.Κυβέρνηση... μπούληδων

Χάθηκε κάθε ίχνος σοβαρότητας, αν υπήρχε στην εθνικολαϊκστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που επιβεβαιώνει μέρα με τη μέρα πόσο επικίνδυνοι είναι οι άνθρωποι για την Ελλάδα!

Πως θα ακουστεί στην Τουρκία, δεν αναφερόμαστε σε άλλες χώρες, ο χαρακτηρισμός «μπούλης» του πρωθυπουργού (παραμένει ακόμα) Αλέξη Τσίπρα για τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο!

«Είμαι συγκινημένος που ήρθα στη Νίσυρο. Είχα έρθει ως φοιτητής με σλίπινγκ μπανγκ. Ήταν η πρώτη φορά που συνάντησα τον Πάνο Καμμένο και ο ίδιος δεν το ξέρει. Ήταν το πανηγύρι της Παναγίας, ήταν πολύ συγκινητικά με κρέας και βραστές πατάτες. Τότε ο Πάνος ήταν ένας πολιτευτής της δεξιάς και είχα την αίσθηση ότι ήταν ένα μπούλης».

Αυτό είπε ο Πρωθυπουργός μιας χώρας της Ε.Ε. για τον υπουργό, όχι τον περαστικό, Εθνικής Άμυνας! Πόσο πιο κάτω θα πέσουμε; Εάν είναι πανηγυρτζήδες ας καθίσουν σε ένα πανηγύρι και ας μας αφήσουν ήσυχους!

.Από τον Αλέξη Τσίπρα στον… Πάνο Γαβαλά!

Μερικές σύντομες απαντήσεις σε απορίες πολλών (και στην ενδημική πλέον σύγχυση όλων): Για τη σημαία: Ζήτησε ο ατυχής κ. Παρασκευόπουλος να ξεκινήσει συζήτηση για την αποποινικοποίηση καψίματος της σημαίας. 

Γιατί, άραγε; Για να μπορούνε όποιοι θέλουν να καίνε σημαίες, πάσης φύσεως, σε δημόσια θέα. Και να προκαλούν ανοικτά τους γύρω τους. Διότι αυτό σημαίνει αυτό που προτείνει ο κ. Παρασκευόπουλος: Νομιμοποίηση της πρόκλησης! Αποποινικοποίση της.., προβοκάτσιας! (Προβοκάτσια στα Ελληνικά σημαίνει σκοπούμενη πρόκληση) Να μπορεί, δηλαδή, όποιος θέλει, να προκαλεί τους γύρω του. Αλλά αυτό δε...περισσότερα »

.Από τους υπερθεματιστές στους αναθεματιστές !

Μεγάλη η συζήτηση για τις τηλεοπτικές άδειες σε καιρούς απόλυτης φτώχειας για το ένα τρίτο των Ελλήνων.

 Μεγαλύτερες οι προεκτάσεις του θέματος αν σκεφτεί κανείς ότι επιστρατεύτηκαν τα πλέον δόλια μέσα και επιχειρήματα για να αποτρέψουν αποφάσεις που ίσως διαλύσουν το σαθρό οικοδόμημα Τσίπρα – Παππά στα ΜΜΕ.

Μέγιστες οι ανοησίες που ξεστομίζουν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για το μέλλον των χρημάτων, γύρω στα ογδόντα εκατομμύρια μέχρι στιγμής, που κατέβαλαν οι υπερθεματιστές. «Θα τα δώσουμε πίσω στους καναλάρχες» ανακοινώνουν με σπαραξικάρδιο κλάμα φάλαινας και άφατη θλίψη οι απανταχού Παππάδες προσπαθώντας να συνεγείρουν συναισθηματικά το τρις εξαπατημένο πόπολο.

Τρισμέγιστος ο πολιτικός εκβιασμός του παπ(π)ικού κυβερνητικού κονκλαβίου να ζητά από το Κοινοβούλιο τη συγκρότηση του ΕΣΡ κατόπιν όμως εορτής.

Παμμέγιστος ο «λογιστικός, μαθηματικός και τεχνικός  τσαρλατανισμός» με τις άδειες, τους τέσσερις «ευτυχήσαντες» υπερθεματιστές  και τα ογδόντα συν εκατόν εξήντα μελλοντικά εκατομμύριά τους.

Όμως τα πράγματα είναι πολύ απλά. Είναι δε τόσο σαφή που προκαλούν τρόμο και οργή στον πυρήνα εξουσίας του κυβερνητικού μορφώματος. Μετά τον εξευτελισμό από την άρον άρον  απόσυρση του , από τεχνική άποψη, καταγέλαστου Φλωρεντιανής προέλευσης επιχειρήματος για «τέσσερις άδειες μόνο», έρχεται η κοινή λαϊκή λογική να απομυθοποιήσει και περιθωριοποιήσει τους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής  κυβερνητικών επιχειρημάτων.   

Καταργήστε το νόμο Παππά, βοά η φωνή της λογικής. Συγκροτήστε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δίνοντας τις αρμοδιότητες που είχε πριν τη διάλυσή του. Νέος διαγωνισμός από το νέο ΕΣΡ για δεκαέξι τηλεοπτικές άδειες με κόστος  ανά άδεια το ένα τέταρτο του μέσου κόστους που προέκυψε από τον διαγωνισμό παρωδία… Ίδια χρήματα, κόστος ανά άδεια προσαρμοσμένο και πολύ κοντά στις δυνατότητες της τηλεοπτικής αγοράς, πλουραλισμός στην πληροφόρηση και πάνω απ’ όλα μηδενικός κίνδυνος για απώλειες των θέσεων εργασίας  με σοβαρές πιθανότητες για ένα μικρό άνοιγμα της τηλεοπτικής αγοράς εργασίας.

Δεν υπάρχει λογικό αντεπιχείρημα σε αυτόν τον απλό αλλά διαφανή σχεδιασμό. Δεν το θέλει όμως η πονηρή κουστωδία του Μαξίμου. Δεν το θέλει γιατί απλά δεν θα μπορεί να το ελέγξει.

Το να εκβιάζουν συναισθηματικά τους πολίτες με την επίκληση της πιθανής απώλειας των χρημάτων που θα… εισπράξουν αν το ΣτΕ κρίνει τον νόμο Παππά αντισυνταγματικό, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας, έλεγε ο Λένιν και οι πάλαι ποτέ σημερινοί «αριστεροί» κυβερνώντες τον δικαιώνουν…

Η κακοστημένη «αριστερή» παράσταση φαίνεται να παίρνει τέλος. Πλησιάζει η ώρα της αναπόφευκτης απόδοσης ευθυνών όχι για την αστοχία και την αδυναμία στη διακυβέρνηση αλλά για την απίστευτη υποκρισία και το ψέμα.. Γιατί , όπως έλεγε και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρει στο αλάτι» κύριε Τσίπρα.  Μη ξεχνάτε ότι εκτός από τους υπερθεματιστές υπάρχουν και οι …αναθεματιστές, ο λαός δηλαδή ! 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΤΖΕΛΙΔΗΣ

.Αλέξη, στο καλό!!!

Μόνο σαμπάνιες δεν άνοιξαν στο Μέγαρο Μαξίμου το πρωί της Τρίτης. Ευτυχώς ήταν πρωί και δεν είχαμε δράματα, να δούμε να τρεκλίζουν τα μέλη του «πρωινού καφέ» που έγινε στο πρωθυπουργικό γραφείο.

Ο Πρωθυπουργός, παρουσία του Δημήτρη Τζανακόπουλου, του Νίκου Παππά, της Όλγας Γεροβασίλη, του Αλέκου Φλαμπουράρη, του Άγγελου Τζέκερη, του Θόδωρου Μιχόπουλου, κ.α. μόνο που δεν πανηγύριζε για την απόφαση του Eurogroup.

«Το περάσαμε και αυτό το εμπόδιο. Πήραμε παράταση για κανά χρόνο» φέρεται να είπε ο Αλέξης Τσίπρας και όλοι συμφώνησαν ότι τα καταφέρανε περίφημα και ας μην έβαλε ο πρωθυπουργός γραβάτα, αφού λύση για το χρέος δεν πήρε, όσο και εάν παρουσιάζεται ως επιτυχία η απόφαση του Eurogroup.

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει σχέδιο να μεταδοθεί ότι στον πρωινό καφέ υπήρξε ικανοποίηση για την απόφαση των υπουργών της ευρωζώνης, ώστε να εμφανιστεί ως επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης και παράλληλα την ίδια στιγμή αποφασίστηκε να σηκώσει τους τόνους στο μπρίφινγκ ο Δ. Τζανακόπουλος στη λογική ότι η Ελλάδα δεν δέχεται άλλα μέτρα από το 2018 και μετά!

Τι εξυπηρετεί όλο αυτό το σενάριο; Τον εκλογικό σχεδιασμό του Πρωθυπουργού λένε έμπειροι αναλυτές που βλέπουν τον Αλ. Τσίπρα να ετοιμάζεται για ηρωική έξοδο…

.Πιο αριβίστας πεθαίνεις

Κάθε κυβέρνηση είναι ανεξάρτητη, και λογοδοτεί μόνο στο λαό της, για την πολιτική που ακολουθεί. Μπορεί να κάνει παροχές, μπορεί να κάνει περικοπές, μπορεί να διαλύσει την οικονομία, τη χώρα, την κοινωνία ολάκερη, μπορεί -θεωρητικά πάντα- και να δώσει πέντε – έξι νησάκια στο Τούρκο. Γι' αυτό υπάρχουν οι εκλογές, τα ειδικά δικαστήρια και το... Γουδή.

Μια ανεξάρτητη χώρα και μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση έχει την ευθύνη των πράξεών της, κρίνεται καθημερινά στη Βουλή, από τα κόμματα, από τα Media, από τους πολίτες.

Έτσι και η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να κάνει εξαγγελίες, να δίνει εκατομμύρια σε όποιους θέλει, όσα θέλει και για όσο χρονικό διάστημα εκείνη κρίνει.

Όταν όμως η ίδια η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους δανειστές για τα δάνεια που και η ίδια αποφάσισε, υπέγραψε και πήρε, οφείλει να ενημερώνει. Σύμφωνα με τις διαρροές από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, ο Τσίπρας τους είχε πει ότι θα δώσει κάτι, όχι όμως συγκεκριμένες αναφορές στις εξαγγελίες που έκανε χθες.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ως εκλεγμένος πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν υποχρεούται να παίρνει άδεια για την κοινωνική πολιτική που ακολουθεί. Όμως, είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που ικέτευσε για νέο δάνειο προκειμένου να μην καταρρεύσει η οικονομία.

Είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που πήγε στους δανειστές ζητώντας πολιτική λύση με τα μικρότερα δυνατά μέτρα. Είναι ο ίδιος που στέλνει τους υπουργούς του να διαπραγματεύονται πλεονάσματα 3,5% και μετά το πρόγραμμα, επομένως συνομολογούν νέα, σκληρά μέτρα.

Δεν μπορεί, επομένως, από τη μια να ζητά με απλωμένο χέρι ό,τι έχουν ευχαρίστηση και από την άλλη να δίνει χωρίς να ρωτά κανέναν. Αν έχει την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας τότε ας δώσει παροχές και στον ιδιωτικό τομέα, στους μισθωτούς των 100 και 200 ευρώ. Ας αυξήσει το επίδομα ανεργίας και ας δώσει κανένα φράγκο και στους ανασφάλιστους, τους μη έχοντες σπίτι ή εκείνους που δεν έχουν να πληρώσουν το δάνειό τους και κινδυνεύουν να χάσουν την περιουσία τους.

Γιατί όλοι αυτοί να είναι στην απέξω; Κατούρησαν στο πηγάδι ή δεν έχουν τόσο επικοινωνιακό βάρος ώστε να μην βρίσκονται στις παροχές του πρωθυπουργού;

Είναι απλό: Δεν υπάρχει φράγκο στα ταμεία, με δανεικά ζούμε και δεν παράγουμε πλούτο ώστε να έχουμε καβάτζες και να μην έχουμε ανάγκη κανένα τεχνοκρατικό νούμερο του Σόιμπλε ή της Λαγκάρντ.

Ο Τσίπρας επέλεξε να μην ενημερώσει για το τι θα κάνει και θα πρέπει τώρα να αποδεχθεί τις αντιδράσεις των δανειστών, οι οποίες μπορεί να φτάσουν στην εμπλοκή των διαπραγματεύσεων. Εκτός κι αν αυτό επιδιώκει. Να συγκρουστεί, να τα σπάσει, να πάει σε εκλογές με το «ηθικό πλεονέκτημα» του αντιμνημονιακού που τόλμησε να τα βάλει με την τρόικα η οποία δεν τον άφησε να δώσει στους φτωχούς.

Ένα φθηνό επικοινωνιακό κόλπο για να έχει και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Μπράβο του που τόλμησε, όμως, αν στραβώσει κάτι δεν θα την πληρώσει η χώρα. Εκτός κι αν δεν τον νοιάζει τίποτε παρά μόνο η επιβίωσή του. Να καεί η Ελλάδα αλλά να επιπλεύσει αυτός και οι κυβερνητικοί φελλοί.

Μα ακόμη απόδειξη του πόσο επικίνδυνος είναι.

.Διχασμένες, δηλητηριασμένες κοινωνίες

Η ιταλική εφημερίδα «Λα Στάμπα» έγραφε την Κυριακή ότι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στο προχθεσινό δημοψήφισμα, η εν λόγω προεκλογική εκστρατεία καταγράφεται ως η πιο «δηλητηριώδης» στην πρόσφατη ιστορία της ιταλικής δημοκρατίας: στο ελάχιστο χρονικό διάστημα ενός μήνα ή λίγων εβδομάδων, «φιλίες ετών χάλασαν», «συγγενείς έπαψαν να μιλάνε μεταξύ τους», «οικογένειες χωρίστηκαν στα δύο».

Τον Νοέμβριο, την Ημέρα των Ευχαριστιών, οι New York Times αποτύπωναν τη δυσάρεστη «κληρονομιά» τής πιο διχαστικής προεκλογικής περιόδου στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας. 

Η φετινή Ημέρα των Ευχαριστιών θα είναι διαφορετική για πολλούς Αμερικανούς, σημείωνε η εφημερίδα, εστιάζοντας στα βαθιά τραύματα που άφησαν ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους οι καμπάνιες του Ντόναλντ Τραμπ και της Χίλαρι Κλίντον... Παρομοίως, την περασμένη εβδομάδα, ταξιδεύοντας σε μια μικρή πόλη της Ανατολικής Αγγλίας, είχα μια προσωπική εμπειρία του νέου διχασμού που τέμνει οριζόντια πολλές δυτικές κοινωνίες. 

Συνομιλώντας με μια μεσήλικη γυναίκα που είχε ψηφίσει υπέρ της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ενωση στο βρετανικό δημοψήφισμα του περασμένου Ιουνίου, μου εξομολογήθηκε ότι «ντρέπεται» για τους συμπολίτες της που χάρισαν στο στρατόπεδο του «Leave» ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε όλη την Αγγλία. Εδειχνε πραγματικά αποκαρδιωμένη και με έναν τρόπο εντελώς αποξενωμένη από το περιβάλλον.

Δεν θέλω να σκεφτώ πώς θα ήταν η ατμόσφαιρα στη Βιέννη ή σε άλλες αυστριακές πόλεις την εβδομάδα που πέρασε. Αλλά είμαι σίγουρος (και το οριακό αποτέλεσμα βοηθάει) ότι και στην Αυστρία η αίσθηση δεν θα ήταν πολύ διαφορετική: εχθρότητα, προσβολές, ρητορική μίσους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στόματα που ανοίγουν και μπορούν να πουν περίπου ό,τι θέλουν, χωρίς τους φραγμούς και τις αναστολές ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος.

Αυτή είναι καλώς ή κακώς η νέα «κανονικότητα» με την οποία θα πρέπει να συμφιλιωθούμε σε πολλές χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κι αν πολλοί Ελληνες ανησυχούσαμε για το «κατάντημα» του δημόσιου διαλόγου στη δική μας χώρα, μπορούμε σήμερα να αισθανόμαστε κάποιου είδους ανακούφιση γιατί δεν είμαστε πια μόνοι μας.

Τώρα όμως υπάρχει ένα πραγματικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: Πώς φτάσαμε ώς εδώ; Γιατί οι λαοί σε προηγμένες και ευημερούσες χώρες του δυτικού κόσμου παίρνουν τόσο «αλλόκοτες» αποφάσεις; Πώς φτάσαμε στο σημείο να πανηγυρίζουμε την εκλογή ενός μετριοπαθούς πολιτικού (στην περίπτωση των επαναληπτικών προεδρικών εκλογών στην Αυστρία) όταν ο ακροδεξιός συνυποψήφιός του άγγιξε το αδιανόητο 47%;

Αλλά όταν η εξαίρεση γίνεται ο κανόνας, το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις που μας ξεπερνάει.

Και ο πάλαι ποτέ βολικός «λαϊκισμός» δεν φτάνει για να εξηγήσει τα πάντα. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

.Ο νυν με πρώην πρωθυπουργούς

Με αφορμή τη συμπεριφορά της Τουρκίας και το απρόβλεπτο, ενδεχομένως επικίνδυνο σκηνικό που διαμορφώνεται στη γειτονιά μας, επανέρχεται για πολλοστή φορά στη σκέψη το πόσο λείπει από τη χώρα μια ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν χειρισθεί ή καλούνται τώρα να χειρισθούν εθνικά ευαίσθητες καταστάσεις. 

Η ζημιογόνος απουσία μιας περισσότερο εθνικής προσέγγισης, έστω στα μεγάλα. Δεν είναι μόνον οι συνήθεις αμφισβητήσεις, οι διεκδικήσεις και οι συχνά παραβατικές ενέργειες της Τουρκίας. Στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, των εσωτερικών τριβών στο πολιτικό σκηνικό, και των εκκαθαρίσεων που σημειώνονται στις ένοπλες δυνάμεις, η γειτονική χώρα ακολουθεί ολοένα και λιγότερο κανόνες και αρχές. 

Στο ανησυχητικό παζλ προστίθεται και το σκηνικό που δημιουργούν οι τεταμένες σχέσεις της Αγκυρας με εταίρους και συμμάχους της και οι όποιες συνέπειες μπορεί αυτές να προκαλέσουν σε ό,τι αφορά την εφαρμογή της συμφωνίας για τους πρόσφυγες, αλλά και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.

Για να επανέλθω στην αρχική διαπίστωση, πέρα από τη θεσμική διαβούλευση στο πλαίσιο της λειτουργίας της Βουλής, τις συγκλήσεις του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, όπως και των ελάχιστων συναντήσεων των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που άλλωστε αποδεικνύονται περισσότερο επικοινωνιακού παρά ουσιαστικού χαρακτήρα, δεν θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμες επαφές του εκάστοτε πρωθυπουργού με προκατόχους του (αυτό ισχύει και για τα ευαίσθητα υπουργεία Εξωτερικών και Αμυνας); 

Να αναζητήσει ο κ. Τσίπρας τη δική τους αποτίμηση της κατάστασης και γνώμη. Να τους ακούσει, και ας κάνει αυτό που αυτός κρίνει ορθό. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη χρησιμότητα της κατάθεσης εμπειριών και γνώσεων; Μιας ειλικρινούς συζήτησης πρώην πρωθυπουργών με τον νυν, πόσο μάλλον όταν ο τελευταίος τυχαίνει να είναι νεαρός και σχετικά άπειρος;

Δυστυχώς, η απουσία τέτοιων συναντήσεων δεν εκπλήσσει. Δεν έγιναν ούτε καθόλη τη διάρκεια της τελευταίας επταετίας που η χώρα μαστίζεται από τη βαθιά οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση, γιατί να γίνουν τώρα; 

Επειδή η Τουρκία καθίσταται εξαιρετικά απρόβλεπτη και αναθεωρητική, ή επειδή το Κυπριακό εισέρχεται σε καθοριστική φάση όπου η Ελλάδα θα κληθεί να πάρει αποφάσεις και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν; Το ιδεατό θα ήταν να ακούσει ο κ. Τσίπρας τα καλύτερα μυαλά εξωτερικής πολιτικής από όλα τα κόμματα. Καμία παράταξη και καμία ιδεολογία δεν διαθέτει μονοπώλιο ευφυΐας και διεισδυτικής ανάλυσης πολύπλοκων καταστάσεων. Δυστυχώς, στην κυνική ελληνική πραγματικότητα, η συγκεκριμένη σκέψη δεν είναι μόνο ανέφικτη. Φαντάζει αφελής. 

Γιατί να το κάνει ο Τσίπρας; Τι θα κερδίσει κομματικά; Γιατί να ταυτισθεί με χαμένους, αποτυχημένους, μισητούς αντιπάλους, θα αναρωτηθούν οι μεν; Γιατί να βοηθήσουμε έναν άπειρο, αναξιόπιστο λαοπλάνο, θα αντιτείνουν οι δε. Με αυτά τα μυαλά φθάσαμε στην οικονομική κατάρρευση. Θα μπορούσε ο διαφαινόμενος κίνδυνος μιας εθνικής καταστροφής να μας ωθήσει να αλλάξουμε συμπεριφορά; Φοβάμαι πως όχι. 

 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ