.Να μην πληρώσει η χώρα την αποτυχία του Τσίπρα

Μόλις στις 3 Μαρτίου γράφαμε στο Antinews για το Σύνδρομο του Σαμψών και την ελληνική κυβέρνηση. Αναφέραμε τότε:

«Υπάρχει το «Σύνδρομο του Σαμψών». Σύμφωνα με το μύθο, ο Σαμψών έχασε την υπερφυσική του δύναμη, όταν η Δαλιδά τον πρόδωσε κόβοντας την πλούσια κόμη του που ήταν η πηγή της δύναμης του. Οι Φιλισταίοι εχθροί του, αφού τον τύφλωσαν, τον αλυσόδεσαν στις κολώνες του ναού τους και τον περιγελούσαν. Με το πέρασμα του χρόνου ξαναμεγάλωσαν τα μαλλιά του, επανέκτησε τη δύναμή του και κατακρήμνισε το ναό σπρώχνοντας τις κολώνες, και λέγοντας «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Αυτό ακριβώς σκέφτεται ένας πρωθυπουργός σαν τον Τσίπρα που βλέπει να χάνει τη λαϊκή στήριξη η οποία τον έκανε από κόμμα του 3% κυβέρνηση. Οι Συριζαίοι δεν πρόκειται να παραδώσουν εύκολα τα όπλα. Αδιαφορώντας για τις ζημιές που προκαλούν στη χώρα, χωρίς να αισθάνονται καν την ανάγκη να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση που θα μας φέρει τέταρτο μνημόνιο, συνεχίζουν στη ρότα που έχουν χαράξει».

Τρεις μήνες μετά όλα δείχνουν ότι επιβεβαιωνόμαστε. Η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, απομονωμένη, χωρίς συμμάχους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χωρίς στρατηγικό σχέδιο για τη χώρα και με πολλά από τα στελέχη της να μην ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται. Μετά τον κακό Σόιμπλε, το κακό ESM, την κακή Κομισιόν ήρθε και η Κρ. Λαγκάρντ, η μοναδική σύμμαχός μας για το χρέος και για μικρότερα πλεονάσματα, να μας πει ότι καλύτερα να ξεχάσουμε τη λύση, τουλάχιστον τώρα.

To ΔΝΤ τίθεται υπέρ της παράτασης της συζήτησης για το χρέος, παρ’ ότι η Αθήνα καίγεται για να παρουσιάσει ακόμη και μια ευνοϊκή δήλωση ως τεράστια επιτυχία. Όμως, όλα δείχνουν ότι η Ελλάδα, απομονωμένη και χωρίς στηρίγματα θα συνεχίσει να πορεύεται στο δρόμο της στασιμομιζέριας. Με τους ξένους να έχουν «αδειάσει» τον Τσίπρα και να μην μπορούν πλέον να συνδιαλλαγούν μαζί του, είναι θέμα χρόνου να τον… τελειώσουν. Όμως, ο πρωθυπουργός με τον εξαφανισμένο Πάνο Καμμένο θα πουλήσουν πράγματι ακριβά το τομάρι τους. Δεν θα τα παρατήσουν έτσι εύκολα ή θα το κάνουν αφού εξασφαλίσουν πως ο Κυριάκος και η ΝΔ θα κληθούν να διαχειριστούν ένα ναρκοπέδιο. Και με απώτερο στόχο να γλιτώσουν αυτοί το ξύλο και να φορτωθεί η αντιπολίτευση τα δικά τους λάθη.

Υπάρχει, όμως, και το χειρότερο σενάριο. Αυτό που εισηγούνται κάποιοι για οριστική ρήξη μετά τη Σύνοδο Κορυφής. Γιατί να πάει σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που θα οδηγήσει σε πανωλεθρία τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η ζημιά είτε έτσι είτε αλλιώς θα είναι τεράστια για τη χώρα, όμως, ο… Σαμψών… Τσίπρας δεν τα υπολογίζει αυτά τα… ποταπά προβλήματα. Δεν ήταν ποτέ πατριώτης, δεν θα γίνει τώρα που τελειώνει πολιτικά.

Εκτός βεβαίως κι αν ο τελικός στόχος είναι η κατάρρευση του ναού που θα παρασύρει τους πάντες. Και τον Αλέξη να φωνάζει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Όταν το 2015, δύο φορές ο ελληνικός λαός έδινε στον ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση της εξουσίας ίσως να μην μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος του λάθους. Τώρα, όμως, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ο Σαμψών είναι εδώ, είναι ένας από εμάς, είναι ο πρωθυπουργός μας και είναι «δολοφόνος» της πατρίδας μας. Δεν πρέπει να του το επιτρέψουμε. Δεν φταίει η χώρα γιατί αυτοί είναι ανίκανοι και γιατί δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο.

.Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Οι άνθρωποι, για όσα τους βρίσκουν, κοιτάζονται στον καθρέφτη. Τα ανθρωπάκια, για τα δεινά τους ψάχνουν πάντοτε ποιος, οποιοσδήποτε εκτός των ιδίων, τρίτος φταίει. Γιατί δεν μπορούν ποτέ να υπάρξουν αυτό που είπε ο Κυριάκος στον αποχαιρετισμό του "Όπως πάντα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι αφέντης της μοίρας του και καπετάνιος της ψυχής του".

Για τα ανθρωπάκια, η μοίρα τους είναι κακορίζικη, πάντοτε άδικη και τα βάσανά τους εσαεί οφείλονται αποκλειστικά σε αλλότριες επιβουλές. Ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο, η εργοδοσία, οι τραπεζίτες, οι ξένοι, ο κακός Θεός, τα μνημόνια. Ορίστε η ποιητική εκδοχή της προσωπικής αναξιότητας από έναν κορυφαίο υμνωδό της κακομοιριάς και είδωλο για τ' ανθρωπάκια:

"- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!"

Ματαίως, αγωνιωδώς αναζητεί:

"Ποιος φταίει; ποιος φταίει;
Κανένα στόμα
δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα."

Πώς να πει βέβαια ότι ο υπαίτιος βρίσκεται στον καθρέφτη; Επακόλουθα καταλήγει:

"Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα,
όπου μας εύρει, μας πατεί."
[Κώστας Βάρναλης "Οι μοιραίοι»]

Έχει επίγνωση του ότι οι άθλιοι ήρωες του είναι σκουλήκια. Και καταγράφει ότι αντί για την μαχητική βύθιση στην πραγματικότητα χάνονται σε τεχνητούς παραδείσους, η κομμουνιστική ουτοπία παράγει ψυχικά τα ίδια αποτελέσματα με το αλκοόλ. Αλλά οι μολυσματικές ιδέες των οποίων είναι φορέας δεν του επιτρέπουν να δει καθαρά ότι για να σε πατήσουν πρέπει να έχεις γίνει ο ίδιος χαλί.

Καλώς ήρθατε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, το παραπάνω ανοσιούργημα αντιλήψεων υπήρξε ένας από τους ύμνους της και μαζί με άλλα παρόμοια βοήθησε στο να σαπίσουν τα μυαλά όλων των γενεών έκτοτε. Και έτσι το 1981 τα σκουλήκια να γίνουν εξουσία και το 2015 η αφρόκρεμα τους κυβέρνηση.

Όχι ότι δεν υπάρχουν τρίτοι, επίβουλοι παράγοντες. Όχι ότι δεν υπάρχει ο παράγων "τύχη", αλλά αυτός αφορά μόνον εκείνους οι οποίοι, καπετάνιοι της ψυχής τους, πασχίζουν να διαφεντεύσουν τη μοίρα τους και όχι τους παραδομένους στην αδυναμία τους.

Στα ανθρωπάκια διόλου δεν περνά απ' το μυαλό ότι εκτός εάν κάποιος σε υποδουλώσει με τη βία είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να κάνεις αυτή ή εκείνη τη δουλειά, να κατοικήσεις εδώ ή αλλού, να μεγαλουργήσεις, εάν έχεις τα φόντα, ή να μείνεις μετριότητα.

Γιατί οι μειονεκτικοί είναι ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν την ελευθερία για πρόοδο. Και λυσσάνε να προσαρμοστεί ο κόσμος στην μειονεξία τους. Σας θυμίζει κάτι αυτό από τα κινήματα των "δικαιωμάτων"; Για τους ανθρώπους τα δικαιώματα αποκτούνται, για τα ανθρωπάκια κατακτούνται. Διαφορά μια πρόθεση μόνον, αχανής όμως όση και το Σύμπαν.

Οι άνθρωποι, πολιτικά γίνονται συντηρητικοί. Τα ανθρωπάκια, κομμουνιστές και πάσης φύσεως αριστεράντζες. Οι άνθρωποι αγωνίζονται εναντίον του εαυτού τους, κυρίως του κακού, για να τον βελτιώνουν διαρκώς. Τα ανθρωπάκια, αφήνοντας πάντα τον μίζερο εαυτό τους στο απυρόβλητο, εναντίον όσων κάποιοι επιτήδειοι τους πείθουν ότι ευθύνονται για το προσωπικό τους χάλι.

Για μια τραγουδιάρα η οποία όπως πάμπολλοι παρόμοιοι ευδοκίμησε στον κοινωνικοπολιτικό βάλτο της Μεταπολίτευσης για άπαντα τα σημερινά δεινά της Ελλάδας φταίει ο Σόιμπλε.

Τα ανθρωπάκια αντέχουν μόνο μανιχαϊστικές απεικονίσεις του κόσμου, οι σύνθετες πραγματικότητες προκαλούν έκρηξη στον εγκέφαλο τους. Μαύρο-άσπρο, γερμανοτσολιάς-αγωνιστής, μνημονιακός-αντιμνημονιακός. Αδύνατον να κατανοήσουν ότι οι Γερμανοί μπορεί ταυτόχρονα να είναι τόσο εταίροι (δανειστές τελευταίας καταφυγής) όσο και εχθροί (επίβουλοι του εφοπλισμού μας).

Καταρρακωμένοι ψυχισμοί, έρμαια του συναισθήματος, μπορούν μόνο να αγαπήσουν ή να μισήσουν. Η παλέτα της διαβάθμισης των ανθρωπίνων συναισθημάτων τους είναι άγνωστη. Και καθώς οι υπάνθρωποι καθοδηγούνται από τον φθόνο ο οποίος αξιωματικά γεννά μίσος, ψυχολογικά επιζητούν, σαν φάρμακο, κυρίως να μισήσουν. Τρέφει τη ύπαρξη τους - και διαλύει τις κοινωνίες.

Από τους ανθρώπους αλλοίμονο η ποιοτική παράμετρος αυτή παραβλέπεται και υποτιμούν πολιτικά τα ανθρωπάκια, λησμονούν ότι στην πολιτική πράξη το κακό είναι ισχυρότερο από το καλό, το μίσος πανίσχυρη κινητήρια πολιτική δύναμη. Είμαι βέβαιος, επειδή πολλοί μου λένε τα ίδια, ότι δυστυχώς η Αφροδίτη Μάνου εκπροσώπησε την πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων όταν ανάρτησε τον ψυχικό της εμετό στο fb :
"Ο Σοϊμπλε ΔΕΝ ΑΘΩΩΝΕΤΑΙ επειδή είναι παραπληγικός. Είναι ένας παράφρων, σαδιστής πολιτικός που έγινε παραπληγικός ακριβώς γι' ΑΥΤΕΣ του τις ιδιότητες από κάποιον που, θες να τον πεις τρομοκράτη, θες να τον πεις πράκτορα, θες να τον πεις ηλίθιο, θες να τον πεις ήρωα, ΠΟΛΙΤΙΚΑ κίνητρα είχε, έτσι θα μείνει στην Ιστορία. ο Αδόλφος Σοϊμπλε είναι ένας κατάπτυστος και λαομίσητος παραπληγικός και προσωπικά δεν τον κατατάσσω καν στους ανθρώπους. ... Ο Σοϊμπλε είναι ένας κομπλεξικός, άρρωστος, ακραίος και επικίνδυνος πολιτικός, (όπως ο Αδόλφος)." (ακριβής μεταφορά)

Σε έναν φυσιολογικό άνθρωπο η ανάρτηση προκαλεί ανατριχίλα όπως όταν αντικρύζεις κάποιον που έχει πέσει σε επιληπτική κρίση, όταν νοιώθεις ότι βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα χαώδες και ασύλληπτο στον μάρτυρα επέκεινα. Αυτή είναι η αυθόρμητη αποτίμηση για την Μάνου.

Σε όποιον όμως γνωρίζει το χολερικό μίσος που έσπειραν από την αρχή της παρουσίας τους οι κομμουνιστές στην Ελλάδα γίνονται κατανοητές οι αποτρόπαιες και καθόλου πολιτικές διατυπώσεις, παρά την υποτίθεται επιδίωξη πολιτικής κριτικής.

Από πού ν' αρχίσεις και πού να τελειώσεις με το παραλήρημα, το οποίο από μόνο του είναι αφορμή για συγγραφή πολιτικού δοκιμίου. Θα σταθώ σε δύο μόνο σημεία, αποκαλυπτικά και για τον χαρακτήρα της Αριστεράς.

Πρώτον, ένας που καταλογίζει υβριστικά σε κάποιον την κατάσταση της υγείας του, "είναι ένας λαομίσητος παραπληγικός", είναι υπάνθρωπος. Όπως ένας που βρίζει κάποιον τυφλό "στραβάδι" ή κάποιον κωφό "κουφάλογο". Αν ήταν βέβαια κάνας καθηλωμένος σε καροτσάκι, ανάπηρος του 1946-49, για τους αριστερούς που βρίζουν ανέξοδα και ποταπά έναν παραπληγικό, θα ήταν "ηρωικός αγωνιστής". Ο δε "λαομίσητος" είναι ένας "σκύλος" για τα συμφέροντα της πατρίδος του και γι' αυτό ο δημοφιλέστερος στους Γερμανούς πολιτικός, με αποδοχή σταθερά στο 80%, και γι' αυτούς εγγυητής προσωπικά του ευρώ. Είχαμε κι εμείς τέτοιους όμως εξέλιπαν μετά το 1974, όταν η αντεθνική πλέμπα κυρίεψε τα πάντα, με μουσική υπόκρουση τα άσματα της Μάνου και των συναφών.

Δεύτερον, τίς πταίει. Ο Σόιμπλε φταίει για το ότι το 1974 υπήρχαν στην Ελλάδα 1 εκατ. υπερήλικες συνταξιούχοι και 300 χιλ. δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ σήμερα είναι 2,8 εκατ. συνταξιούχοι, με το 25% εξ αυτών κάτω από 65 ετών, 315 χιλ. που έχουν υποβάλει και περιμένουν σύνταξη και εφάπαξ, και πάνω από 1 εκατ. υπάλληλοι στο στενό Δημόσιο, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στις ΔΕΚΟ και σε εκατοντάδες αχαρτογράφητους οργανισμούς του ευρύτερου Δημοσίου.

Ο Βόλφγκανγκ φταίει που ο Ανδρέας δανειζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο από τις ιαπωνικές και λοιπές τράπεζες, ισχυριζόμενος ότι βρίσκει τα λεφτά από την φορολόγηση της πλουτοκρατίας, για να σιτίσει το κομματικό καθεστώς της πασοκοαριστεράς που εγκαθίδρυσε μετά το 1981 με εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις αργόμισθων ντενεκέδων.

Ο Σόιμπλε φταίει για το τεράστιο χρέος που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ και οι σοβιετικές πολιτικές γιγάντωσης του κράτους που εφάρμοσε υλοποιώντας τις ιδέες της Αριστεράς, καθώς μόνο σε τεράστιο κράτος θα μπορούσαν να γίνουν τεράστιες κομπίνες με τεράστιες μίζες. Συναντώντας βέβαια στο γήπεδο αυτό τον κρατισμό του μεταπολιτευτικού Καραμανλισμού - γι' αυτό μην απορείτε με την σημερινή ξεδιάντροπή πολιτική συμπόρευση Τσίπρα -Καραμανλή.

Ο Σόιμπλε φταίει που οι Έλληνες επί είκοσι και πάνω χρόνια μετά το 1974, αντί να δουλέψουν διπλά και με στόχους μετά τις δυο πετρελαϊκές κρίσεις, την ημέρα διαδήλωναν στους δρόμους και τη νύχτα "αυνανίζονταν επαναστατικά" σε συναυλίες με τις διάφορες Μάνου.

Ο Σόιμπλε φταίει που σχεδόν όλα τα κοινοτικά κονδύλια έγιναν μικροέργα με σκοπό μεγαλομίζες πάσης φύσεως παραγόντων. Πολύ πριν χρεοκοπήσει η Ελλάδα είχαν χρεοκοπήσει οι ελίτ της, είπε ακριβοδίκαια ο Σόιμπλε μόλις άρχισε η κρίση. Μόνο που έκανε ένα ποιοτικό λάθος, η Ελλάδα μετά το 1974 αλλά ιδίως μετά το 1981 δεν έχει ελίτ παρά κλεπτοκράτες, αναδειγμένους κυρίως από τον όχλο που ηττήθηκε με τα όπλα το 1946-49 και οι οποίοι ήθελαν μόνο να λεηλατήσουν το Ελληνικό Κράτος για προσωπικό όφελος, όχι να αναδειχθούν ώστε να λειτουργήσουν ως ταγοί του Έθνους, όπως εκείνος. Επιχειρηματίες που λήστεψαν τις ίδιες τους τις επιχειρήσεις και σήμερα μεγιστάνες οι ίδιοι φορτώνουν τα χρέη τους στον Έλληνα φορολογούμενο ο οποίος πληρώνει με τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών τα δανεικά κι αγύριστα που πήραν, ενώ δεν αποκλείεται για τον ίδιο λόγο να χάσουν και οι λίγοι καταθέτες τις καταθέσεις τους.

Όμως η Μάνου και οι σαν αυτήν θα ήθελαν να συνεχίσει το 40ετές πάρτυ δανεισμού. Και η ντόλτσε βίτα που μιλιούνια ανεπρόκοπων είχαν γαζώσει με τα δανεικά. Και οι δανειστές να χαρίσουν τα δάνεια. Και όταν τα ανθρωπάκια αντιλαμβάνονται ότι το πάρτυ τελείωσε απλώς δείχνουν τη ποταπότητα τους βρίζοντας έναν ανάπηρο. Ο οποίος για ένα αναμφισβήτητα φταίει :

Ο Σοιμπλε φταίει που η Μάνου, όπως κι εσείς κι εγώ, δεν βρίσκεται σε μιαν ουρά χιλιομέτρων με ένα δισκάκι στο απλωμένο χέρι να περιμένει από τη διεθνή βοήθεια μια κουταλιά χυλού μήπως επιβιώσει. Όπως τα παιδάκια στην Ελλάδα του 1949-50 από την αμερικανική βοήθεια, με την κατάντια στην οποία την είχαν ρίξει οι κομμουνιστές. Ο Σοιμπλε φταίει που η Μάνου δεν είναι χάμω στο πεζοδρόμιο, δαρμένη και ξεμαλλιασμένη από κάποιον που της άρπαξε το τελευταίο χαρτί υγείας που είχε καταφέρει να βρει στο άδειο ράφι του σούπερ μάρκετ, όπως στη Βενεζουέλα.

Και όλα τα δάνεια να μας χαρίσουν και 500 δισεκ. επενδύσεις να έρθουν σωτηρία δεν υπάρχει. Παρά μόνον όταν συντριβεί το αξιακό υπόβαθρο της Μεταπολίτευσης, όταν οι κομμουνιστές οδηγηθούν εκεί που ανήκουν, στα ανήλιαγα υπόγεια του κοινωνικού και πολιτικού περιθωρίου, όταν, όπως σήμερα στο Ισραήλ, η λέξη "αριστερός" θα αποτελεί ύβρι. Η αστική αντιπολίτευση δεν έχει διαχειριστικά καθήκοντα όπως νοεί εαυτόν, έχει αποκλειστικά ιδεολογικοπολιτική αποστολή. Όσο οι Έλληνες σκέφτονται όπως η Μάνου η ανάταξη θα παραμένει στην ομίχλη.

.Mια χώρα που ζει από τύχη

Δεν ξέρουμε αν το έχει καταλάβει ο κόσμος αλλά η Βουλή καλείται να ψηφίσει ξανά, σε λιγότερο από ένα μήνα, νέα μέτρα. Καλείται να ψηφίσει τις «ουρές» του δεύτερου μνημονίου της Αριστεράς που περιλαμβάνουν επώδυνες αλλαγές στο φορολογικό, το ασφαλιστικό, το εργασιακό.

Το γεγονός και μόνο ότι οι βουλευτές της συμπολίτευσης καλούνται να ψηφίσουν το πάγωμα των συντάξεων αλλά και των συλλογικών συμβάσεων για περισσότερο χρόνο, κατ’ απαίτηση των δανειστών, δείχνει ότι τα μνημόνια δεν τελειώνουν ποτέ. Κι επίσης δείχνει για ακόμη μια φορά ότι δεν ζούμε σε σοβαρή χώρα, δεν είμαστε σοβαρός λαός. Σε ποιο άλλο κράτος θα κορόιδευαν τόσο απροκάλυπτα και δεν θα τους πλάκωνε στο ξύλο ο κόσμος; Εμείς εδώ… Survivor. Πόσα κιλά έχασε ο Μπο, πόσο μάγκας είναι ο Ντάνος, έχει στρατηγική η Βαλαβάνη και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Σε καμιά άλλη σοβαρή χώρα δεν θα είχανε τόσους πολιτικούς σαλτιμπάγκους μαζί και θα τους αφήνανε να μιλάνε, να έχουν άποψη, να δικαιολογούνται, να απαιτούν.

Στην Ελλάδα μαθαίνουμε ότι Τσακαλώτος και Αχτσιόγλου τα… άκουσαν από τους βουλευτές αλλά τελικά θα ψηφίσουν. Εδώ και μερικές ημέρες το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται είναι να συνηθίσει ο λαός στη… μη λύση για το χρέος ώστε ακόμη και η παραμικρή δήλωση που θα έχει θετικά στοιχεία να πλασαριστεί ως εθνική επιτυχία δια χειρός Τσίπρα. Ο ίδιος που ετοίμαζε τις γραβάτες τρώει τη μια φάπα μετά την άλλη, όμως, πρέπει με κάθε τρόπο ο κόσμος να παραμυθιαστεί. Και παράλληλα, ο λαός να συγκινηθεί που οι Συριζαίοι και οι ψεκασμένοι ψηφίζουν για το… καλό του τόπου.

Σε καμιά άλλη χώρα, μόνο στην ασόβαρη Ελλάδα συμβαίνουν όλα αυτά. Μοιραίοι κι άβουλοι παρακολουθούμε την καταστροφή και δεν τους σταματάμε. Σήμερα ψηφίζουν νέα μέτρα, έστω και συμπληρωματικά του μνημονίου αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Ρίχνουν λίγο Γιάννο, λίγο Μαρτίνη που καταγγέλλει τους πάντες μπας και βγει από τη φυλακή, λίγο της διαπλοκής το σιδηρούν κιγκλίδωμα και τα μέτρα θα περάσουν μια χαρά. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα ξαμολυθούν στα μπαρ του Κολωνακίου να πνίξουν τον πόνο τους στο ουίσκι και ο κόσμος… Survivor. Έτσι μάθαμε, έτσι μας έμαθαν. Όμως δείχνουμε ότι είμαστε μια χώρα που ζει από τύχη, χύμα και χωρίς σταθερά. Αλλά και χωρίς κότσια να στείλει στο διάολο όλους αυτούς.

Ένας λαός που ακούει από τον Βίζερ ότι η συμφωνία έκλεισε και θα έχουμε μνημόνιο για άλλα 50 χρόνια και δεν αντιδρά, είναι άξιος της μοίρας του. Και δυστυχώς… μπράβο στους “προδότες” τους νέους που φεύγουν από την Ελλάδα γιατί δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Εδώ θα μείνουν οι Καζάκοι αυτού του τόπου που είναι και πολλοί.

.Το πρόβλημα της γκετοποίησης δεν λύνεται με τακτικές… Κου Κλουξ Κλαν

Υπέροχα. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα βρήκε αφορμή προκειμένου να διχαστεί, να συγκρουστεί, να αναδείξει τον ρατσισμό που κρύβει κάτω από το χαλί.

Τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν στο Μενίδι, και αρχικώς επιχειρήθηκε να αποκρυβούν από το κρατικό ΑΠΕ, δείχνουν για άλλη μια φορά ότι η χώρα αυτή είναι βαθιά διχασμένη, χωρισμένη σε πολλές ομάδες ανθρώπων με την κάθε μια να βάζει το συμφέρον της πάνω από την πατρίδα.

Αλλά και μια χώρα που εθελοτυφλεί για τα πραγματικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει. Και που ξυπνά έπειτα από κάποιο συγκλονιστικό γεγονός για λίγες ημέρες και στη συνέχεια ξαναπέφτει σε λήθαργο.

Χθες κάηκαν σπίτια Ρομά, τσιγγάνων, γύφτων ή όπως αλλιώς θέλει να τους λέει κάποιος. Κάηκαν σπίτια Ελλήνων, εκτός κι αν κάποιοι δεν τους θεωρούν Έλληνες ή αν κάποιοι τους θυμούνται μόνο όταν ψηφίζουν. Τι άλλο θα συμβεί άραγε; Για εκδίκηση στον άδικο χαμό του 11χρονου Μάριου θα σκοτώσει κάποιος ένα παιδί τσιγγάνου; Θα πατσίσουμε αν πλακώσουμε στο ξύλο εμείς οι… μπαλαμοί τους γύφτους; Αν τους κάψουμε τα σπίτια, τους δείρουμε, τους διώξουμε;

Χθες και προχθές τα κανάλια και τα ραδιόφωνα έπαιρναν δηλώσεις από κατοίκους της περιοχής. Οργισμένοι, αγανακτισμένοι, συγκλονισμένοι από το περιστατικό στο σχολείο με το νεκρό παιδί, έλεγαν μεταξύ άλλων: «Θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας. Θα πάρουμε τα στειλιάρια και θα τους σπάσουμε τα κεφάλια. Θα πάρουμε τις καραμπίνες κι όποιον πάρει ο χάρος».

Υπερβολικές δηλώσεις που, όμως, δείχνουν ότι υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα στην περιοχή. Αλλά είναι ένα πρόβλημα που η επίσημη πολιτεία αλλά και οι δημοτικές αρχές δεν έχουν καταφέρει να λύσουν εδώ και 30 χρόνια. Άραγε δεν ήξερε κανείς ότι η περιοχή έχει μετατραπεί σε γκέτο; Ότι γίνεται διακίνηση ναρκωτικών, ότι υπάρχει υψηλή πορνεία; Δεν ήξερε κανείς ότι οι τσιγγάνοι της περιοχής κάνουν γλέντια και βγάζουν τις καραμπίνες και πυροβολούν; Δεν γνώριζαν ότι επικρατεί κατάσταση τεράστιας ανασφάλειας και ο κόσμος δεν μπορεί να κυκλοφορήσει μόλις νυχτώνει;

Όλοι τα ήξεραν, και η επίσημη πολιτεία και ο δήμος. Αν δεν τα ήξεραν τότε είναι ανίκανοι, αν τα γνώριζαν κι έβαζαν τα προβλήματα κάτω από το χαλί είναι συνένοχοι στο έγκλημα.

Το πρόβλημα της γκετοποίησης ολόκληρων περιοχών δεν λύνεται με τακτικές… Κου Κλουξ Κλαν. Δεν θα σκοτώσουμε τα παιδιά των Ρομά για να πάρουμε εκδίκηση. Δεν θα κάψουμε τα σπίτια τους για να τους διώξουμε. Δεν θα γίνουμε Ναζί και θα τους βάλουμε αστέρια στο πέτο όπως τους Εβραίους.

Τέτοια προβλήματα λύνονται με αστυνόμευση, με παρεμβάσεις που θα καθαρίσουν την περιοχή από τους νόμιμους και τους παράνομους. Αν υπάρχουν 100 ή 1.000 εγκληματίες μεταξύ των Ρομά πρέπει να πάνε στη φυλακή για να γλιτώσουν οι υπόλοιποι.

Και πρέπει να υπάρξουν παρεμβάσεις καλύτερης ενσωμάτωσης στην κοινωνία. Με τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες που έχει η φυλή των τσιγγάνων, όμως, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ούτε βέβαια θα πέσουμε ξανά στη λούμπα της πολιτικής ορθότητας της αριστεράς που πάντα παραπέμπει τα προβλήματα στο μέλλον μη τυχόν και θιγεί η ψευτοευαισθησία της και ο ψευτοπροοδευτισμός της.

Χρειάζονται χειρουργικές παρεμβάσεις αν όχι για να λυθεί οριστικά το πρόβλημα, τουλάχιστον να αμβλυνθεί. Αν το αφήσουμε και πάλι κάτω από το χαλί είναι σίγουρο ότι μετά από καιρό θα κλαίμε ξανά πάνω από το πτώμα ενός παιδιού.

Εκτός κι αν η Ελλάδα είναι τόσο βαριά άρρωστη που δεν σώζεται με τίποτε.

.Όσο θα υπάρχουν άβατα, τόσο θα θρηνούμε θύματα

Ωραία λοιπόν. Συνελήφθη ένας 23χρονος Ρομά που έριχνε μπαλωθιές στο πανηγύρι της οικογένειάς του και μια σφαίρα σκότωσε τον 11χρόνο Μάριο. Συνελήφθησαν και ορισμένοι άλλοι, θα διαπιστωθεί τις επόμενες ημέρες τι ακριβώς έγινε κι ένα παιδάκι είναι στο τάφο. Ο κόσμος σε όλη την Ελλάδα συγκινημένος, οργή στην περιοχή, οι πολιτικοί κάνουν δηλώσεις αγανάκτησης, το Πανελλήνιο συγκλονισμένο από την τραγωδία.

Ένα σκηνικό τόσο γνώριμο που το έχουμε συνηθίσει. Μόλις πριν από μερικά χρόνια ένα παλικάρι είχε σκοτωθεί ενώ χόρευε γιατί κάποιος δίπλα του έριχνε μπαλωθιές. Αλλά και πριν μερικές εβδομάδες όλοι θυμόμαστε την τραγωδία με την Πόρσε στην Εθνική. Ποιος έφταιγε, ποιος ήταν αθώος, ποιος πλήρωσε γι’ αυτό που έγινε; Χύθηκαν τόνοι μελανιού και δακρύων και τότε και κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία. Κάθε φορά που σκοτώνονται αθώες ψυχές, κάθε φορά που η «κακιά η ώρα» κάνει το θαύμα της. Και μόλις περνούν μερικές ημέρες. Ζήσαν αυτοί καλά και άλλοι πέθαναν καλύτερα.

Στο Μενίδι όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Όλοι ξέρουν ότι είναι ένα ακόμη άβατο, όπως και στο Ζεφύρι, όπως και στα Ζωνιανά όπου θυμάστε τους πυροβολημένους και νεκρούς αστυνομικούς. Όλοι γνωρίζουν, όλοι έχουν κάποια εμπειρία, όλοι έχουν πει κάτι κι όλοι έπαψαν να μιλάνε γιατί απλά κανείς δεν τους ακούει. Αν πάει κάποιος στην αστυνομία και πει ότι στις Αχαρνές υπάρχει άβατο από τους Ρομά, αμέσως θα χαρακτηριστεί ρατσιστής. Ακόμη κι αν πεις «οι γύφτοι, οι τσιγγάνοι πυροβολούν, απειλούν, εκβιάζουν, σκοτώνουν» αμέσως η… πολιτική ορθότητα θα κόψει τις ενέργειες που κάνουν και θα σταματήσει μόνο στις λέξεις «γύφτοι ή τσιγγάνοι». 

Όποιος τολμά να μιλήσει για τα όσα συμβαίνουν στις περιοχές που ελέγχονται από τσιγγάνους αμέσως χαρακτηρίζεται ρατσιστής και όλα τελειώνουν εκεί. Γιατί, μήπως και στα Ζωνιανά το ίδιο δεν συμβαίνει; Μήπως κι εκεί δεν υπάρχουν υψηλά πρόσωπα που τους προστατεύουν και μόνο κάθε φορά που πέφτει νεκρός κάποιος αθώος θυμόμαστε ότι στην Κρήτη υπάρχουν χιλιάδες όπλα και χιλιάδες ψευτόμαγκες;

Έτσι και στο Μενίδι. Θα κλάψουμε μερικές ημέρες, θα ακούσουμε από τα επίσημη χείλη ότι «θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο», θα τιμωρηθεί κάποιος για λίγο (γιατί ένα ατύχημα ήταν μωρέ, δεν ήθελε να το σκοτώσει το παιδάκι) και θα ξαναπέσουμε στη νιρβάνα μας.

Τα άβατα στην Ελλάδα, πραγματικά ή όχι είναι πολλά. Μήπως δεν είναι άβατο και τα Εξάρχεια από τους μπαχαλάκηδες; Μήπως δεν είναι άβατο κάθε περιοχή όπου δεν τολμά να περάσει λεωφορείο ή τρόλεϊ γιατί κινδυνεύει να καείς ζωντανός ο οδηγός; Άβατο δεν είναι το βράδυ και το Πεδίον του Άρεως ή η πλατεία Κουμουνδούρου όπου ακόμη και μικρά παιδάκια πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης;

Άβατα δεν δημιουργήθηκαν και στα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών όπου η πορνεία πάει σύννεφο;

Ένα άβατο είναι όλη η Ελλάδα όμως όλοι μας θέλουμε να εθελοτυφλούμε, και κυρίως το κράτος.

Δεν είναι ρατσιστικό το ζήτημα. Δεν είναι ότι οι τσιγγάνοι γιορτάζουν και πυροβολούν στον αέρα. Το θέμα είναι αν υπάρχει νόμος και τάξη. Αν μπορεί να επιβληθεί ο νόμος, αν μπορεί να σταματήσει να είναι η Ελλάδα γεμάτη όπλα που ο καθένας τα παίρνει και κάνει ό,τι γουστάρει. Το θέμα είναι αν θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τραγωδίες, να κλαίμε για μία – δυο μέρες και στη συνέχεια να ξεχνάμε τα θύματα, τους πρωταγωνιστές και να γυρνάμε την πλάτη στην πραγματικότητα.

Αυτό είναι το θέμα, όμως, δεν έγινε και τίποτε. Από αύριο θα μιλάμε για το Gay Pride διότι είναι πιο σημαντικό από το να κάτσουμε να ασχοληθούμε γιατί τα παιδιά μας πεθαίνουν στους δρόμους ή στα άβατα.

.Πλήρης εκθεμελίωση των μεταρρυθμίσεων στην παιδεία

Μία το ελληνικό χρέος που είναι στην επικαιρότητα διαχρονικά, μία η κηδεία του «Ψηλού» που επί τριήμερο απασχόλησε την κοινή γνώμη, δεν ήθελε και πολύ να περάσει στο ντούκου η υπόθεση της ελληνικής παιδείας και των αλλαγών στα Πανεπιστήμια.

Ευτυχώς μας το θύμισε σήμερα η «Αυγή», το κομματικό όργανο της κυβέρνησης που με πρωτοσέλιδο τίτλο «Δημοκρατικό Πανεπιστήμιο», μας έβαλε στο νόημα.

Και είναι δημοκρατικό γιατί προφανώς μέχρι σήμερα ήταν φασιστικό, οπισθοδρομικό, αναχρονιστικό και άλλα πολλά. Ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑς και ο Γαβρόγλου για να επαναφέρουν τη δημοκρατία στις αίθουσες, για να πνεύσει ένας άνεμος ελευθερίας καθώς οι… σκοταδιστές της δεξιάς δεν είχαν κάνει καλή δουλειά στην παιδεία κι έπρεπε να έρθουν οι φωταδιστές να της αλλάξουν τα φώτα.

Γίνεται «Δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με την «Αυγή» διότι:

Επανέρχεται η συμμετοχή των φοιτητών και των εργαζόμενων στα όργανα διοίκησης.

Θωρακίζεται το ακαδημαϊκό άσυλο και επανέρχεται στην ευθύνη του Πρυτανικού Συμβουλίου

Όχι, το νομοσχέδιο του Γαβρόγλου δεν ασχολείται π.χ. με τη σύνδεση των ΑΕΙ με την αγορά εργασίας. Πώς οι φοιτητές να γνωρίζουν τι συμβαίνει στην πιάτσα ώστε όταν βγουν από τα αμφιθέατρα να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά. Ούτε ασχολείται με την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση που είναι θέμα ταμπού για την αριστερά. 

Δεν ασχολείται καν με βασικά καθημερινά προβλήματα των ΑΕΙ όπως τη βρομιά που επικρατεί στους πανεπιστημιακούς χώρους. Τις συνθήκες κομματοκρατίας που θέλουν να επιβάλουν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις. Το γεγονός ότι τα αντικείμενα σπουδών είναι αναχρονιστικά ή ότι στα αμφιθέατρα πατάνε 20 από τους 100 φοιτητές γιατί οι υπόλοιποι βαριούνται.

Δεν τον απασχολούν τον Γαβρόγλου τα ποταπά θέματα του «μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε», ούτε ότι οι πανεπιστημιακοί χώροι έχουν γίνει τόπος παρανομιών.

Η μόνη τους απασχόληση στο υπουργείο Παιδείας, ένα κομβικό σημείο για το πώς η Ελλάδα θα κινηθεί τα επόμενα χρόνια και τι παιδιά θα βγουν από εκεί, είναι τα δύο παραπάνω θέματα.

Και στην Αυγή, αλλά και την κυβέρνηση γενικότερα αυτά τα δύο είναι προαπαιτούμενα για να γίνει Δημοκρατικό το Πανεπιστήμιο. Το ότι δηλαδή θα συνδιοικούν και θα συναποφασίζουν οι εκπρόσωποι των φοιτητών και των διοικητικών υπαλλήλων με τα όργανα διοίκησης είναι καλό πράγμα. Όχι ότι όταν ίσχυε τα παλαιά χρόνια η συναλλαγή ήταν βασικό φαινόμενο.

Δεν ξέρουν στο υπουργείο ότι οι εκπρόσωποι των παρατάξεων έκαναν deal κάτω από το τραπέζι με πρυτάνεις και προέδρους τμημάτων στη λογική «με περνάς στα μαθήματα, μου δίνεις και μεταπτυχιακό, μου βάζεις και δεκάρια κι εγώ σε στηρίζω στις εκλογές και στις αποφάσεις σου»

Ούτε ξέρουν ότι κάθε φορά που οι φοιτητές ή άλλοι καλούνταν να συναποφασίσουν γινόταν το έλα να δεις στα Πανεπιστήμια. Προφανώς δουλειά του φοιτητή δεν είναι να πηγαίνει στα μαθήματά του και να γίνει ένας καλός επιστήμονας, στήριγμα για την οικογένειά του και την πατρίδα του. 

Αλλά δουλειά του είναι να εκπαιδευτεί στο πώς θα γίνει κομματικός, συνδικαλιστικός κηφήνας, κι από τέτοιους βρίθει η αριστερά, αλλά και η δεξιά. Πρέπει μέσα από τα ΑΕΙ να μαθαίνουν οι νέοι πώς αυτή η χώρα διοικείται από προέδρους 15μελούς. Άλλωστε, γιατί να μην το μάθουν. Ολόκληρος Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός, πολλοί άλλοι συνδικαλιστές και φοιτητοπατέρες έγιναν κορυφαίοι στα κόμματά τους…

Είναι επίσης, στην κατά Γαβρόγλου μεταρρύθμιση, δημοκρατικό η επαναφορά του ασύλου και το γεγονός ότι τις αποφάσεις τις παίρνει ξανά το Πρυτανικό Συμβούλιο, δηλαδή σα να λέμε: «Μπείτε μέσα μπαχαλάκηδες και κάψτε, εμείς απόφαση δεν παίρνουμε».

.Πρώτα να παραιτηθεί... και μετά όλα τα άλλα

Όσο πλησιάζουμε στο Eurogroup και όσο θαμπώνει η λύση για το χρέος, τόσο η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεινή θέση. Στριμωγμένος, μόνος κι άβουλος ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να αποδράσει αναζητώντας κορόιδα. Είτε να βάλει στο κάδρο των δικών του ευθυνών και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς είτε να τους καταγγείλει στον ελληνικό λαό ότι δεν συμπαρατάσσονται στην εθνική προσπάθεια.

Ήδη, κάποιοι δήθεν Ελληναράδες, πατριώτες εκ του ασφαλούς, τζάμπα μάγκες με λίγα λόγια, έχουν βγει στην πιάτσα και φωνάζουν: "Γιατί ο Κυριάκος δεν δέχεται να πάει μαζί με τον Αλέξη να έχουν μια κοινή γραμμή και να συντρίψουν τον Σόιμπλε;". Είναι η καλύτερη στιγμή για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να ρίξουν την ευθύνη και στον Μητσοτάκη και τους υπόλοιπους.

Η ευθύνη της αποτυχίας, όμως, ανήκει στην κυβέρνηση. Όχι στις επιτυχίες (αν και δεν υπάρχουν τέτοιες) χώρια και στα στραπάτσα όλοι μαζί. Εντάξει, να υπάρχει μια κοινή γραμμή και να φανεί αυτή η εθνική προσπάθεια και απέναντι στους ξένους. Αν κι απ’ ότι θυμόμαστε ο ΣΥΡΙΖΑ έβριζε τον Σαμαρά και ουδέποτε στήριξε καμιά εθνική προσπάθεια. Ούτε καν κι όταν του έλεγαν να μην οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Δεν είναι θέμα εκδίκησης, η λογική του «μία σου και μία μου». Αν ο Τσίπρας είχε καλές προθέσεις, ήταν ηθικός κι όχι ψεύτης τότε να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Όμως, ο πρωθυπουργός είναι παντελώς αναξιόπιστος και δεν είναι να του έχει εμπιστοσύνη κανείς.

Επειδή, λοιπόν, στην πιάτσα υπάρχουν ορισμένες φωνές που ζητούν Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών μόνο και μόνο για να αποδράσει ο Αλέξης, θα συμβουλεύαμε ένα πράγμα τον Κυριάκο. Να πάει όποτε του το ζητήσουν, να καθίσει στο ίδιο τραπέζι μαζί με τους υπόλοιπους με έναν όρο: Όλοι μαζί να ζητήσουν την παραίτηση του Τσίπρα. Να είναι η μόνη επιλογή προκειμένου να συγκροτηθεί μια εθνική προσπάθεια κατά του Σόιμπλε και των δανειστών. «Αλέξη παραιτήσου» να του πουν όλοι και να πάμε σε εκλογές. Ή στην άλλη περίπτωση να παραιτηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα, να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μέχρι να πάει και να φέρει λύση για το χρέος ώστε να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Να είναι μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού που θα οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες και την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

Αυτές είναι οι μόνες λύσεις αν και η ορθότερη είναι "εκλογές εδώ και τώρα για να φύγει η χολέρα".

Και μετά όλα θα τα βρούμε, χωρίς τον Τσίπρα και τους καταστροφείς.

Αυτή είναι λοιπόν η μόνη διαδικασία για να κάτσουν όλοι στο ίδιο τραπέζι.