.SOS «Ανθρωπιστής» Μουζάλας καλεί «Δεξιό» Καμμένο για βοήθεια στο Μεταναστευτικό

Έχουμε, ειλικρινά, όλη την καλή διάθεση να τους κατανοήσουμε, διότι το Μεταναστευτικό – Προσφυγικό δεν είναι ένα απλό πρόβλημα, αλλά ένα τεράστιο θέμα, το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της μια χώρα. Αλλά από αυτού το σημείου, μέχρι να στέλνουν τώρα που τελειώνει η κακοκαιρία ένα αρματαγωγό πλοίο για να φιλοξενήσουν σε αυτό τους πρόσφυγες που ήδη ξεπάγιασαν, η απόσταση είναι μεγάλη. Πόσο μάλλον, τέτοια μειωμένα αντανακλαστικά, και τόσο μεγάλη καθυστέρηση, μάλλον προβληματικό χειρισμό δείχνουν, αν όχι ανικανότητα.

Πάντως, τον κ.Μουζάλα φαίνεται ότι «δεν τον θέλει» το … Μεταναστευτικό. Ούτε καν να προσγειωθεί στη Μυτιλήνη, λόγω καιρού, δεν μπόρεσε. Αλλά και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης για το Μεταναστευτικό, ο Γιώργος Κυρίτσης, μόνον θετική διαφήμιση δεν αποτελεί, με όλα αυτά που λέει. Μα, είναι δυνατόν εν μέσω χιονιά, και με τους πρόσφυγες να βρίσκονται σε αντίσκηνα – ψυγεία ή σε κοντέϊνερς χωρίς κλιματιστικά (όπως στη Μαλακάσα), να βγαίνει στον –κατά τα λοιπά «εχθρικό» για τους Συριζαίους- σταθμό «Σκάϊ» και να λέει ότι ζήτησαν από ξενοδόχους στη Λέσβο να δεχθούν αυτές τις ημέρες πρόσφυγες, αλλά υπήρξε άρνηση; Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Καλά, δεν είχε κόψει σε κανέναν από την κυβέρνηση να στείλουν τότε το αρματαγωγό και όχι τώρα που τελειώνει ο χιονιάς; Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι ήξεραν πως έρχονται ακραία καιρικά φαινόμενα, έπρεπε να τα αφήσουν όλα για την τελευταία στιγμή; Απίστευτη προχειρότητα.

Η συναπόφαση Τσίπρα – Καμμένου να σταλεί στη Λέσβο το αρματαγωγό «Λέσβος» για να φιλοξενηθούν σε αυτό 500 άτομα, δεν μπορεί παρά να αποτελεί και έμμεση πλην σαφή «μπηχτή» για Μουζάλα – Κυρίτση. Άραγε, λέτε να’ χε ζητήσει ο Μουζάλας βοήθεια από τον Καμμένο και να μην του την έδινε ο δεύτερος, εξαιτίας των κοντρών που είχαν στο παρελθόν και με αφορμή τόσο την όχι και τόσο συνεργάσιμη στάση Καμμένου στο Μεταναστευτικό, όσο και διαφορές σε ορισμένα εθνικά ζητήματα;

Όπως και να’ χει, είναι κατανοητό ότι τόσο η ντιρεκτίβες της ΕΕ, όσο και η πολιτική της κυβέρνησης, έχουν ως στόχο να κρατήσουν τους περισσότερους πρόσφυγες – μετανάστες στα νησιά. Να μην φύγουν από εκεί, και περάσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην ηπειρωτική Ελλάδα και από εκεί στην Ευρώπη. 

Αυτό, βέβαια, έχει ως συνέπεια την αφόρητη πίεση στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τη δημιουργία τεράστιων προβλημάτων. Πρόκειται για απαράδεκτη τακτική, και εάν δεν βρεθούν λύσεις, αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθούν εκρηκτικά αδιέξοδα. Καιρός είναι, λοιπόν, ο κ.Μουζάλας να πάψει να κρύβεται πίσω από το δήθεν «ανθρωπιστικό» προσωπείο του, και να προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι στο όνομα του «ανθρωπισμού» πρέπει να μετατραπεί το Ανατολικό Αιγαίο σε «Ellis Island» της Ευρώπης.

 Αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, πως μπορούν ο «ανθρωπιστής» υπουργός και ο εκπρόσωπός του, να κοιμούνται ήσυχοι, όταν ξεπαγιάζουν, όχι μόνον στα νησιά, αλλά και σχεδόν σε όλα τα κέντρα φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, χιλιάδες ψυχές. Είναι, μήπως, το «ανθρωπιστικό όραμα» του ΣΥΡΙΖΑ, να έχουν σωθεί οι άνθρωποι από τις βόμβες, και να πεθάνουν εδώ από το κρύο; Τι έχει να πει γι’ αυτό ο «ψυχοπονιάρης», κ.Κυρίτσης;

Εν πάση περιπτώσει, μένουν πάρα πολλά να διευκρινιστούν ως προς τη μεταναστευτική «πολιτική» του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και το πρώτο που θα θέλαμε να μάθουμε από τον κ.Κυρίτση, είναι πόσο κόστισε το κάθε κοντέϊνερ που μπήκε στη Μαλακάσα χωρίς κλιματιστικό και ποια εταιρεία τα έβαλε (ή τα «χάρισε»).

 Τέλος, ποιος υπουργός ή ποιο πρόσωπο από το μέγαρο Μαξίμου έχει αναλάβει τις εγκαταστάσεις στα κέντρα «φιλοξενίας» και ειδικά τα κοντέϊνερς, ποια τα κόστη τους και σε ποιες εταιρείες έχουν δοθεί; Και μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ ομιλεί συνέχεια περί διαφάνειας, ακόμα καλύτερα θα ήταν να δώσουν στη δημοσιότητα, αναλυτικά και με πλήρη αιτιολόγηση (ή ας τα καταθέσουν στη Βουλή), όλα τα κόστη για το Μεταναστευτικό. 

Και για να μην τους αδικούμε, βέβαια, ας βγάλουν στη σέντρα τόσο την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και τις ΜΚΟ, και ας μας διευκρινίσουν πόσα κονδύλια παίρνουν, που και σε ποια προγράμματα τα διαθέτουν, και εάν τα προγράμματα υλοποιούνται ή εάν υπερκοστολογούνται. Διότι, ακούγονται κάποια πρωτοφανή ποσά για να διάγουν κυριλέ ζωή κάποια μεγαλοστελέχη ΜΚΟ, που ούτε μεγαλοεπιχειρηματίες δεν θα την περνούσαν έτσι.

.Ο μεγάλος ιδεολογικός πόλεμος…

Ξεκίνησε το 2017 και γίνεται πράξη το όραμα της Αριστεράς. Γίνεται ορατή η Αριστερή πρόταση. Για να κτυπηθεί η… πλουτοκρατία στο όνομα του λαού.

Με φορολογικά μέτρα και έμμεσους φόρους. Με ασφαλιστικές εισφορές που διαλύουν την ατομική ή άλλη επιχειρηματικότητα.

 Ποιος βάζει βενζίνη; Ποιος βάζει πετρέλαιο; Ποιος καπνίζει; Ποιος έχει ίντερνετ; Σταθερό ή κινητό τηλέφωνο; Ποιος άλλος από την πλουτοκρατία; Έτσι δεν είναι αριστερόπουλα; Δώστε λοιπόν στο κεφάλι σ’ αυτήν… Πνίξτε την, υμνητές του Στάλιν. Διαλύστε τον περιπτερά, τον δικηγόρο, την καθαρίστρια που δουλεύει με μπλοκάκι.  Διαλύστε τον πλουτοκράτη αγρότη…

 Τόσα χρόνια όλοι αυτοί πλούτιζαν.  Τώρα, ήρθε η ώρα να τα γυρίσουν στον λαό! 

Και να αναδιανεμηθεί ο πλούτος για να μπορούν να παίρνουν μισθούς οι δημόσιοι υπάλληλοι και συντάξεις οι συνταξιούχοι. Είναι σαφές ότι η κοινωνία αυτό περίμενε από την Αριστερά. Και τώρα πρέπει να της αποδώσει τα εύσημα.

Για να σοβαρευτούμε όμως και να αφήσουμε στην άκρη τις ειρωνείες.

Αν αυτά τα φορολογικά μέτρα τα ελάμβανε μια άλλη κυβέρνηση, η Αριστερά θα είχε κάψει ακόμη και την Ακρόπολη. Θα είχαμε εμφύλιο.

Μα τα λαμβάνει εκείνη, άρα όλα είναι καλώς καμωμένα.

Τα αριστερόπουλα που εφέτος γιορτάζουν και τα εκατό χρόνια από την επανάσταση των μπολσεβίκων, δεν έμαθαν ποτέ ότι ανάπτυξη και κράτος δεν γίνεται ούτε με δανεικά, ούτε με φόρους, ούτε με διαιώνιση της κρατικής φαυλότητας. Κι όπου κυβέρνησαν με αυτά τα μυαλά και αυτή την ιδεολογία, οι λαοί δυστύχησαν.

Και τώρα, τώρα που όλοι βλέπουν την ανικανότητα της Αριστεράς, την ρηχότητα των ιδεών της και τις ανοησίες των πράξεών της, είναι η ώρα να δοθεί η μεγάλη ιδεολογική μάχη μαζί της.

Κι η μάχη αυτή δεν είναι σαν εκείνη που έδωσαν με την Αριστερά στα βουνά οι γονείς και οι παππούδες μας. Δεν μπορεί να διεξαχθεί στη βάση του αντικομμουνισμού παλαιότερων δεκαετιών.

Ο ιδεολογικός πόλεμος οφείλει να είναι καθημερινός. Δεν μπορούν πλέον οι φιλελεύθεροι άνθρωποι να καταβάλλουν φόρο υποτέλειας στους φασίστες του ολοκληρωτισμού.

Δεν μπορεί να διαπομπεύεται από την Αριστερά ο φιλελευθερισμός και ο νεοφιλελευθερισμός (που σε τελική ανάλυση είναι αντίθετοι στους υψηλούς φόρους) και να θεοποιείται ο κρατικός παρεμβατισμός και ο κομμουνισμός.

Δεν μπορούν να βγαίνουν διάφοροι αστοί πολιτικοί και να δηλώνουν ότι τιμούν την Αριστερά για τους αγώνες της!  Ποιους αγώνες της;

Αυτούς της επιχείρησης βίαιης κατάλυσης του αστικού πολιτεύματος και της δημοκρατίας; Αυτούς τους αγώνες για βίαιη απόσπαση εθνικού εδάφους;

Αυτούς τους αγώνες με τους οποίους οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί χιλιάδων εγκλημάτων του ποινικού δικαίου παραδόθηκαν  λευκές περιστερές στην κοινωνία; Και μετατράπηκαν σε… θύματα; 

 Κι αγιάστηκαν κιόλας;

Ποιους αγώνες της Αριστεράς; Αυτούς της διάλυσης των Πανεπιστημίων; Αυτούς στα πεζοδρόμια με τις φωτιές και τις μολότοφ; 

Τους αγώνες άρνησης κάθε εξέλιξης στην κοινωνία; Το κλείσιμο εργοστασίων;

Ξαναλέμε! Ο ιδεολογικός πόλεμος είναι αναγκαίος.

Πρέπει να τελειώσει η ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς, όπου κάθε αντίθετη ή επικριτική γνώμη προς αυτήν, θεωρείται …επίθεση στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Το πώς θα εξελιχθεί αυτός ο αγώνας, εξαρτάται από δυο παράγοντες:

1.       Τη συμμετοχή σ’ αυτόν των φιλελεύθερων – αστών διανοουμένων και μη.

Με εγκατάλειψη της παθητικής τους στάσης, μη τυχόν και θεωρηθούν …. φασίστες από τους ολοκληρωτικούς!

Κάτι που δεν αντιλαμβάνεται ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και μεγάλη μερίδα νεοδημοκρατών!

2.      Από τις εμπειρίες και τη γνώση της κοινωνίας αναφορικά με το τι σημαίνει Αριστερά.

Άλλωστε, η πρόσφατη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες κατέδειξε για μια ακόμη φορά τους … εκατομμυριούχους… κομμουνιστές!

Η απελευθέρωση του τόπου και της κοινωνίας από τα δεσμά της Αριστερής – κομμουνιστικής πολιτικής κουλτούρας, είναι ο μόνος δρόμος της αναγκαίας επανίδρυσης αυτού του σοβιετικού κράτους.

Κι αυτή θα έρθει μόνο αν οι αστικές φιλελεύθερες δυνάμεις πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και επικρατήσουν στον καθημερινό ιδεολογικό πόλεμο…

.Η κληρονομιά του 2016…

Το έτος που κλείνει αφήνει ανοικτά πολλά μέτωπα. Τόσο στην οικονομία, όσο και στα λεγόμενα εθνικά, που βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.

Με μια διεθνή συγκυρία ιδιαίτερα αρνητική, με νέα πρόσωπα στην πολιτική σκακιέρα, δημιουργείται η ανάγκη μιας εθνικής εγρήγορσης και ενός όχι μόνο βραχυχρόνιου, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.

 Η αναδιάταξη του κράτους και η ενδυνάμωση των θεσμών μπορούν να αποφέρουν θετικά αποτελέσματα στην οικονομία, που χειμάζεται εδώ και οκτώ χρόνια. Το προσωπικό βόλεμα όσων καταλαμβάνουν την εξουσία δεν μπορεί να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της δημόσιας ζωής...

 Υπάρχει άμεση ανάγκη αυτή η χώρα να ανακαλύψει επιτέλους την κανονικότητα, που συναντά κανείς σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία. Μέχρι τώρα λέγοντας μεταρρυθμίσεις οι πολιτικοί μας, εννοούσαν μειώσεις προσωπικού στο δημόσιο οι μεν, και ασυδοσία οι δε, που έφτασε στο σημείο να νομοθετήσουν την άφεση αμαρτιών, όσων χρησιμοποίησαν πλαστά χαρτιά, προκειμένου να προσληφθούν στο δημόσιο.

Παράλληλα συνδικαλιστές και πολλοί πολιτικοί ξορκίζουν την αξιολόγηση στο δημόσιο, λες και πρόκειται για ιερά εξέταση του μεσαίωνα. Με αυτά τα μυαλά και με ένα κράτος που υπολειτουργεί, μια και δεν έχουν εκσυγχρονισθεί οι δομές του, είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι θα είμαστε δια βίου επαίτες στην Ευρώπη, άρα και κράτος σε διαρκή επιτήρηση.

Το να λες ότι για τα δεινά μας φταίει ο κάθε Σόιμπλε, είναι η εύκολη και η λαϊκίστικη προσέγγιση του οικονομικού προβλήματος της χώρας.

Για την  υπερχρέωση, την αποβιομηχανοποίηση χθες και σήμερα για την μαζική φυγή μικρομεσαίων επιχειρήσεων και το κλείσιμο της οικονομικής δραστηριότητας χιλιάδων ελευθέρων επαγγελματιών ποιος ευθύνεται άραγε;

Όλα αυτά οδηγούν στην πλήρη παρακμή της οικονομικής δραστηριότητας, με αποτέλεσμα την ανεργία και την κοινωνική εξαθλίωση, που αυτή συνεπάγεται. Οι αριθμοί, διαβάζονται ενίοτε απατηλά, όπως αυτοί που αφορούν τους ανέργους, μια και δεν μας παρουσιάζουν τα ποιοτικά τους  χαρακτηριστικά, δηλ. πόσες προσλήψεις είναι μειωμένης ή μερικής απασχόλησης και ποια ποσά εισρέουν στα ασφαλιστικά Ταμεία. Έτσι θα διαπιστώσει κανείς ότι η μείωση της ανεργίας μεταφράζεται σε εξαθλιωμένους εργαζόμενους με μισθούς πείνας των 300-500 ευρώ.

Το πολιτικό κατεστημένο, παλιό και νέο, δεν περιόρισε μισθούς και προνόμια την ώρα που είναι κοινό μυστικό ότι η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη και άσπρη μέρα δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Αλήθεια τι έγινε άραγε το σύνθημα της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ που μας έλεγε ότι «Η ελπίδα έρχεται»;

Πέρα όμως από τα οικονομικά και την περαιτέρω φτωχοποίηση των Ελλήνων, υπάρχουν και τα απειλητικά σύννεφα που έχουν συσσωρευθεί γύρω μας. Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα αμφισβητώντας την συνθήκη της Λωζάννης και ταυτόχρονα πιέζει την Κύπρο για μια συμφωνία ντυμένη και ραμμένη στα μέτρα της.

Η μεθεπόμενη εβδομάδα θα είναι πολύ κρίσιμη για το κυπριακό. Στη Γενεύη θα παιχθεί μια ακόμη παρτίδα, που αφορά την επίλυση του κυπριακού, με ανοιχτά τα θέματα της εναλλαγής της Προεδρίας, του περιουσιακού, εδαφικού, αλλά και των πολύ σοβαρών ζητημάτων, όπως είναι οι εγγυήσεις και η αποχώρηση από την Μεγαλόνησο των κατοχικών στρατευμάτων.

Αν η ελληνική πλευρά, υπό το κράτος των αφόρητων πιέσεων και της κόπωσης καμφθεί και διολισθήσει σε μια λύση τουρκικών προδιαγραφών, η ελεύθερη Κύπρος θα χαθεί, μια και οι Έλληνες θα εξαναγκασθούν να αποχωρήσουν από την πατρίδα τους και να μεταναστεύσουν σε τρίτες χώρες.

Μια συμφωνία με έναν αυταρχικό ηγέτη και μια χώρα που έχει μάθει να αρπάζει και να εκδιώκει,  δεν θα έχει ευτυχή κατάληξη για τον ελληνικό πληθυσμό της Κύπρου. Η λεγόμενη ευκαιρία, θα αποδειχθεί παγίδα, χωρίς δίοδο διαφυγής.

Άλλα και τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται σε μια δύσκολη καμπή εξαιτίας της τουρκικής επιθετικότητας, που εκφράζεται καθημερινά στο Αιγαίο με υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά.

Το 2017 ξεκινάει με πολλά ανοιχτά μέτωπα. Κόμματα και πολιτικά πρόσωπα περί άλλα τυρβάζουν. Όταν τους βλέπει κανείς έτσι θλιβερούς στα τηλεοπτικά παράθυρα σε αυτές τις ανούσιες και εν πολλοίς ανόητες κοκορομαχίες, γελάει και κλαίει μαζί.

Γελάει γιατί μοιάζουν με κλόουν και κλαίει αναλογιζόμενος ότι αυτοί καλούνται να λύσουν τα σοβαρά και μεγάλα προβλήματά μας.

Χωρίς αισιόδοξες προοπτικές, ανατέλλει η νέα χρονιά. Χρειάζεται από τον καθένα μας περισυλλογή και ταυτόχρονα αξίζει να αναλογιστούμε τις ευθύνες που έχουμε για τις επιλογές μας, που οφείλουμε να αναθεωρήσουμε, αν θέλουμε σε αυτή την πατρίδα να έχουμε μέλλον, εμείς και τα παιδιά  μας…

.Συλλάβετε τον Τσίπρα

Ίσως φαντάζει υπερβολικό αυτό που γράφουμε και θα το υποστηρίζουμε μέχρι τέλους. Πρέπει κάποιος εδώ και τώρα να συλλάβει τον Τσίπρα για εσχάτη προδοσία. Κι αυτόν και πολλούς από τους κολλητούς με τους οποίους κυβερνά έτσι όπως κυβερνά.

Αν και είμαστε σίγουροι ότι όλα όσα κάνει είναι σκόπιμα, κατόπιν σχεδίου, διατηρούμε και τις επιφυλάξεις μας. Μπορεί να είναι από ανοησία, αμορφωσιά, άγνοια κινδύνου ή αδιαφορία για την Ελλάδα. Ότι κι αν συμβαίνει, όμως, έχουμε ένα καραμπινάτο έγκλημα για το οποίο πρέπει να συλληφθεί. Είτε είναι έγκλημα εκ προμελέτης είτε λόγω βλακείας.

Το έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο Antinews. Όλη αυτή η πολιτική της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι τόσο κακή. Σκοπιμότητες έχει και βασικός λόγος είναι να διατηρηθεί στην εξουσία για πολλά χρόνια. Ή τουλάχιστον να ηγηθεί του αντιευρωπαϊκού μετώπου που ενισχύεται όσο ο κόσμος έχει εξαντλήσει τις αντοχές του.

Όλα συγκλίνουν στο ότι έχουν αποφασίσει να μας βγάλουν από το ευρώ ή στην καλύτερη περίπτωση να μας κάνουν να μισήσουμε την κοινή ευρωπαϊκή οικογένεια. Πότε με τον Βαρουφάκη που μας φόρτωσε νέο μνημόνιο και capital controls, πότε με τις δραματικές καθυστερήσεις στις αξιολογήσεις και πότε με την παντελή αδιαφορία της κυβέρνησης να αναδείξει τις μοναδικές διεξόδους που έχει η χώρα.

Κι όταν έρθει η ώρα των εκλογών θα πάρουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα. «Θέλετε νέο μνημόνιο, μείνετε στο ευρώ – Δεν θέλετε, ελάτε να φτιάξουμε κάτι καινούργιο». Αυτό θα είναι το σύνθημά τους αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.

Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί ουκ ολίγοι υποστηρικτές της δραχμής. Αριστεροί ανόητοι, ακροδεξιοί τραμπούκοι, επιχειρηματίες με τα λεφτά τους στο εξωτερικό, κάτι βλάκες που περιφέρονται ακόμη και μέσα στη Βουλή, πολλά μεσαία στελέχη της κυβέρνησης που αναδεικνύουν τα σοβαρά προβλήματα της ΕΕ για να δείξουν πόσο κακό είναι το ευρώ.

Αν η χώρα επιστρέψει στη δραχμή θα πρέπει ο κόσμος να ξέρει ότι:

Για πολλά χρόνια η χώρα θα ζει σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης αλλά και απόλυτης φτωχοποίησης. Με την εμπιστοσύνη στο ναδίρ, οι αγορές θα κλείσουν, τα δάνεια και τα κονδύλια θα μειωθούν αν δεν εξαφανιστούν και τότε θα καταλάβουμε τι πάει να πει πείνα, εξαθλίωση, κούρεμα στις καταθέσεις, ντου στα Νομισματοκοπεία.

Το τι θα γίνει τον πρώτο καιρό με το Χρηματιστήριο και με τους ξένους επενδυτές το καταλαβαίνετε. Μετά από χρόνια που θα υπάρξει σχετική σταθεροποίηση θα έρθουν να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά.

Η δραχμή θα γίνει στόχος ακραίων κερδοσκοπικών επιθέσεων, η ισοτιμία με ευρώ και δολάριο θα είναι εξωπραγματική και τελικά τα λεφτά που θα έχουμε δεν θα αξίζουν τίποτε.

Καθώς δεν έχουμε παραγωγή ή τουλάχιστον μας λείπουν βασικά αγαθά θα πρέπει να τα αγοράζουμε σε απίστευτα υψηλές τιμές, επομένως θα πρέπει να ξεχάσουμε τη ζωή που ξέρουμε. Με ακριβά αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και άλλα αγαθά, ακόμη και είδη πρώτης ανάγκης.

Τα επιτόκια θα φτάσουν στο θεό και τα δάνεια πλέον δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Θα υπάρξει μια υποτίμηση των εισοδημάτων κατά πολλούς από 50% και πάνω. Οι μισθοί θα είναι για καιρό χαμηλότεροι της… Βουλγαρίας. Το τραπεζικό σύστημα θα κατέρρεε, το χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό θα έφτανε σε απίστευτα ρεκόρ.

Για τα πρώτα χρόνια η Ελλάδα θα ήταν μια «βομβαρδισμένη» χώρα, μια χώρα που δεν θα είχε αρχή, μέση και τέλος.

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε; Αυτήν θέλουν όσοι είναι ευρωσκεπτικιστές γιατί έγινε της… μόδας;

Όχι, δεν πρέπει να τους αφήσουμε. Το έγκλημα δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί. Κάτι πρέπει να γίνει και γρήγορα. Ο Τσίπρας και η παρέα του να κάτσουν στο εδώλιο.

.Τα κερατάκια των Χριστουγέννων

Οι ημέρες των εορτών είναι ιδιαζόντως ψυχαναγκαστικές. Αν τουλάχιστον έχεις υπερβεί το δέκατον ή ενδέκατον έτος της ηλικίας σου και έχεις αναγκασθεί να παραδεχθείς ότι ο Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Οπότε και μπορείς να απαιτήσεις χωρίς πολλά πολλά από τον πατέρα σου το Play Station που επιθυμείς. 

Στις επόμενες δεκαετίες της ζωής σου τέτοιες μέρες οφείλεις να αισθάνεσαι χαρούμενος και να γιορτάζεις όπως όλοι, οφείλεις να τρως όπως όλοι, να πίνεις όπως όλοι και να ξενυχτάς ώστε επιστρέφοντας στο γραφείο, στις 27, να μπορείς να πεις. «Θέλω λίγο να ξεκουραστώ. Τρεις ημέρες έτρωγα, έπινα και ξενυχτούσα. Είμαι πτώμα». 

Αν δεν είσαι σε θέση να πεις ότι είσαι πτώμα, διότι έμεινες σπίτι και σερνόσουν από πολυθρόνα σε καναπέ και πάλι πίσω, λες απλώς «την έβγαλα ήσυχα, οικογενειακά, ξέρεις τώρα...» παλεύοντας να καλύψεις τις ενοχές που αισθάνεσαι διότι δεν είσαι κανονικός άνθρωπος. Αν δεν φας, δεν πιεις τον Δούναβη και δεν ξενυχτήσεις μέχρι πρωίας, είσαι σαν αυτούς που πηγαίνουν στο γραφείο για να λουφάρουν, δημόσιος υπάλληλος της ζωής, κοινώς δεν ξέρεις να ζήσεις και να χαρείς.

Οι εορτές των Χριστουγέννων είναι πιο ψυχαναγκαστικές κι από τις Απόκριες, εκεί όπου συνωμοτούν όλοι για να σφάξουν το καλό γούστο, την αξιοπρέπεια στη συμπεριφορά και το χιούμορ. Εμαθα ότι στον νομό Ηλείας ο μητροπολίτης Γερμανός τις έχει απαγορεύσει ως παγανιστικές. Δεν ξέρω αν το έχει κάνει λόγω αντιζηλίας με τη γειτονική Αχαΐα, και μη μου πείτε ότι είναι ακραίος, φανατικός και ό,τι άλλο. 

Με ενδιαφέρει ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας νομός της χώρας όπου οι κάτοικοι απαγορεύεται να φορούν μουτσούνες υποτίθεται για να γλεντήσουν, στην πραγματικότητα όμως για να ενοχλήσουν ο ένας τον άλλον. Διότι, ας μην το ξεχνάμε, υπάρχουν και οι ταλιμπάν των εορτών. Ομως, είναι η αλήθεια, αν με τις Απόκριες ξεμπερδεύεις εύκολα, με τα Χριστούγεννα δύσκολα τα βγάζεις πέρα.

 Ολη μου η συμπόνια και η αμέριστη ανθρώπινη αλληλεγγύη μου σ’ αυτά τα νέα κορίτσια που τέτοιες μέρες αναγκάζονται να φορούν κερατάκια. Μην πάει ο νους σας στο κακό. Το εννοώ στην κυριολεξία. Αναφέρομαι σ’ αυτά τα κερατάκια με τα οποία σε υποδέχονται πωλήτριες ή σερβιτόρες και τα οποία έχουν δανειστεί από τους ταράνδους του Αγιου Βασίλη –«Tarandus Caesarius vernicomenus»– για να εμφυσήσουν το πνεύμα των ημερών στον εσπρέσο. 

Θα μου πείτε εδώ κύριοι αξιοπρεπείς καθ’ όλα, άνθρωποι πολιτευτές και υπουργοί εκ των ων ουκ άνευ, φωνάζουν καθημερινά στην τηλεόραση «αφήστε με να ολοκληρώσω». Τι να κάνει και το ταλαίπωρο κορίτσι με τα κερατάκια των Χριστουγέννων; Το πολύ να ζητήσει επίδομα γελοιοποίησης.

Αναρωτιέμαι αν και ο ψυχαναγκασμός των εορτών, η υποχρέωση που σου επιβάλλεται για γιορτή θέλεις δεν θέλεις, είναι κι αυτό σύμπτωμα της μετανεωτερικότητας. Σύμπτωμα ενός κόσμου που έχει αναγάγει σε μεταφυσική υποχρέωσή του τη διασκέδαση – με την αρχαία σημασία της λέξης διασκεδάννυμι - διασκορπίζω κοινώς. 

Εξ ου και ο ψυχαναγκασμός του σκορπίσματος, η μετατροπή του σε ένα είδος κανονικότητας απ’ την οποία ουδείς δικαιούται να ξεφύγει. Ούτε καν η κοπέλα που ντρέπεται να φορέσει τα κερατάκια των Χριστουγέννων.

Ως εκ τούτου, οφείλω να συγχαρώ τη ρόδα στην πλατεία Συντάγματος, που αρνείται να γυρίσει. Είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίστασης στον ψυχαναγκασμό του πνεύματος των εορτών. 

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Απαγορευτικό για εκλογές... από τα κοράκια

Η κυβέρνηση «μοιάζει να έχει βάλει την όπισθεν», εκτιμούν στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο και στους κύκλους των «θεσμών» επικρατεί κλίμα έντονου προβληματισμού από το ενδεχόμενο να μπει η χώρα σε μια εκλογική περιπέτεια προτού ακόμη ολοκληρωθεί το οικονομικό πρόγραμμα.

Τα διάφορα σενάρια περί πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, έχουν θορυβήσει τους δανειστές που δεν θέλουν να διαταραχθεί η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, καθώς υπάρχουν κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Ολλανδία και κυρίως στη Γερμανία.

Το σαφές μήνυμα που έχει σταλεί από τους πιστωτές προς την ελληνική κυβέρνηση είναι:«Ξεχάστε τις εκλογές ως το φθινόπωρο του 2017». Στις Βρυξέλλες αλλά και σε ορισμένες πρωτεύουσες χωρών που διαδραματίζουν κομβικό ρόλο στις εξελίξεις, όπως στη Γερμανία, ο προβληματισμός είναι έντονος για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα.

Οι αρρυθμίες του νέου κυβερνητικού σχήματος παρά τον ανασχηματισμό και η εκλογολογία που είναι διάχυτη στο παρασκήνιο αλλά και στον δημόσιο διάλογο έχουν υποχρεώσει τις Βρυξέλλες αλλά και συγκεκριμένες πρωτεύουσες να κρούσουν τον κώδωνα της... «υπευθυνότητας». Και αυτό διότι, όπως μεταδίδεται, «τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη και υπάρχει δρόμος μπροστά», ενώ έντονη δυσφορία εκδηλώθηκε από την μονομερή κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην χορήγηση εκτάκτου βοηθήματος στους χαμηλοσυνταξιούχους.

Οι πιστωτές δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν την άκρατη εκλογολογία, που προκαλεί παραλυτική ακινησία. Γι' αυτό και έχει επισημανθεί σε κεντρικά στελέχη της κυβέρνησης ότι η κατάσταση μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να εκτροχιαστεί, παρά την καλή δημοσιονομική πορεία η οποία όμως είναι αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης.

Το κλίμα αυτό το εισέπραξε και ο πρωθυπουργός αλλά και ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης στις επαφές που είχαν ο πρώτος κυρίως στο Βερολίνο με την Άνγκελα Μέρκελ και ο δεύτερος με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, τους αντιπροέδρους, Φρανς Τίμερμανς και Βάλντις Ντομπρόβσκις και τον επίτροπο Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί.

Σε όλες τις συναντήσεις που είχαν τόσο ο Αλ. Τσίπρας όσο και ο Κυρ. Μητσοτάκης, το μήνυμα ήταν: ξεχάστε τις εκλογές στην Ελλάδα, ενώ το ενδιαφέρον είναι ότι η πλευρά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε διαμηνύει πως «δεν θα χάσουμε τις εκλογές λόγω Ελλάδας».

Η γερμανική κυβέρνηση και ειδικά η Μέρκελ θέλει ηρεμία έως τις γερμανικές εκλογές, ενώ το βασικό θέμα που την απασχολεί δεν είναι προφανώς το ελληνικό οικονομικό πρόγραμμα, αλλά το μεταναστευτικό - προσφυγικό και γι’ αυτό ζητεί επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου, καθώς και καλύτερο έλεγχο των συνόρων στην Ελλάδα.

Σε αυτό το κλίμα, επί της αξιολόγησης, στις Βρυξέλλες και στις μεγάλες πρωτεύουσες των εταίρων, ακόμη και στην έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον ή στη Φρανκφούρτη, έδρα της ΕΚΤ, έχει αρχίσει να κυριαρχεί η άποψη ότι η κυβέρνηση δεν θέλει κατά βάθος να προχωρήσουν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

«Μοιάζει σαν να έχει βάλει την όπισθεν» ανέφερε χαρακτηριστικά κοινοτικός αξιωματούχος που παρακολουθεί στενά τα ελληνικά πράγματα και δεν απέκλεισε μάλιστα το ενδεχόμενο να έχουμε νέο... σίριαλ, όπως συνέβη και παλαιότερα με άλλες αξιολογήσεις.

Ο πρωθυπουργός στις επαφές που είχε τις τελευταίες ημέρες, κυρίως στις Βρυξέλλες στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ και στην Καγκελαρία, διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση δεν κάνει βήμα πίσω από τις μεταρρυθμίσεις και πως όλα θα προχωρήσουν κανονικά, ενώ έχει τονίσει σε όλους τους τόνους πως ό,τι γράφεται και λέγεται για πρόωρες εκλογές δεν έχει καμία απολύτως βάση.

Σαφώς και στο Μέγαρο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν καθυστερήσεις, αλλά δεν θεωρούν ότι «χάθηκε το τρένο». «Η κυβέρνηση, κόντρα στις προβλέψεις διαφόρων, δίνει απαντήσεις με τις κινήσεις της» λένε ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, σημειώνοντας με έμφαση ότι δεν υπάρχει κλίμα «μεταρρυθμιστικής κόπωσης», αλλά διευκρινίζουν πως υπάρχει και κυβέρνηση που νομοθετεί μέτρα που δεν επηρεάζουν το πρόγραμμα και ανακουφίζουν τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα ακόμα μέτρο είναι και η αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά που πλήττονται από την προσφυγική κρίση, το οποίο τελικά θα ψηφίσει και η Ν.Δ.

Την ίδια στιγμή στελέχη της τρόικας σημειώνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται για ποιον λόγο ακούγονται αντιδράσεις για τα προαπαιτούμενα, καθώς αυτά είναι συμφωνημένα, άρα πρέπει να προχωρήσει η εφαρμογή τους. Και όπως λέει πρόσωπο με μακρά εμπειρία «οι πιστωτές θα ξύσουν τον πάτο του βαρελιού». Αυτό σημαίνει ότι θα εξετάσουν τα πάντα εξονυχιστικά, με το ζήτημα των εργασιακών να είναι ανοικτό, ενώ υπάρχει και το ζήτημα τι θα γίνει τελικά με το ΔΝΤ, εάν θα αποχωρήσει ή όχι και τι θα σημάνει αυτό.

.Kανονικό... δελφινάριο

Είναι ο καλύτερος τίτλος που διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό «Στα... τέσσερα για την καρέκλα». Αυτό ακριβώς είναι η κυβέρνηση και το αποδεικνύει κάθε μέρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ξετσιπωσιάς είναι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ένας από τους πλουσιότερους βουλευτές της χώρας. 

Ο «δηλωσίας» της αριστεράς, αυτός που έβαλε την υπογραφή του στην ταπεινωτική επιστολή και που το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει είναι να κρυφτεί για μερικούς μήνες για να μη βλέπουμε την ξεφτίλα του τι έκανε; Βγήκε με άρθρο του κι επιτέθηκε ξανά στους Γερμανούς και όλους τους κακούς τους οποίους ικέτευε λίγες ώρες πριν με τη δήλωση μετάνοιας.

Επιτέθηκε εμμέσως στον Σόιμπλε λέγοντας ότι ενισχύει την ακροδεξιά και χαρακτήρισε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης «μόνιμο ζουρλομανδύα».

Με απλά λόγια: «Πέφτουμε στα τέσσερα, γλείφουμε τους δανειστές, αποδεχόμαστε τα σύμφωνα και τα μνημόνια αλλά για εσωτερική κατανάλωση ρίχνουμε κι έναν «δεκάρικο» λόγο για να μαζέψουμε καμιά ψήφο.

Σιγά Ευκλείδη μη σκίσεις κανένα καλσόν με τις επιθέσεις κατά εκείνων που παρακαλάς. Και σιγά μη σε πιστέψει ο κόσμος με τόση περιουσία στο εξωτερικό και χωρίς κανένα ενδιαφέρον αν θα μείνει η Ελλάδα στο ευρώ.

Άλλο παράδειγμα της ξεφτίλας που διακατέχει την κυβέρνηση. Ο πιο αποτυχημένος υπουργός, ο κύριος «Βατερλό» Νίκος Παππάς, που είχε εξαφανιστεί βγήκε πάλι στο φως.

Εξαπέλυσε επίθεση στους δανειστές, με βολές προς τη Γερμανία, την οποία κατηγόρησε ότι αρνείται να παραδεχθεί λάθη και εμμονές, όπως επίσης και κατά του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας Σόιμπλε, για τον οποίο είπε ότι δεν μπορεί να επικαλείται ότι έχει εκλογές και πως δεν μπορεί να πάει στο κοινοβούλιο. «Κοινοβούλιο έχουμε και εμείς», υπογράμμισε χαρακτηριστικά.

Επιτέλους Νίκο, δείξε την πυγμή σου, όχι μόνο στους κακόμοιρους τους εκδότες και τους καναλάρχες. Εμπρός, ο Παππάς θα ηγηθεί της αντίστασης κατά των δανειστών αλλά με στάση... στα τέσσερα και ικετεύοντας.

Έχει καταντήσει αστεία η υπόθεση, κανονικό δελφινάριο και καλύτερο από τον θίασο του... Μάρκο Σεφερλή. Να δούμε μέχρι πότε θα υπάρχουν χειροκροτητές αυτού του μπουλουκιού με ηθοποιούς σαν τον Τσακαλώτο και τον Παππά.