει διατεθειμένος (με την αμέριστη συμπαράσταση της Νέας Δημοκρατίας, του ΠαΣοΚ και του Ποταμιού) να συνθηκολογήσει για να υπογράψει το προεδρικό διάταγμα που θα παραμερίσει το τελευταίο εμπόδιο για την αναγνώριση της Τουρκίας ως «ασφαλούς χώρας» – κάτι που θα επιτρέψει την «επαναπροώθηση» των συλλαμβανόμενων στα ελληνικά χωρικά ύδατα προσφύγων στην Τουρκία (ενάντια στο γράμμα και το πνεύμα του διεθνούς δικαίου). 

Θα πρόκειται για τη δεύτερη συνθηκολόγηση του μετά την πρώτη, τον Ιούλιο του 2015, για το οικονομικό. Η καγκελάριος θέλει να κρατήσει σε αυτό το θέμα τα χέρια της «καθαρά», μη αναγνωρίζοντας η ίδια την Τουρκία ως ασφαλή χώρα (για νομικούς ως λέει λόγους). Έτσι μεταφέρει τις συνέπειες της δεξιάς στροφής στη χώρα της και την Ευρώπη στην Ελλάδα – μετατρέποντας μια αριστερή κυβέρνηση στο δεξιό εκτελεστικό της όργανο.

.Eιδομένη: Πρόσφυγες φεύγουν με τα πόδια -Ψάχνουν πέρασμα μέσα από το φράχτη

Περισσότεροι από 100 πρόσφυγες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό στην Ειδομένη και να ξεκινήσουν για μία νέα «Οδύσσεια», στην προσπάθειά τους να βγουν από τα ελληνικά σύνορα και να συνεχίσουν το ταξίδι τους στην Ευρώπη. 

Οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες στην Ειδομένη, αν και έχουν ενημερωθεί για την κατάσταση με τα κλειστά σύνορα στον διάδρομο των Βαλκανίων, παραμένουν στην περιοχή και αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους να συνεχίσουν το ταξίδι τους, αφού δεν επιθυμούν να μεταφερθούν σε κάποιο από τα κέντρα φιλοξενίας.  
 
Προορισμός εκεί που τελειώνει ο φράχτης
Σήμερα το πρωί παρατηρήθηκε μία κινητοποίηση στον καταυλισμό της Ειδομένης, καθώς μία ομάδα περίπου 100 προσφύγων (ανάμεσά τους και παιδιά) μάζεψαν τα όποια υπάρχοντά τους από τον καταυλισμό και αποφάσισαν να φύγουν. Αν και κάποιοι νόμιζαν πως η ομάδα αυτή αποφάσισε να φύγει για να πάει σε κάποιο από τα κέντρα φιλοξενίας, ωστόσο, όπως ανέφεραν οι ίδιοι, προορισμός τους είναι το τέλος του φράχτη των Σκοπίων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα των 100 προσφύγων αποφάσισε να ξεκινήσει ένα «ταξίδι» μέσα από τα χωράφια με στόχο να βρει ένα πέρασμα στα σύνορα, εκεί που τελειώνει ο φράχτης με τα Σκόπια. Η διαδρομή που θα ακολουθήσουν είναι άγνωστη και σίγουρα επικίνδυνη, αφού πλέον θα είναι εκτεθειμένοι σε πολλούς κινδύνους και όχι μόνο στις καιρικές συνθήκες -όπως ήταν στον καταυλισμό της Ειδομένης.

Οι ίδιοι πάντως δήλωναν αποφασισμένοι να συνεχίσουν το ταξίδι τους και να προσπαθήσουν να φτάσουν με κάθε κόστος στον προορισμό τους. Ανάμεσά τους και ο 65χρονος Νουρ Εντίν, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Όπως εξήγησε μάλιστα η κόρη του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «δεν μπορεί να ζήσει άλλο μέσα στις λάσπες και θέλει να πάει στη Γερμανία, όπου ζουν όλα τα υπόλοιπα παιδιά του».

Τρεις νεκροί πρόσφυγες σε χείμαρρο στην κωμόπολη Γευγελή
Τρεις πρόσφυγες βρέθηκαν νεκροί σήμερα τα πρωί σε έναν χείμαρρο στην κωμόπολη Γευγελή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, οι τρεις άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους, δύο άνδρες και μία γυναίκα, πνίγηκαν στα νερά του χειμάρρου. Άλλοι 23 άνθρωποι διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν στο κέντρο υποδοχής προσφύγων στη Γευγελή. Όπως ανακοίνωσε πριν από λίγο η κυβερνητική επιτροπή της ΠΓΔΜ για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, οι τρεις πρόσφυγες που πνίγηκαν ήταν από το Αφγανιστάν.

Διακινητές ζητούν 800 ευρώ για να τους περάσουν μέσα από το δάσος 
Το Spiegel αναφέρει ότι οι διακινητές υπόσχονται στους πρόσφυγες πως αντί 800 ευρώ και με μια 8ωρη πορεία μέσα από το δάσος θα περάσουν τα σύνορα. «Ελληνικές δυνάμεις και δυνάμεις της ΠΓΔΜ αναφέρουν συστηματικά ότι ένα ξενοδοχείο στην περιοχή των Ευζώνων, 500 μέτρα από τα σύνορα, χρησιμεύει ως τόπος συνάντησης διακινητών και προσφύγων», αναφέρει.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό Spiegel είχε αποκαλύψει πως οι δουλέμποροι με 800 ευρώ ανά άτομα υπόσχονται να μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες μέσα από συγκεκριμένα μονοπάτια ανάμεσα στα χωράφια.

Η διαδρομή που ακολουθούν είναι από την Ειδομένη προς τους Ευζώνους, ύστερα ακόμη πιο ανατολικά και μετά σε μικρές ομάδες περνούν τα σύνορα σε σημεία όπου ο φράκτης των Σκοπιανών φυλάσσεται μόνο με περιπολίες, όχι δηλαδή σε 24ωρη βάση. Ύστερα η κίνηση γίνεται προς τα βόρεια, προς την πόλη Selemli των Σκοπίων. 

.Τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι...

Σ​​ήμερα, που ακόμη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να κατανοούν ότι ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από τα συνθήματά τους και ότι πολιτική δεν γίνεται με κραυγές του τύπου «Γκόου μπακ, μαντάμ Μέρκελ», καλόν είναι να φτιαχτεί ένας οδικός χάρτης για το μέλλον. Αυτός ήταν αναγκαίος στο παρελθόν, αλλά τώρα γίνεται υπαρξιακή ανάγκη για τον τόπο. Η Ελλάδα απομονώνεται σε όλα τα μέτωπα. Θέματα, που θα τα βρούμε μπροστά μας, ανοίγουν τσάτρα-πάτρα και φοβόμαστε ότι η χρεοκοπία που έφερε η ανέμελη πολιτική του κ. Κώστα Καραμανλή μπορεί να αποτελεί ένα μικρό επεισόδιο στον δρόμο προς τη μεγάλη καταστροφή.

Η χώρα σήμερα μοιάζει με καρυδότσουφλο σε φουρτουνιασμένο ωκεανό. Εχει πολιτική ηγεσία που πρώτο μέλημά της είναι να δικαιολογεί με ψέματα στα τηλεπαραθύρια την ανυπαρξία πολιτικής της. Δεν υπάρχει στρατηγική· ποιος να την κάνει άλλωστε; Ο σερβιτόρος που έγινε σύμβουλος στρατηγικής στο Μαξίμου; Ολα είναι στον αέρα, με την κυβέρνηση άλλοτε να ελεεινολογεί τους εταίρους, κάθε λίγο και λιγάκι την αντιπολίτευση και γενικώς την κακούργα (νεοφιλελεύθερη) κενωνία. Ετσι πληροφορήθηκε από το twitter και το επίσημο κλείσιμο των βόρειων συνόρων μας.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν μπορεί. Δεν γνωρίζουμε αν θέλει –ή, ακόμη χειρότερα, αν ξέρει τι θέλει– αλλά το σίγουρο είναι πως δεν έχει ούτε τους ανθρώπους ούτε τη σωρευμένη γνώση και την εις βάθος ανάλυση των δύσκολων θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπίσει. 

Ο κομματικός μηχανισμός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε μόνο μία ιδέα και αυτή ήταν λάθος: να εκβιάσει τους εταίρους με το Grexit, να πάρει τα λεφτά και σκορπίζοντάς τα να κατακτήσει την «πολιτική κυριαρχία»· έστω αυτή που είχε η Ν.Δ. όταν προσλάμβανε αγροφύλακες και μοίραζε εν μια νυκτί 420 εκατομμύρια στους αγρότες.

Δεν φταίνε αυτοί· τόσοι ήταν και έτσι ανδρώθηκαν πολιτικώς. Οι μόνες διεργασίες στον χώρο του αντιμνημονιακού μπλοκ ήταν η παραγωγή καταγγελιών επί παντός. Δεν έφτιαξαν ποτέ εναλλακτικό σχέδιο, απλώς ελεεινολογούσαν τις έστω ατελείς λύσεις των άλλων. Ο επικοινωνισμός –όπως και την εποχή του Κ. Καραμανλή– έγινε η δεύτερη φύση τους. Ενώ τα προβλήματα σωρεύονται αυτοί διαχειρίζονται μόνο την εικόνα της κυβέρνησης. Και όπως ξαφνικά μάθαμε το 2009 ότι η οικονομία δεν ήταν «θωρακισμένη», έτσι –με πιο τραγικό ίσως τρόπο– θα δούμε τις μέλλουσες καταστροφές που τώρα ετοιμάζονται.

Δεν γνωρίζουμε ποια μορφή μπορεί να έχει η λύση της επόμενης μέρας, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το σημερινό τέλμα δεν μπορεί να παραταθεί. Η κυβέρνηση αφήνει τη χώρα να βουλιάζει και δικαιολογεί την αδράνειά της λέγοντας ότι τα προβλήματα έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι πως ούτε στα προβλήματα υπάρχει παρθενογένεση· τα πάντα στη ζωή συνδέονται. Μια κυβέρνηση όμως δεν κρίνεται από την ιστορία των προβλημάτων. 

Αξιολογείται αν και κατά πόσο συμβάλλει στην επίλυσή τους. Δυστυχώς, τούτοι εδώ παρέλαβαν μια οικονομία χωλή και την άφησαν παράλυτη. Παρέλαβαν το μεταναστευτικό με ροές 50.000 ανθρώπων ετησίως και διά της πολιτικής των «no borders» τις έφτασαν στις 820.000, απομονώνοντας περαιτέρω τη χώρα από τον ευρωπαϊκό της περίγυρο. Και ο λογαριασμός στα εθνικά, από την καταρράκωση των θεσμών κ.λπ., δεν έχει φανεί ακόμη.

Οπως έγινε και με τη χρεοκοπία του 2009, οι εθνικές καταστροφές δεν γίνονται μονομιάς. Χτίζονται μέσα στον χρόνο και ειδικά σε περιόδους που οι κυβερνήσεις φτιάχνουν, διά των ΜΜΕ, εικονικές  πραγματικότητες. Γι’ αυτό, έστω την ύστατη στιγμή, πρέπει να χαραχθεί μια νέα εθνική πορεία.

 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ