.Εγκλωβισμένοι στην πραγματικότητα

Το αναμενόμενο συνέβη. Αν στην Αθήνα κυβερνούσε ο ρεαλισμός και όχι η ιδεολογία, θα το είχαμε προλάβει. Η κυβέρνηση Τσίπρα περίμενε να λάβει εύσημα για το «ανθρώπινο πρόσωπο» με το οποίο προσκαλούσε τους μετανάστες να περάσουν από την Ελλάδα στη διαδρομή τους προς την κεντρική Ευρώπη. Η ψεύτικη εκείνη εντύπωση έδωσε ήδη τη θέση της, στην εικόνα ανθρώπων που βουλιάζουν στον βούρκο των χωραφιών της Ειδομένης.

Στον χρόνο που διέρρευσε ανάμεσα στις δύο καταστάσεις, η κυβέρνηση είχε όλον τον χρόνο για να προλάβει το χειρότερο, που ζούμε τώρα. Πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ είχαν εγκριθεί από το καλοκαίρι για τη διαχείριση του προβλήματος. Μόνον τα 40 χρησιμοποιήσαμε, ενώ άλλα 60 χάθηκαν στους λογαριασμούς του δημόσιου λογιστικού.

Οσοι γνωρίζουν καλύτερα τα χαρακτηριστικά άλλων προσφυγικών κρίσεων εξηγούν, καιρό τώρα, σε όποιον κυβερνητικό παράγοντα έκανε τον κόπο να τους ακούσει, πόσο γρήγορα γιγαντώνεται η κρίση, μόλις κλείσουν οι δίοδοι διαφυγής των ανθρώπων.

Είναι ακόμη πιο απογοητευτικό, όταν με μια απλή αναδρομή εύκολα θα καταγράψουμε τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτει η χώρα μας από παλαιότερες τραγωδίες προσφύγων, Ελλήνων και άλλων, ακόμη και με την κατάρρευση των σοβιετικών κρατών. Δυστυχώς όμως, η παρούσα πολιτική ηγεσία ούτε που ενδιαφέρθηκε να κινητοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό. Εμεινε με τη μικρή ομάδα ανθρώπων γύρω από τον δυστυχή αρμόδιο υπουργό Μουζάλα, αφημένος κι αυτός να παραδέρνει στα κύματα της ευρωπαϊκής τρικυμίας.

Είχε, πάντως, προειδοποιήσει ο κ. Μουζάλας: «τα σύνορα θα κλείσουν». Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όχι εκείνη που προσπαθούσε το Μαξίμου, μέχρι και χθες το βράδυ, να περάσει στη δικαίως πιεζόμενη ψυχολογικά κοινή γνώμη. Δεν φταίνε μόνον τα γνωστά «κακά κράτη» της Βαλκανικής και κεντρικής Ευρώπης, επειδή έκλεισαν τον δρόμο διαφυγής. Στο κάτω-κάτω, μας είχαν προειδοποιήσει.

Ο πανικός αποκαλύφθηκε όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός τα έβαλε με τον πρόεδρο του Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, επειδή ο τελευταίος, σε μια πράξη τήρησης ισορροπιών, «ευχαρίστησε» τα κράτη μη μέλη της Ευρώπης. Πλην όμως, ο κ. Τουσκ μετάφερε χωρίς καμία υπερβολή όσα περιλαμβάνει η δήλωση των αρχηγών της Ευρώπης. 

«Να κλείσουν οι οδοί λαθραίας διακίνησης ανθρώπων» και «να προστατευθούν τα εξωτερικά μας σύνορα», είπαν, που σε πολύ απλά ελληνικά σημαίνει ότι είναι η Ευρώπη αυτή που κλείνει τα σύνορα. Θέλουμε τον «τερματισμό της προσέγγισης της διέλευσης χωρίς διατυπώσεις (wave through)», ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έκανε η χώρα μας από τότε που ανέλαβε η παρούσα πλειοψηφία.

Ο κ. Τουσκ έχει το δίκιο με το μέρος του, αφού και η δήλωση των αρχηγών ζητεί με τον πλέον ευθύ τρόπο πως «πρέπει να υπονομεύσουμε την ιδέα ότι η επιβίβαση στις βάρκες ισοδυναμεί με εγκατάσταση στην Ευρώπη». Τι δεν κατάλαβε ο κ. Τσίπρας;  

ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.Τουρίστες, πρόσφυγες, μετανάστες και κράτος

Παρ’ όλες τις δυσκολίες, ο τουρισμός συνέχισε να αναπτύσσεται μέσα στα χρόνια της κρίσης, με τις αφίξεις και εισπράξεις να αυξάνονται συνεχώς, από 15,5 εκατ. άτομα και 10,4 δισ. ευρώ το 2012 έως 23,5 εκατ. άτομα και 14,2 δισ. ευρώ πέρυσι. Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, Ανδρέας Ανδρεάδης, εκτιμά πως οι αφίξεις ξένων τουριστών θα φθάσουν τα 25 εκατ. φέτος και οι εισπράξεις τα 15 δισ. ευρώ. Προϋπόθεση, όμως, είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης από τους δανειστές, ώστε να λήξει η αβεβαιότητα, και η επιτυχημένη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.

«Η αύξηση δεν θα είναι οριζόντια σε όλη τη χώρα. Συγκεκριμένοι προορισμοί που πλήττονται από το προσφυγικό θα παρουσιάσουν σημαντική πτώση στις αφίξεις τους», προειδοποίησε ο κ. Ανδρεάδης προχθές από το Βερολίνο, όπου βρισκόταν με αφορμή τη διεθνή έκθεση τουρισμού ΙΤΒ. 

Ασφαλώς, ο τουριστικός τομέας απαιτεί σταθερότητα στην οικονομία και γαλήνη στην κοινωνία. Ετσι, η αξιολόγηση και το προσφυγικό θα διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο στις εξελίξεις. Αλλά και τα δύο ζητήματα δεν παρουσιάζουν μόνο κινδύνους, προσφέρουν και ευκαιρίες. 

Οι σωστές κινήσεις μπορούν να έχουν θετικότατα αποτελέσματα. Η σταθεροποίηση της οικονομίας θα επιτρέψει επενδύσεις και ανάπτυξη στον τουρισμό· η αντιμετώπιση των προσφύγων και μεταναστών με ανθρωπιά και αποτελεσματικότητα θα δημιουργήσει θετική εντύπωση για τη χώρα.

Είναι απαραίτητο το κράτος να πετύχει τον σωστό συνδυασμό συμπόνιας και αποφασιστικότητας, που θα εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαμονής των δεκάδων χιλιάδων εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών, καθώς και την αρμονική συνύπαρξή τους με τις τοπικές κοινωνίες όπου εγκατασταθούν. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με τους εταίρους μας στην Ε.Ε., με διεθνείς οργανισμούς, με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και τους εθελοντές. 

Απαιτεί, δηλαδή, τη συμμετοχή όλων – από τον μεμονωμένο πολίτη μέχρι την Ε.Ε. και τον ΟΗΕ. Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βλέπουν με συμπάθεια τις προσπάθειες των Ελλήνων και άλλων που έσπευσαν σε βοήθεια των προσφύγων, και εάν δεν υπάρξει φόβος πως η χώρα κινδυνεύει από χάος θα προτιμήσουν να έρθουν εδώ για διακοπές το καλοκαίρι, όσο κι αν είναι μειωμένες οι κρατήσεις σε κάποιους προορισμούς σήμερα.

Ας μην αφεθούμε, όμως, στη σκέψη ότι μόνον η αξιολόγηση και το προσφυγικό θα κρίνουν το μέλλον του τουρισμού. Η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για την Ελλάδα, που δόθηκε στη δημοσιότητα χθες, επισημαίνει και άλλους τομείς που χρήζουν προσοχής. Μεταξύ αναπτυξιακών μέτρων θα ήταν η αξιοποίηση, μέσω παραχωρήσεων ή ιδιωτικοποίησης, μεγάλης δημόσιας περιουσίας που σήμερα παραμένει ανεκμετάλλευτη, καθώς και η απλοποίηση διαδικασιών και η άρση εμποδίων για επενδύσεις.

Η εύρυθμη σύμπραξη ιδιωτών και κράτους είναι πάντα το ζητούμενο, αλλά και σπάνιο φαινόμενο στη χώρα μας. Η έκθεση του ΟΟΣΑ υπογραμμίζει την ανάγκη αυτής της συλλειτουργίας και προτείνει μέτρα, όπως κάνει χρόνια τώρα. Σήμερα έχουμε μόνο δύο επιλογές: όσο η οικονομική αβεβαιότητα και η προσφυγική κρίση θα είναι καταστροφικές, εάν συνεχιστούν, τόσο η θετική έκβαση και των δύο θα είναι άλμα λύτρωσης και ανάπτυξης.

 ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

.Έξι κυπαρίσσια κι άλλα έξι...

Αυτά που συμβαίνουν δεν είναι ατυχήματα, αποτέλεσμα αγραμματοσύνης κι ανικανότητας. Τα ‘χουν αυτά τα «προσόντα» οι αριστεροί του φρεντοτσίνο αλλά αυτό που συμβαίνει είναι επιλογή τους. Το ταξίδι στην Σμύρνη ήταν αποκαλυπτικό. Αυτό το ανθρωπάκι πήγε στην πόλη που ο Κεμάλ έπνιξε στο αίμα των Ελλήνων κατοίκων της, όπου ο Ορθόδοξος ποιμένας της μαρτύρησε σαν το Χριστό κι η θάλασσα της πλημμύρισε πτώματα αμάχων. Ομαδικοί βιασμοί, φόνοι, εξανδραποδισμοί και φωτιά αφάνισαν την «άπιστη Σμύρνη».

Η σημερινή πόλη είναι αποτέλεσμα Γενοκτονίας, μνημείο του τουρκικού φονικού ολοκληρωτισμού, της αρπαγής και του αφανισμού ενός ολόκληρου λαού από τις εστίες του.

Το ανθρωπάκι που πήγε εκεί, μίλησε για πόλη πολυπολιτισμού κι αδερφοσύνης που μας ενώνει. Ο Κοτζιάς απεδείχθη ολίγιστος, ας δάγκωνα καλύτερα την γλώσσα μου όταν ανέλαβε, για τον έπαινο των υποτιθέμενων προσόντων του, που «συχωρέθηκαν» στην πράξη αλλά Ιστορία ξέρει. Δεν μπορεί αυτός ή κάποιος άλλος από τους ανακυκλωμένους ψιλομπολσεβίκους της αντιπροσωπείας να μην ξέρει πως η Σμύρνη μας «ενώνει» με τους Τούρκους, όσο κι όπως το Άουσβιτς «ενώνει» τους Εβραίους με τους Γερμανούς και το Κατύν τους Πολωνούς με τους Ρώσους.

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα αγραμματοσύνης κι επιπολαιότητας, δεν θα απαλλαγούν, διότι τάχα προέβησαν σε ανήκεστο βλάβη των εθνικών συμφερόντων εξ ευηθείας. Όταν κάτσουν στον πάγκο, δεν μπορεί να έχουν τέτοια υπεράσπιση.

Ό,τι κάνουν είναι ιδεολογική επιλογή, προσπαθούν πάση δυνάμει να ξεσκίσουν το Έθνος, να υλοποιήσουν όλη την βλαμμένη ατζέντα τους σε σχέση με τα «ανοικτά σύνορα», την δημιουργία «πολυπολιτισμικής Ελλάδας», τα ελληνοτουρκικά, το ψευδομακεδονικό, την μετατροπή της Παιδείας σε τουβλοποιείο «προοδευτικών πολιτών του κόσμου», τον ευνουχισμό της Εκκλησίας, την προώθηση όλης της νεοταξίτικης γελοίας και πολιτικά «ορθής» ατζέντας κι ό,τι κατεβάζει η μειοψηφική εξαρχειώτικη και κολωνακιώτικη κούτρα τους.

Τα ανοικτά σύνορα, το κλείσιμο των κέντρων κράτησης, ήτοι η ουρανομήκης κραυγή «ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ», ήταν πολιτική τους θέση και τώρα πράξη. Από τον διαρκή «Ξένιο Δία» και τους κλιματιζόμενους οικίσκους του κακού Σαμαρά στην Αμυγδαλέζα, στην λάσπη και στην εξαθλίωση στην Ειδομένη του Μουζάλα. Απόβλητοι της Ευρώπης, χρήσιμοι ηλίθιοι του ισλαμοφασισμού και των δουλεμπόρων, αυτοκτονούμε από …ανθρωπισμό.

Ο Αλέξης κι η υπουργός του ευθύνονται για τους πνιγμένους, για τα παιδιά που σέρνονται στις λάσπες και στους δρόμους, για τους φανατικούς ισλαμιστές ανάμεσα τους, αυτοί εξέπεμψαν το μήνυμα του ΜΗ ΚΡΑΤΟΥΣ, της ανομίας και της αφασίας. Αυτοί ευθύνονται για το γελοίο να τους πηγαίνουν στην Ειδομένη ή στο Σχιστό κι ύστερα αυτοί να ροβολάνε ξανά για την Πλατεία Βικτωρίας και την Ομόνοια, γιατί εκεί είναι οι διακινητές κι ύστερα ξανά πίσω και τούμπαλιν, διότι η σχιζοφρενική κυβέρνηση μας είναι κατά των κλειστών κέντρων κι ενός σοβαρού ελέγχου για την ασφάλεια της χώρας.

Η κυρά Τασία θα έπρεπε ήδη να έχει σιδερένια μπάλα στα πόδια και ριγωτή στολή και το αφεντικό της να προαυλίζεται κι αυτό στο ακτινωτό ευαγές ίδρυμα της γειτονιάς μου. Αντ’ αυτού την συνεχάρη προσφάτως ο Φλαμπουράρης για τα έργα και τις ημέρες της.

Η βαρύτατη προσβολή του Τσίπρα στην μνήμη των νεκρών μας στην Σμύρνη, η σιωπή αυτού και του υπουργού του στις απανωτές προκλήσεις και προσβολές των τούρκων υπουργών, δεν είναι γκάφες. Είναι συνειδητές πολιτικές πράξεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο αστείος αλλά μοιραίος ψευτοδεξιός κολαούζος του, μας φτιάχνουν μια μεγάλη σουνίτικη μειονότητα, τον τελικό αριθμό της οποίας θα αποφασίσει ο τρομοκράτης και αρχιδουλέμπορος Ερντογάν. Διότι μπορεί, αν του κάνει κέφι, να μας τους κάνει τρακόσιες, τετρακόσιες, πεντακόσιες χιλιάδες. Κι αν εξεργερθούν από σχέδιο ή απλά πείνα κι απόγνωση, θα μπορεί να επέμβει για να «σώσει» τα ομόθρησκα αδέρφια του.

Ο δε Μάρδας, ο «σοβαρός» και δυο τρομάρες, είπε για τα θέματα με την Τουρκία πως «ή τα επιλύουμε διπλωματικά ή πάμε σε πόλεμο». Πέσατε μερικοί να τον φάτε για γεράκι. Μα δεν έχει καλσόν για σκίσιμο ο σύντροφος υπουργός. Σιγά μην θέλει πόλεμο. Μέχρι μαξιλαροπόλεμο μπορεί κι αν… Απλά επανέλαβε την ηλίθια θέση της αριστεράς κι ενίων χαζοδεξιών: «ή συμβιβασμός ή πόλεμος». Το «ξεβράκωμα» σας προαναγγέλει, που θα βαφτιστεί συμβιβασμός. Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν άλλα χρώματα ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο, δεν υπάρχει η έννοια της αποτροπής, που σου επιτρέπει την διεκδίκηση και προστασία των συμφερόντων σου και χωρίς πόλεμο. 

Απλά πρέπει να δείχνεις πως δεν τον φοβάσαι και πως έχεις κάκαλα. Έχει κάποιες προϋποθέσεις η αποτροπή: δημιουργία πολυποίκιλης ισχύος και να εκπέμπεις το μήνυμα πως αν περάσει ο εχθρός τις κόκκινες γραμμές σου, θα την χρησιμοποιήσεις. Πως ας πούμε, θα στείλεις τον Κορωνάκη και τον Καρανίκα. Φονικά όπλα. Αυτοί εδώ τι μήνυμα αποτροπής να εκπέμψουν; Αφού ο καταληψίας του Λυκείου του ΔΕΝ θεωρεί εχθρό την Τουρκία. Εδώ δεν ξέρει πως το casus belli χρονολογείται από το 1995 κι όχι 60 χρόνια πριν. Για τον Αλέξη το Αιγαίο πρέπει να ανήκει στα ψάρια του, να κάνουμε τα κανόνια αλέτρια και τις φρεγάτες κρουαζιερόπλοια, όλοι αδερφωμένοι κλπ.

Η μακρά παράδοση και η εξαιρετικά επιθετική θεωρητική και υλική συγκρότηση του τουρκικού επεκτατισμού, η γενοκτόνα φύση του, τα θύματά του από την Αμμόχωστο ως την Θράκη, κι από τα Ίμια και την Κύναρο ως το Σίρνακ και το Ντιγιάρμπακιρ, είναι ψιλά γράμματα, αφού η «θεωρία» της αριστεράς του φραπόγαλου λέει άλλα, πως φταίμε κι οι δυο, ο εκατέρωθεν «εθνικισμός», κυρίως ο δικός μας κλπ.

 Είπαμε, ο ιδανικός άνθρωπος για τον Αλέξη και την λαθρολάγνα κομπανία του, είναι gay πακιστανός λαθρομετανάστης, που εκτρέφει καρέτα – καρέτα, πήρε μέρος στα μπάχαλα του 2008, θέλει να κάνει σύμφωνο συμβίωσης με σκοπιανό και να υιοθετήσει Τσάμη και να διαβάζουν τα βράδια Αύγουστο Κορτώ και ποίηση Κουράκη στο hot spot, όπου θα σερβίρει χαλάλ κοτόπουλο ο Πανάρας με πλάκα όλες του τις μαϊμού πουλάδες. Οι σκέτοι Έλληνες και τα συμφέροντα τους είναι μπανάλ.

Και μην έχετε ψευδαίσθηση πως αυτός ο καταστροφικός έμπρακτος διεθνισμός δεν έχει καθοδήγηση. Υπάρχουν οι λιακοφίληδες και οι αναμαλλιασμένες θείτσες, κάτι βοηθοί πιστολάκια στο κομμωτήριο μιας επιστημοσύνης επιπέδου Ζιμπάμπουε. Αυτοί που ανέλαβαν να «αναμορφώσουν» την Παιδεία, ήτοι να την απονευρώσουν από κάθε τι εθνικό και έντονα ελληνικό, απ’ οτιδήποτε θυμίζει το ηρωϊκό πρότυπο, την φλόγα του ελληνικού εθνισμού και τα συμφέροντά του.

Προσπέρασαν τον Κονδύλη και πήγαν αμέσως στις αμπελοφιλοσοφίες της «Αυγής» και των καμμένων εθνοαποδομητών, που ανδρώθηκαν ως βδέλλες στο σώμα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που έχτισαν οι μεγάλοι εθνικοί ευεργέτες. Εν ολίγοις, ο λαός πλήρωνε χρόνια τους εχθρούς του, μισθοδοτούσε γενίτσαρους για να διδάσκουν τα παιδιά του να μισούν τη γη που πατάνε και να αποδομούν τις ιδέες, τους ήρωες και τα σύμβολα του Έθνους, να το αρνούνται ως ύπαρξη και ιστορική συνέχεια. Αυτοί που κυβερνούν σήμερα είναι οι καλύτεροι μαθητές του εσμού των ολοκληρωτικών μηδενιστών, που αυτοκτονικά εργοδότησε ο λαός και ανέχτηκε ή και σιγόνταρε η κεντροδεξιά. Ας προσέχαμε και να γίνει μάθημα για το μέλλον. Δεν ανατρέφεις φίδια στον κόρφο του λαού. Τους λειώνεις το κεφάλι.

Αφού στην οικονομία έγιναν πρωταθλητές της αποτυχίας, περίγελος του πλανήτη, και απλά παίζουν με τον φθόνο και το ταξικό μίσος, θέλουν λοιπόν, πριν πέσουν, να προλάβουν να ξεχαρβαλώσουν όλα όσα μισούν: τα σύνορα της Πατρίδας, την εθνική της ομοιογένεια, την οικογένεια, την Παιδεία, τις αξίες της κοινωνίας, να ανοίξουν διάπλατο δρόμο σε παραχωρήσεις στην Τουρκία στο Αιγαίο, να κλείσουν το Σκοπιανό ενδίδοντας στις απαιτήσεις του VMRO, των επιγόνων των συνεργατών των SS και σίγουρα δεν θα αντισταθούν ιδιαίτερα σε ένα νέο σχέδιο Απαρτχάϊντ – Ανάν για την Κύπρο. 

Παράλληλα θέλουν να υλοποιήσουν και τον κοινωνικό μετασχηματισμό, ήτοι την προλεταριοποίηση των πάντων, τον αφανισμό της μεσαίας τάξης. Αυτοί, ως κρατική νομενκλατούρα κι από κάτω το εξαθλιωμένο πόπολο, 500 ευρώ το μήνα έκαστος και πολλά θα μας είναι. Και θα κάνουμε πορείες κάθε μέρα, για να είμαστε fit, όπως χαριτωμένα υπονόησε ο Κουρουμπλής χλευάζοντας το σύνολο της επιστημονικής τάξης της χώρας που απεργεί δυο μήνες τώρα. Από τη μνημονιάρα που εφαρμόζει, απέκτησε και χιούμορ ο ανακυκλωμένος τάχα αντιμνημονιακός πασόκος.

Οι επιλογές τους λοιπόν είναι σκληρά ιδεολογικές, αδίστακτες και τις προωθούν με φόρα.

Η απάντηση της Δεξιάς, Κεντροδεξιάς, πείτε την όπως θέλετε, πρέπει να είναι εξίσου ιδεολογική αλλά και ορθολογική, σε αντίθεση με τον ανορθολογισμό της ανιστόρητης και καταστροφικής πολιτικής του ψιλοηγεμόνα της Βλαχίας, που πήγε σκυφτός στην Σμύρνη της Γενοκτονίας, της αρπαγής και του αίματος για να λουστράρει τα σκαρπίνια του Νταβούτογλου. Η απάντηση μας πρέπει να είναι ιδεολογική κι η στάση μας δυο φορές πιο σκληρή από την δική τους. Η καρδιά κι η Ιστορία των Ελλήνων θα είναι μαζί μας, αν κάνουμε το καθήκον μας.

Εάν θα χορεύουμε καντρίλιες στο παράφωνο βιολί της πολιτικής «ορθότητας», αν ο αστικός χώρος δεν κάνει τα αυτονόητα απέναντι στο Έθνος και την Πατρίδα, τότε το κενό θα το καλύψουν άλλοι κι από την πολυδιάσπαση του χώρου των εθνικών αστικών αξιών θα βγει πάλι ωφελημένη η τυχοδιωκτική αριστερά, που ήδη προδίδει τα εθνικά συμφέροντα.

Η Πατρίδα είναι το κοινό μας σπίτι. Δεν μπορούμε αδρανείς να παρακολουθούμε την αριστερά των φρικιών και το κράτος συμμορία του Ερντογάν να το διαλύουν.

Δεν υπάρχει πλέον χώρος για δισταγμούς και αστικές ευγένειες.

Όποιοι υπονομεύουν με αυτό τον τρόπο την εθνική ασφάλεια και συνοχή πρέπει να πληρώσουν. Δεν χωράνε κολλητηλίκια με αυτούς, ούτε αβρότητες. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική ενότητα με ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο Έθνος, το μισούν και διαλύουν την χώρα.

Ανεβαίνοντας την Μεσογείων δεξιά έξι κυπαρίσσια φυτεύτηκαν μετά το 1922, εις μνήμιν. Ε, να τους τάξουμε κι άλλα έξι. Είναι καλό ν’ αυξάνεται το πράσινο, δεν είναι;

.Η χώρα του «υπαρκτού σουρεαλισμού»

Π​​ριν από δέκα ημέρες η στήλη είχε τίτλο «Η χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού», με αναφορά κυρίως στη συμπεριφορά της κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα της πολιτικής τάξης, στο τεράστιο πρόβλημα του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Ο τίτλος ισχύει απόλυτα και αφορά τα απερίγραπτα που γίνονται σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα μας. Οποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να εγκύψει με κάποια προσήλωση στην ειδησεογραφία μιας εβδομάδας. 

Θα ανακαλύψει σημεία και τέρατα, που είτε παίρνουν έκταση στη δημοσιότητα είτε περνούν στα «ψιλά», αλλά όλα μαζί διαμορφώνουν την εικόνα μιας χώρας που δεν έχει καμία σχέση με την απλή λογική, τη στοιχειώδη λειτουργία μιας κοινωνίας και ενός κράτους και, βέβαια, τις αντιλήψεις που επικρατούν στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εξ ου και η χιλιοτραγουδισμένη «ελληνική πραγματικότητα».

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτά έχουν επισημανθεί πολλές φορές στο παρελθόν και θα έχει δίκιο. Αλλωστε, παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις, δεν έχει αλλάξει και τίποτα. Ωστόσο, δεν κάνει κακό να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο για έναν βασικό λόγο. 

Σαν εκδήλωση αντίστασης στην ολική πολτοποίηση και για να αποφεύγουν την πλήρη αλλοτρίωση όσοι επιμένουν να διατηρούν στοιχεία αυτογνωσίας, επιζητώντας ταυτόχρονα κάτι καλύτερο από αυτό στο οποίο φαίνεται να τους έχει καταδικάσει η «βάσκανος μοίρα». 

Πιο λαϊκά, για να μη θεωρηθεί ότι όλοι σε αυτόν τον τόπο τρώνε κουτόχορτο και νομίζουν ότι η «ελληνική πραγματικότητα» είναι μια φυσιολογική κατάσταση, ή έστω ροή των πραγμάτων.

Τούτων λεχθέντων, τίθενται τα εξής απλά ερωτήματα, έτσι ανάκατα και χωρίς σειρά αξιολόγησης:

• Σε ποια χώρα επιτρέπεται να αποκλείονται ανενόχλητα δρόμοι, τελωνεία, προσβάσεις σε ολόκληρη την επικράτεια από έναν κλάδο (αγρότες) επί έναν ολόκληρο μήνα και όταν κάποια στιγμή υπάρχει παρέμβαση εισαγγελέα, αυτή να αποδοκιμάζεται από τον πρωθυπουργό;

• Σε ποια χώρα οι λεγόμενες «συμβολικές» καταλήψεις υπουργείων και δημοσίων κτιρίων έχουν γίνει θεσμός;

• Σε ποια χώρα η πρόεδρος του Αρείου Πάγου μηνύει πολίτη που άσκησε κριτική, και μάλιστα κόσμια, σε πολιτική της πρωτοβουλία;

• Σε ποια χώρα η Ενωση Δικαστικών και Εισαγγελέων επιχειρεί με ανακοίνωσή της άκρως πολιτική παρέμβαση, κατά παραβίαση του Συντάγματος;

• Σε ποια χώρα ο υπουργός Παιδείας απαγορεύει ουσιαστικά την αξιολόγηση των διδασκόντων σε ιδιωτικά σχολεία και κάποιος επιθεωρητής στέλνει εγκύκλιο ζητώντας να πληροφορηθεί εάν οι τελευταίοι αξιολογήθηκαν;

• Σε ποια χώρα η δημόσια εκπαίδευση σε όλες σχεδόν τις βαθμίδες, αλλά πρωτίστως στη μεσαία και την ανώτατη, έχει τα χάλια όπως εδώ, και μάλιστα με τη συναίνεση όλων των παραγόντων (διδασκόντων, διδασκομένων, συνδικαλιστικών οργάνων, γονέων, πολιτικής ηγεσίας);

• Σε ποια χώρα οι πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες μπορούν όποτε θέλουν να επιτίθενται σε κεντρικά γραφεία κομμάτων, να εισβάλλουν στη Βουλή, να τα κάνουν γυαλιά καρφιά στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, να καταλαμβάνουν κτίρια του Πολυτεχνείου και άλλων πανεπιστημίων και να απολαμβάνουν μιας απίστευτης ανοχής;

• Σε ποια χώρα κοινωνικές εκδηλώσεις όπως οι αθλητικοί αγώνες έχουν γίνει έρμαια αλητών, καταστροφέων και μαφιών, σε βαθμό που να απαγορεύεται στους κανονικούς πολίτες να τις παρακολουθούν;

• Σε ποια χώρα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του έχουν σαν επίσημη πολιτική για το σύνολο της κοινωνίας την ισοπέδωση προς τα κάτω, είτε σε οικονομικό επίπεδο (φορολόγηση, αντιεπενδυτικό κλίμα) είτε σε επίπεδο αξιοκρατίας (Καρανίκας, Σχινάς κ.λπ.);

• Σε ποια χώρα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του αρνούνται πεισματικά να διαχωρίσουν τους πρόσφυγες από τους οικονομικούς μετανάστες, συμβάλλοντας στη μεγέθυνση του προβλήματος;

Τα ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι αναρίθμητα, και η παραπάνω σταχυολόγηση είναι από την τρέχουσα επικαιρότητα. Η απάντηση, όμως, είναι μία και κοινή, τόσο γι’ αυτά που αναφέρονται όσο και για τα άλλα που παραλείπονται. Σε καμία χώρα της Ευρώπης, ίσως και της ανεπτυγμένης Δύσης, δεν συμβαίνουν όλα αυτά μαζί. Καμία χώρα δεν είναι τέλεια, ούτε αποστειρωμένη, αλλά αυτή η γενική στρέβλωση των πάντων που υπάρχει εδώ δεν απαντάται πουθενά αλλού. 

Το γεγονός ότι η Ελλάδα θεωρείται ακόμη συγκροτημένη –στα χαρτιά– και όχι αποτυχημένη χώρα –όπως είναι στην πραγματικότητα– αποτελεί ένα ανεξήγητο θαύμα. Πόσο όμως διαρκούν τα θαύματα; Γι’ αυτό ίσως είναι περισσότερο παρήγορο να αναφερόμαστε σε αυτήν ως χώρα του «υπαρκτού σουρεαλισμού». Ισως κάποια στιγμή θα μπορούσε αυτή η ιδιότητά της να προστεθεί στο κλίμα, το φως, τη θάλασσα, τα αρχαία μνημεία, για την προσέλκυση τουριστών...  

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

.H «Mεγάλη Σύνοδος» ποιον αφορά;

Ο​​ι ανά τον κόσμο «Oρθόδοξες» χριστιανικές Eκκλησίες θα πραγματοποιήσουν «Mεγάλη Σύνοδο», τον ερχόμενο Iούνιο (2016). Στην Kρήτη, την ημέρα της Πεντηκοστής.

Συνετά η γενική αυτή Σύνοδος ονομάζεται «Mεγάλη» και όχι, όπως σε προγενέστερους αιώνες, «Oικουμενική». Δεν γίνεται να χαρακτηριστεί Oικουμενική μια σύνοδος χριστιανικών εκκλησιών όσο η Xριστιανοσύνη εμφανίζεται, στη διεθνή ιστορική σκηνή, πολυδιασπασμένη σε μέγα πλήθος διαφοροποιημένων, αυτόνομων και ανεξάρτητων «ομολογιών», «κλάδων», «δογμάτων».

Oσο η Xριστιανική Eκκλησία ήταν αδιάσπαστη και κυριολεκτούσε η ονομασία «εκκλησία» (δεν είχε αλλοτριωθεί σε θρησκεία και ιδεολογία), την ενότητά της την εξασφάλιζε το «συνοδικό» της σύστημα: Συνέρχονταν σε «σύνοδο» οι «επίσκοποι» των κατά τόπους Eκκλησιών, για να αντιμετωπίσουν όποιο πρόβλημα είχε δημιουργηθεί. Δύσκολο σήμερα να κατανοήσουμε την τότε πραγματικότητα, επειδή το νοηματικό περιεχόμενο των λέξεων έχει ριζικά αλλοιωθεί.

Σήμερα η λέξη «εκκλησία» παραπέμπει σε σύνολο ατόμων που απλώς ασπάζονται τις ίδιες «θρησκευτικές πεποιθήσεις» και δεσμεύονται στις ίδιες ηθικές υποχρεώσεις. Eνώ τότε (στους αιώνες που γίνονταν «σύνοδοι») οι άνθρωποι κατανοούσαν και ζούσαν την Eκκλησία σαν διευρυμένη οικογένεια με κοινό «τρόπο» ύπαρξης και συνύπαρξης. O «τρόπος» ήταν άθλημα ελευθερίας, ελευθερίας από την ορμέμφυτη ιδιοτέλεια, με στόχο την αγαπητική κοινωνία της ζωής, την ερωτική αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά.

Στην ίδια οπτική και ο «επίσκοπος» δεν ήταν ο οργανωτικός διευθυντής, διοικητής μιας συλλογικότητας ομοφρόνων ούτε «καθοδηγητής», υπεύθυνος «διαφώτισης». Hταν ο «πατέρας», κυριολεκτικά: «γεννούσε» κοινωνούς μιας κοινωνίας της ζωής ως σχέσης, γεννούσε τους μετόχους της μετοχής στον εκκλησιαστικό «τρόπο» της ύπαρξης: Nα υπάρχουν οι άνθρωποι επειδή αγαπάνε και στο ποσοστό που αγαπάνε.

Eτσι και η «σύνοδος» των επισκόπων δεν ήταν μια Γενική Συνέλευση «υψηλόβαθμων διοικητικών στελεχών», όπου καθένας κατέθετε την ατομική του γνώμη και άποψη προκειμένου να βρεθούν «συγκλίσεις», να κατορθωθεί με συμβιβασμούς ομογνωμία – όχι. 

Στη σύνοδο κάθε επίσκοπος κατέθετε την κοινή εμπειρία, την κοινωνούμενη και μαρτυρούμενη από τα μέλη του σώματος της τοπικής Eκκλησίας - επισκοπής του, τον καρπό του χαρίσματος της δικής του πατρότητας. Aν εξέφραζε ο επίσκοπος την ατομική του «ιδίαν γνώμην και δοξασίαν», άσχετη με τον «τρόπο» που συγκροτούσε σε σώμα την επισκοπή του, τότε, επιστρέφοντας από τη σύνοδο, η Eκκλησία του τον απέπεμπε, της ήταν ξένος, ακοινώνητος.

Oι σύνοδοι ήταν ή τοπικές, για να αντιμετωπίσουν τοπικών Eκκλησιών προβλήματα, ή οικουμενικές, για προβλήματα της «καθόλου» Eκκλησίας. «Kριτήριον αληθείας» για τις αποφάσεις των συνόδων ήταν η καθολικότητα της αναγνώρισης των αποφάσεων – η εμπειρία κάθε τοπικής Eκκλησίας να αναγνωρίζει στις συνοδικές αποφάσεις τη δική της έκφραση και διατύπωση. Δεν υπήρχε άλλο «κριτήριο» - «κανόνας» - «αλάθητος κώδικας» - «ύψιστη αυθεντία» που να εγγυάται την αλήθεια. 

Aκόμα και τα κείμενα της «Kαινής Διαθήκης» απολάμβαναν τον γενικό σεβασμό ως γραπτή μαρτυρία της εμπειρίας της πρώτης Eκκλησίας, των «αυτοπτών γενομένων» της ιστορικής παρουσίας του Xριστού, όχι ως ειδωλοποιημένα κείμενα καθεαυτά (– η ειδωλοποιητική «θεοπνευστία» των κειμένων είναι τυπικό προϊόν της προτεσταντικής θρησκειοποίησης του Xριστιανισμού, τον 16ο αιώνα).

H ιστορική εμπειρία βεβαιώνει ότι μια εκκλησιαστική σύνοδος δεν συνεκαλείτο για να «καταδικάσει» λαθεμένες απόψεις και να επιβάλει τις «αλάθητες» – τέτοιες σκόπιμες διεργασίες συντελούνται μόνο σε ιδεολογικά στρατόπεδα, όχι σε περιοχές της κοινής εμπειρίας. (Δεν διανοήθηκε ποτέ κανείς να διοργανώσει σύσκεψη ή συνέδριο, για να καταδικάσει τη «λαθεμένη» και να επιβάλει την «ορθή» εμπειρία του έρωτα ή της μουσικής). Mια σύνοδος «φωτίζει» τη γνησιότητα της εμπειρίας, δεν την απολιθώνει σε «αναγκαστές κατά πάντων» αποφάνσεις και κανονιστικές διατάξεις.

Ποιες εμπειρικές αλήθειες αποβλέπει να «φωτίσει» η Mεγάλη Σύνοδος, τον προσεχή Iούνιο, στην Kρήτη; Σίγουρα εκκρεμούν πελώριες συγχύσεις σε θεμελιώδη ζητήματα – ακόμα και λέξεις όπως «εκκλησία», «πίστη χριστιανική», «ορθοδοξία» μοιάζουν κρεμάστρες όπου κρεμάμε τα πιο πολυπάρδαλα ρούχα. 

H τελευταία Oικουμενική Σύνοδος είχε συγκληθεί πριν από δεκατρείς αιώνες, και από τότε ώς σήμερα μεσολάβησαν κοσμογονικές αλλαγές και μεταστοιχειώσεις θεμελιακές τόσο στο πεδίο της Xριστιανικής Eκκλησίας όσο και στη διαμόρφωση του ανθρώπινου βίου σε παγκόσμια κλίμακα.

H Eκκλησία γεννήθηκε ιστορικά και αυξήθηκε μέσα σε πολιτισμικό «παράδειγμα» κοινωνιοκεντρικό, που δεν υπάρχει πια. Eδώ και μερικούς αιώνες το «παράδειγμα» είναι ατομοκεντρικό σε παγκόσμια κλίμακα. 

Tο εκκλησιαστικό γεγονός το κατάπιε η ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H λέξη «εκκλησία» δεν μπορεί πια να σημαίνει σώμα που συγκροτείται ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας της ζωής – σημαίνει θρησκευτικό ίδρυμα Δημοσίου Δικαίου. «Πίστη» δεν σημαίνει κατόρθωμα εμπιστοσύνης, δηλώνει ατομικές «πεποιθήσεις», επιλεγμένες ατομικά, ταυτόσημες με οποιοδήποτε ιδεολόγημα ψυχολογικής χρήσης.

 H λέξη «σωτηρία» δεν παραπέμπει σε χάρισμα: να γίνει «σώος» ο άνθρωπος, ακέραιος, να φτάσει στην ολοκληρία - πληρότητα της ύπαρξης, από την αγαπητική οδό της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς – όχι. Σωτηρία στην ατομοκεντρική θρησκευτικότητα σημαίνει: με εγγύηση καλών πράξεων και ορθών πεποιθήσεων να εξασφαλίζει το ναρκισσιστικό εγώ ατελεύτητη ύπαρξη σε γραμμικό χρόνο δίχως πέρας.

Aν δεν αναμετρηθεί με αυτή την πελώρια πρόκληση: τη θρησκειοποίηση της Eκκλησίας, τη ριζική αλλοτρίωσή της σε ατομοκεντρικό ιδεολόγημα και ψυχολόγημα, αν παρακάμψει αυτή την κυρίαρχη πραγματικότητα, τι νόημα έχει σήμερα μια Mεγάλη Σύνοδος; 

H «αλάθητη παπική καθέδρα», ιστορική μήτρα όλων των ολοκληρωτισμών, είναι Eκκλησία ή δεν είναι; Kαι σε τι διαφέρει από την εθνικιστική «αυτοκεφαλία» των «ορθόδοξων» εκκλησιών, υποταγμένων στον επαρχιωτισμό κρατικών πολιτικών σκοπιμοτήτων;

 Γιατί ο αφελής προτεσταντικός ρασιοναλισμός και πουριτανισμός που γέννησαν τον καπιταλιστικό εφιάλτη (Mαξ Bέμπερ) δυναστεύουν σήμερα την πρακτική του βίου τόσο των «ρωμαιοκαθολικών» όσο και των «ορθόδοξων» Xριστιανών;

Tα θέματα που θα συζητήσει η Σύνοδος και η «γλώσσα» της διατύπωσής τους απαιτούν μια δεύτερη επιφυλλίδα.

  ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

.Το χρέος και η ξερή «Ιθάκη»

Κάθε πρωθυπουργός στην εποχή των μνημονίων χρειάζεται ένα μεγάλο στόχο ή μια χίμαιρα, εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς, για να συνεχίσει να... πηγαίνει στο γραφείο του. Ο κ. Τσίπρας, εξ όσων διαβάζουμε, θεωρεί τη ρύθμιση του χρέους τη δική του «Ιθάκη». Πιστεύει, δηλαδή, ότι πετυχαίνοντας τη ρύθμιση του χρέους, θα μπορέσει να επιβιώσει πολιτικά και να ισχυρισθεί ότι άφησε κάτι απτό πίσω του.

Ενα ερώτημα είναι πώς θα φτάσουμε από εδώ που είμαστε σήμερα στην τελική διαπραγμάτευση για το χρέος. Αλλά ας πούμε ότι φτάνουμε, με κάποιο μαγικό τρόπο, σε εκείνο το σημείο. Ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί αντιμέτωπος με δύο μεγάλα προβλήματα. Το χρέος αναδείχθηκε στο Ιερό Δισκοπότηρο της πολιτικής αναμέτρησης τα τελευταία χρόνια. Ο κ. Τσίπρας και οι λοιποί αντιμνημονιακοί ηγέτες έπεισαν μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού ότι με σκληρή διαπραγμάτευση θα μπορούσαν να πετύχουν ένα μεγάλο, καθαρό «κούρεμα».

 Αυτό δεν γίνεται. Εκτός εάν μεσολαβήσουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα δεχθεί μια τέτοια λύση. Συνεπώς, η επικοινωνιακή αξία της μείωσης του χρέους θα είναι κατώτερη των προσδοκιών που ο κ. Τσίπρας και άλλοι καλλιέργησαν.

Το δεύτερο, και ίσως μεγαλύτερο πρόβλημα, είναι ότι η ρύθμιση του χρέους με διάφορες μεθοδεύσεις θα συνοδεύεται από αυστηρούς όρους. Η απόφαση έχει ληφθεί στα ισχυρά ευρωπαϊκά κέντρα· ρύθμιση χρέους, μέσω επιμήκυνσης, χαμηλότερων επιτοκίων κ.λπ., χωρίς σκληρούς όρους και επιτήρηση, δεν έχει νόημα. 

Το λένε καθαρά οι άνθρωποι που χειρίζονται την υπόθεση: η αξιοπιστία της χώρας είναι εξαιρετικά μειωμένη και αν αφεθεί στην τύχη της, θα ξαναχρεοκοπήσει. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση θα αντέξει να επωμισθεί ένα νέο, ουσιαστικά, μνημόνιο, με όρους και επιτήρηση, για να πετύχει μία ρύθμιση του χρέους.

Η υπόθεση μου θυμίζει λίγο αυτό που είχε πει ένας βουλευτής της Ν.Δ., ο οποίος φημίζεται για το χιούμορ του στις πρωινές τηλεοπτικές εμφανίσεις του, σε έναν πρώην πρωθυπουργό. «Ξέρεις, μου φαίνεται ότι την πατήσαμε», του είπε. «Νομίζαμε ότι η “Ιθάκη” μας είναι η εξουσία. Ομως τώρα που φτάσαμε στην “Ιθάκη”, βλέπω ότι το σκυλί πέθανε, η γυναίκα τα έχει φτιάξει από καιρό με άλλον, τα δέντρα ξεράθηκαν...».

Πέρα από το μαύρο χιούμορ, πάντως, δεν βρίσκω καθόλου αστείο το σενάριο που διαγράφεται μπροστά μας. Γιατί σκάψαμε τόσο πολύ τον λάκκο μας και την αξιοπιστία μας, που δώσαμε το δικαίωμα σε κάποιους να κάνουν το όποιο happy end αυτής της ιστορίας όσο πιο ακατόρθωτο γίνεται.

 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Αχ βρε Κεμάλ, τι μας κάνεις

Ο​​ι σκηνές από τα Διαβατά και τα Τέμπη είναι η γενική δοκιμή της δεύτερης πράξης του δράματος. Κι αν το σκηνικό της πρώτης πράξης είναι τα νησιά του Αιγαίου, το σκηνικό της δεύτερης μεταφέρεται σε ολόκληρη την χώρα. Εκεί που εγκλωβίζονται πληθυσμοί ολόκληροι οι οποίοι όχι μόνον δεν έχουν σχέση με την ελληνική κοινωνία, αλλά και δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση. 

Παρακολουθούσα προχθές τις σκηνές από την αποβίβαση των μεταναστών στο λιμάνι του Πειραιά. Ταλαιπωρημένοι, εξαθλιωμένοι, αλλά καθόλου φοβισμένοι και χωρίς κανένα αίσθημα ευγνωμοσύνης απέναντι στους οικοδεσπότες τους. Απαιτούσαν νερό και τροφή και φώναζαν γιατί δεν το είχαν αμέσως. Φοβισμένοι, και μάλλον ενοχικοί, όσοι τους υποδέχονταν. Προς Θεού μην κατηγορηθεί λιμενικός ότι δεν μίλησε στον πληθυντικό σε μετανάστη.

Λυπάμαι πολύ αλλά στο τέλος Φεβρουαρίου του 2016 θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η συμβίωση με τους πληθυσμούς των Ασιατών και των Αφρικανών δεν θα είναι προσωρινή. Θα διαρκέσει και θα είναι μια κατάσταση η οποία δεν θα έχει καμία σχέση με ό,τι γνωρίζαμε. Η Ελλάδα έγινε χώρα υποδοχής μεταναστών όταν κατέρρευσαν τα κράτη του σιδηρού παραπετάσματος και ήρθαν Αλβανοί, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Γεωργιανοί.

Πληθυσμοί ομόδοξοι ως επί το πλείστον, σε πολλά χωριά ακόμη οι παππούδες μιλούσαν αρβανίτικα, πληθυσμοί που προέρχονταν από λαούς που λίγο ώς πολύ στη διάρκεια των αιώνων είχαν μοιραστεί την ιστορική τους μοίρα μαζί μας. Ηθελαν να εγκατασταθούν εδώ, να εργαστούν, να φτιάξουν οικογένειες και έμαθαν ελληνικά.

Υπήρχε και τότε ισλάμ στα Βαλκάνια. Μόνον που το βαλκανικό ισλάμ ήταν πάντα ήπιο, λόγω οθωμανικών καταβολών και το αραβικό ισλάμ δεν είχε ακόμη ριζοσπαστικοποιηθεί. Ποιος υπολόγιζε τότε την ισλαμοποίηση της κοσμικής Τουρκίας; Ποιος θα φανταζόταν στη δεκαετία του ’90 ότι θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το έκτρωμα του Ισλαμικού Κράτους; Ποιος μπορούσε να φαντασθεί το Charlie Hebdo ή το Bataclan;

Οι πληθυσμοί που περνούν σήμερα στην Ευρώπη θέλουν να σωθούν από την αγριότητα των εμφυλίων ή την οικονομική εξαθλίωση, μένει όμως να αποδειχθεί αν θέλουν και αν μπορούν να αφομοιωθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μένει να αποδειχθεί αν η Ευρώπη θέλει και μπορεί να τους αφομοιώσει. Το βέβαιο είναι ότι οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ δεν θέλουν. 

Κάνουν ό,τι έκαναν στην πρόσφατη Ιστορία τους: χτίζουν τείχη εν είδει σιδηρού παραπετάσματος. Το βέβαιο επίσης είναι ότι η Γερμανία, για μια ακόμη φορά, δεν μπορεί να επιβάλει την πολιτική της βούληση ακόμη και στους στενούς συγγενείς της, όπως η Αυστρία και η Σουηδία.

Τέλος, το βέβαιο είναι ότι ούτε ένας δεν θέλει να μείνει στη χώρα μας. Και τι θα συμβεί αν κλείσουν τα σύνορα και αναγκαστούν να μείνουν; Θα θυμώσουν. Και εναντίον ποίων θα στραφεί ο θυμός τους; Οχι βέβαια εναντίον των Αυστριακών, των Ούγγρων και των Σκοπιανών. Θα στραφούν εναντίον των Ελλήνων που τους κρατούν εγκλωβισμένους.

 «Στασιωτικόν δε και το μη ομόφυλον» που λέει και ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του. Και όσο κι αν μας περισσεύουν τα ανθρωπιστικά αισθήματα και όσο κι αν η πολιτική ορθότης δεν μας επιτρέπει, σε σημείο βλακείας, να κρίνουμε τους ανθρώπους από τη φυλή τους και το θρήσκευμά τους, λυπούμαι πολύ, αλλά αν αυτό ισχύει για τους Ελληνες, αυτό δεν ισχύει για το αραβικό ισλάμ.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι μέχρι στιγμής η ελληνική κοινωνία επέδειξε και ανοχή και αντοχή. Υπήρξαν και οι εξαιρέσεις. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Ομως αυτός ήταν ο κανόνας. Εχουμε συνηθίσει στην ανικανότητα του κράτους μας και σε μεγάλο βαθμό έχουμε χάσει τα αντανακλαστικά μας. Καλύπτουμε τη συλλογική μας μοιρολατρία με τα νεύρα μας και την αγανάκτησή μας, όμως τίποτε απ’ αυτά δεν την αναιρεί.

Εξάλλου και το προσφυγικό-μεταναστευτικό αντιμετωπίσθηκε, όπως στην αρχή η οικονομική κρίση, ως προσωρινή κατάσταση. Ακόμη και η κ. Μέρκελ στην αρχή μιλούσε για δύο χρόνια, μετά για πέντε και τώρα πια δεν αναφέρεται σε χρονοδιάγραμμα.

Με την Ευρώπη κλινικά νεκρή, όπως έγραψε η Μοντ, και την ελληνική πολιτεία σε κώμα, το πιθανότερο είναι πως η κατάσταση θα παγιωθεί. Ακόμη κι αν κάποιοι, σίγουρα πάντως όχι η Γερμανία ή η Γαλλία, σκέφτονταν απ’ την αρχή να φορτώσουν στην Ελλάδα που την αντιμετωπίζουν σαν ορνιθώνα το πρόβλημα, εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να τους βοηθήσουμε. Φτάσαμε να διαπραγματευθούμε σαν Χατζηαβάτηδες την ανταλλαγή χρέους με τους πρόσφυγες – και πολύ φοβούμαι ότι οι δόλιοι κυβερνώντες το σκέφτονται ακόμη με την κουτοπονηριά που τους διακρίνει.

Οσο για τον προοδευτικό λυρισμό καλά κρατεί. Φοβούνται, λέει, την ακροδεξιά ριζοσπαστικοποίηση της κοινής γνώμης που θα προκαλέσει η κατάσταση. Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να φοβόμαστε και την ισλαμιστική ριζοσπαστικοποίηση στις πόλεις μας, και στην ύπαιθρό μας όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εγκλωβιστούν ανάμεσά μας; 

Ή μήπως αυτό δεν είναι πολιτικώς ορθό να το σκέφτεσαι; Θα μου πείτε έχει ξανασυμβεί. Οι κρίσιμες μάχες των ρωμαϊκών εμφυλίων έγιναν στην Ελλάδα. Μένουν μερικές μάχες σουνιτών και σιιτών για να ανακτήσουμε την ιστορική μας συνείδηση. Η διαφορά είναι ότι αυτοί δεν θα μας πουν, όπως ο Καίσαρ, ότι δεν θα μας καταστρέψουν για χάρη του κλέους των προγόνων μας. Διότι πολύ απλά δεν τους ξέρουν.

Είθε η κρίση να πείσει την Ευρώπη ότι χωρίς στιβαρή πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο. Και είθε να μας πείσει ότι προκειμένου να σώσουμε τα πολιτισμικά αντανακλαστικά, του έστω ελάχιστου πολιτισμού μας, το μόνο που μας μένει είναι να πετάξουμε στα σκουπίδια όλες τις ιδεοληψίες των τελευταίων σαράντα ετών.  

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ