.Η λατρεία του «ψόφου»…

Ζούμε κατά καιρούς βίαιες περιόδους στα σόσιαλ μίντια. Περιόδους που οι χρήστες εκτονώνουν την πίεση της πολιτικής γλίτσας, της κοινωνικής συμφοράς, της απολίτιστης και μακάβριας ατμόσφαιρας που έχει στο κεφαλάκι παπαρουνόσπορο φόρων, ανεργίας αλλα  και μπόλικης μισαλλοδοξίας. Το γεγονός ότι υπάρχει αυτό το ρημάδι το μέσο και λέμε τα κακεντρεχή μας, τα ηλίθιά μας, τα τεκμαρτά μας, τα δολοπλόκα μας, τα συναδελφικά μας, τις παγίδες μας και τα ανασφαλή μας δεν είναι κάτι απλό πια.

Το «μας» είναι δύσκολο να μην εκφράζεται. Είμαστε πολύ επιθετικά όντα οι άνθρωποι για να ζούμε κάτω από την ασφάλεια της εξουσίας των υπολοίπων και το υποζύγιο που μας έχουν φορέσει θέλει λίγο λάσκα στους φρονιμίτες. Αποτέλεσμα το διαυγές και συμπιεσμένο γάργαρο ποτάμι από σοφίες, θυμιάματα και αναμνήσεις στους τοίχους μας. 

Όλα κατανοητά. 

Αλλά ψόφους, ρε παιδιά;

Στα σόσιαλ μίντια η υπερβολή και το όριο το οποίο φτάνεις με την άκρη του ρύγχους της μύτης και σου προκαλεί αυτή τη διάθεση για φτέρνισμα είναι μια συνήθης πρακτική των χρηστών. Βέβαια, οι περισσότεροι οπισθοχωρούμε μπροστά στην εφίδρωση που λειτουργεί διεγερτικά όταν το κακόβουλο το λες με το όνομά του, όπως το σκέφτεσαι με όλη τη χολή για ντεκόρ.

Οι λεπτές γραμμές ανάμεσα στη σατραπεία των τσιτάτων, των δηλώσεων και των στίχων με την καθαρόαιμη εκκεντρική διάθεση φαίνεται να μην διαχωρίζονται και η ευχόμενη θανατίλα πάει και έρχεται για ανθρώπους που ούτε ξέρεις ούτε συμπαθείς, αλλά η ψυχούλα σου η μαύρη σκίζεται να τους ξεσκίσει. Και όλα αυτά είναι θέμα παιδείας, αισθητικής, κουλτούρας, ανατροφής, διατροφής και βέβαια πάνω από όλα προσωπικής ηθικής, όπως αυτή ορίζεται αυτοπροσδιοριζόμενη και κομμένη και ραμμένη στου καθενός το καλούπι. 

Ο ψόφος.

Είναι τόσο αταίριαστο από στόματα ανθρώπων να βγαίνει. Τον ψόφο, που τόσο εύκολα χύνουν και μάλιστα δικαιολογούν ο καθένας με τον τρόπο του, κρύβει τη δική του υστερία πίσω. Το κακόβουλο λογισμικό έχει εγκατασταθεί πλήρως στα στομάχια των ανθρώπων και εκείνοι τρίβουν τις κοιλιές τους από ευχαρίστηση ευχόμενοι στους άλλους «ΠΕΘΑΝΕΤΕ, ΠΕΘΑΝΕΤΕ… ΕΙΝΑΙ ΣΙΚ.» 

Στο ζοφερό κόσμο του σκότους του ψόφου, υπάρχει κάτι δελεαστικό, η ομορφιά της ανυπαρξίας ως ιδεατή λύση στα προβλήματά μας. Η αφηρημένη ευχή μοιάζει με τον επίμονο βήχα, τον ματωμένο ενός αρρώστου σε σανατόριο.

 Εσύ να βάζεις ένα τρίτον να το κλωτσάει στα αχαμνά, αλλά κάνεις εμετό πίσω από το δέντρο γιατί δεν αντέχεις το θέαμα. 

Η ιντερνετική κουλτούρα δεν θα περίμενε κανείς να μοιάζει με την κακιασμένη θείτσα που κρυφοκοιτάει τα τραγανά μπούτια της νεαρής γειτόνισσας που φοράει τα μίνι και την οικτίρει για την ξετσιπωσιά της. Θυμάται τα δικά της και θα ήθελε να τις τα χάιδευαν τότε, αλλά φορούσε τον μανδύα της παρθένου τότε. 

Ο ψοφοευχητής είναι η θείτσα που δεν έζησε το ολοκληρωμένο της ζωής, αλλά κρατάει τεφτέρι αμαρτιών για όλους ως ειδήμων. [Το φύλο εδώ επιλέχτηκε τυχαία και συμβατικά. Θείτσα είναι ένα πλαστικό ποτήρι με κυρτή κοιλιά και μυρωδιά από μπαγιάτικα φύκια. Άχρηστο, ευτελές στην υπόσταση και «το»… τίποτα παραπάνω από «το»

Μπορείς να μισείς. Αυτό έχει κάτι ηρωικό σε σχέση με την κρυπτική ευχή ψόφος, που φέρει τη βλαχιά της δεισιδαιμονίας, τη διαστροφή κάποιου δήθεν προστατευτισμού, την απώλεια των αθρώπινων αισθήσεων με αφορμή τη νιρβάνα της κακίας. 

Δεν βγαίνει ο λογαριασμός; Πώς να σας το πω!

Βέρα I. Φραντζή

The Greek Cloud

.Ιδια και χειρότερη μνημονιακή πολιτική…

Ο Γιωργάκης Παπανδρέου, λάτρης της αμερικανιάς, καθιέρωσε τα υπουργικά συμβούλια σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Η ιδέα άρεσε και στους πρωθυπουργούς που ακολούθησαν (περισσότερο στον Τσίπρα, λιγότερο στον Σαμαρά) κι έτσι η «ώρα του πρωθυπουργού στην TV» έγινε… θεσμός. Κάθε φορά που ο πρωθυπουργός θέλει να κάνει ένα προπαγανδιστικό διάγγελμα, στήνει τους υπουργούς σαν γλάστρες γύρω από το οβάλ τραπέζι και τους βγάζει λόγο. 

Στα δυο περίπου χρόνια της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίασε ελάχιστες φορές (οι αποφάσεις παίρνονται σε άτυπες συσκέψεις μερικών ατόμων, στις οποίες δεν κρατιούνται πρακτικά, όπως στο υπουργικό συμβούλιο). Συγκλήθηκε, όμως, κάμποσες φορές προκειμένου ο Τσίπρας να έχει ένα πρόσχημα για να απευθυνθεί στο τηλεοπτικό κοινό..

Η πρώτη συνεδρίαση του ανασχηματισμένου υπουργικού συμβούλιου ήθελε να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ενός νέου ξεκινήματος. Οσοι δεν μπήκατε στη βάσανο της ακρόασης της ομιλίας Τσίπρα, κάντε τον κόπο να τη διαβάσετε (μπορείτε να τη βρείτε στην ιστοσελίδα του πρωθυπουργού primeminister.gr). Θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει ίχνος είδησης. Κάτι που θα στήριζε κάπως την παπάρα «νέο ξεκίνημα», βρε αδερφέ.

Τα ίδια και τα ίδια, βαρετά και χιλιοειπωμένα από τον Τσίπρα: «Βρισκόμαστε πολύ κοντά στον τερματισμό μιας μακράς περιόδου πολύ δύσκολων αποφάσεων» - «Δώσαμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες και μια μάχη εξαιρετικά δύσκολη, για τη διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος» (εδώ διόρθωσε τους πανηγυρικούς τόνους του Κατρούγκαλου, λέγοντας: «Δεδομένων των συνθηκών μπορούμε να πούμε ότι αποφύγαμε τα χειρότερα») -

 «Η μεγάλη μάχη για την δίκαιη ανάπτυξη και την ανάκτηση της εργασίας είναι μπροστά μας» - «Θα ήθελα να μη ξεχνάτε σε κάθε σας βήμα, ότι αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αρεστή και ανεκτή, από αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα».
Ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να βρει ούτε μια φρασούλα, ούτε μια υποσχεσούλα που να διαφοροποιεί (στο διακηρυκτικό επίπεδο) την ακολουθούμενη πολιτική. Μόνο ένα καινούργιο στοιχείο περιλάμβανε η ομιλία του: ζήτησε από τους υπουργούς του να «τρέξουν» και να κλείσουν τάχιστα την περιβόητη δεύτερη αξιολόγηση. 

Μάλιστα, δε δίστασε να πει ότι «η προοπτική της έγκαιρης κατάληξης των διαπραγματεύσεων για την δεύτερη αξιολόγηση, αλλά και το συνακόλουθο άνοιγμα των συζητήσεων για την ρύθμιση του ελληνικού χρέους, είναι γεγονός ότι ανοίγει επιτέλους θα έλεγα, μια χαραμάδα ρεαλιστικής ελπίδας για τον ελληνικό λαό και για τη χώρα μας. Για την υπέρβαση της κρίσης»!
Δε θυμόμαστε να το έχει πει τόσο «χοντρά» άλλος μνημονιακός πρωθυπουργός. Συνήθως επικαλούνταν τον κίνδυνο χρεοκοπίας και την ανάγκη της δόσης. Ο Τσίπρας λέει πως η μοναδική χαραμάδα ελπίδας είναι το γρήγορο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, γιατί θ' ανοίξει η συζήτηση για το χρέος και ο δρόμος για την υπέρβαση της κρίσης! 

Λέει το ίδιο χιλιοειπωμένο απ' όλους τους μνημονιακούς πρωθυπουργούς ψέμα, χωρίς καν να το γλυκαίνει με κάποιο ψευτομέτρο (πώς έλεγε ο Σαμαράς για τον ΦΠΑ στην εστίαση;).
Νέα αντεργατικά μέτρα, νέα επιδρομή στις συντάξεις, πετσόκομμα ακόμα και των προνοιακών επιδομάτων περιλαμβάνει το μενού της δεύτερης αξιολόγησης. Ας τους το τρίψουμε στη μούρη.

.Η Πρώτη Φορά Αριστερά ενταφιάζει τον συνδικαλισμό…

Ένα από τα πιο βρώμικα deals μεταξύ εξουσίας και συνδικαλιστών ήταν αυτό που έκλεισε ο Καγκελάριος της Γερμανίας, Οττο Φον Μπίσμαρκ το 1880. Προώθησε μεταρρυθμίσεις, κόντρα στους φιλελεύθερους αντιπάλους του στο κοινοβούλιο, δίνοντας επιδόματα για περιπτώσεις ασθένειας, ατυχημάτων και ασφαλιστικής πρόνοιας στην τρίτη ηλικία. Το κίνητρο που κρυβόταν πίσω από τις παροχές αυτές ήταν πολύ κυνικό:να εξαγοράσει τα εργατικά σωματεία ώστε να σταματήσουν να διαμαρτύρονται.

Τι ειρωνεία όμως. Η ασφαλιστική κάλυψη που προέβλεπε η μεταρρύθμιση του Μπίσμαρκ θα ξεκινούσε να ισχύει στην ηλικία των 70 ετών, μια ηλικία που ελάχιστοι εργαζόμενοι έφταναν...

Τα συνδικάτα απέκτησαν ρόλο στην διαχείριση του κράτους και οι συνδικαλιστές εξουσία στην ίδρυση ενός ιδιότυπου κρατισμού που αποτέλεσε το καταστροφικό πρότυπο για όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα. Σπανίως, βέβαια, οι οικονομίες μπόρεσαν να ανταποκριθούν, χωρίς ελλείμματα και διόγκωση χρεών, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ένα κράτος πρόνοιας το οποίο αναπτυσσόταν πέρα από τις δυνατότητές τους.

Ανεξάρτητα από τις θετικές κατακτήσεις τους υπέρ των εργαζομένων, οι απανταχού συνδικαλιστές, φύσει και θέσει, είχαν πάντα μια προνομιακή σχέση με το πολιτικό σύστημα. 

Ειδικά, στην Ελλάδα, επειδή δεν υπήρχε μεγάλο βιομηχανικό εργατικό δυναμικό, ο συνδικαλισμός υπήρξε κρατικοδίαιτος. Από την δεκαετία του ΄80 μάλιστα, μιλάμε για συνδικάτα δημοσίων υπαλλήλων και “εργαστήρια” παραγωγής κομματικών στελεχών τα οποία μεταπηδούσαν συστηματικά προς την κεντρική εξουσία.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ένας μηχανισμός διεκδίκησης δικαιωμάτων κρατικών υπαλλήλων από το ίδιο το κράτος. Στην ουσία, πρόκειται για μία “οικογενειακή υπόθεση” με αποκλειστική χρήση του δημοσίου χρήματος, υπέρ των πελατειακών δικτύων και της κάλυψης πολιτικών θέσεων.

Και για του λόγου το αληθές, ενώ σήμερα οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα, πλησιάζουν το 1,5 εκ. οι κρατικοί υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου, υπέστησαν μόνο μειώσεις στις παχυλές τους αποδοχές. 

Επομένως, για να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι, οι Έλληνες συνδικαλιστές είναι το ίδιο το κράτος, σε μία προέκταση της κομματικής του ταυτότητας. Και στον αντίποδα, οι υπόλοιποι Έλληνες που συντηρούν αυτό το κράτος. Για τους οποίους δεν υφίσταται συνδικαλισμός αλλά απλά, μία καπηλεία της εργασιακής ιδιότητας. Είναι σαφές ότι η ΓΣΕΕ ποτέ δεν υπερασπίστηκε  τα δικαιώματά τους.

Στη μάχη εν τω μεταξύ,της δεύτερης αξιολόγησης δύο είναι τα καυτά ζητήματα που η κυβέρνηση έθεσε τις “ροζ” και κόκκινες γραμμές της: Οι ομαδικές απολύσεις και ο συνδικαλιστικός νόμος. Για τις ομαδικές απολύσεις η ροζ γραμμή έγινε πολύ γρήγορα πράσινη αλλά για τον συνδικαλιστικό νόμο παραμένει ακόμα κόκκινη. Την κατεδάφιση του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 ζητούν οι δανειστές, την κατάργηση των προνομίων και την λήψη δημοκρατικών αποφάσεων για τις απεργίες αλλά η κυβέρνηση αντιστέκεται!

Άδικος κόπος. Αυτή τη φορά και εκτός απροόπτου, η απαίτηση είναι επιβεβλημένη. 

Ο φάκελος που βρίσκεται στο συρτάρι του κ. Βρούτση από την εποχή Σαμαρά – δεν συναινούσε το ΠΑΣΟΚ- ξαναβγαίνει και μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου (Eurogroup) η ψήφιση του νόμου πρέπει να είναι γεγονός.

Εκτός των άλλων, η επαναστατική διάταξη θα είναι το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών προκειμένου να ληφθεί απόφαση για τις απεργίες, ενώ τώρα αρκούσε η πλειοψηφία μιας ομάδας συνδικαλιστών για να “εκπροσωπήσουν” τους χιλιάδες συναδέλφους τους. 

Αρκούσε μια μικρή συντεχνία κομματικών μελών ενός πελατειακού δικτύου για να κάνει άνω κάτω, το κράτος, εισπράττοντας τα “λύτρα” από το ίδιο το ταμείο του!

Παρόλο που οι δανειστές φαίνονται αποφασισμένοι, ακόμα είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως θα θα σπάσει ένα από τα σκληρότερα κατεστημένα της χώρας, από καταβολής ελληνικού κράτους. Αν όμως, συμβεί, θα είναι η αρχή του τέλους για την σαπίλα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού.

Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων. Οι δύο εβδομάδες που έρχονται θα είναι καθοριστικές και για τις μεταρρυθμίσεις αλλά και για την πορεία της κυβέρνησης στο εγγύς μέλλον...

Ανδρέας Ζαμπούκας

Liberal

.Προεκλογικός... ο προϋπολογισμός;

Όποιος ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε χθες θα διαπιστώσει ότι μπορεί να είναι και… προεκλογικός, με τη σφραγίδα μάλιστα της τρόικας που τον ενέκρινε. Διότι πέρα από τους «καλυμμένους» φόρους 1,6 δις ευρώ που θα πληρώσουν οι Έλληνες και τον κρυφό «λογαριασμό» 1,6 δις ευρώ που θα πληρώσουν συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι που δίνουν εισφορές, υπάρχει μια πρόβλεψη που δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σκέφτεται σοβαρά τις κάλπες.

Προβλέπεται κοινωνικό μέρισμα αλληλεγγύης ύψους 760 εκατ. ευρώ συν κάτι για παιδεία και άλλα, ξεπερνούν το 1 δις οι παροχές που μπορεί να γίνουν. Κάποιες πληροφορίες από το κυβερνητικό στρατόπεδο λένε ότι επειδή το επιπλέον πλεόνασμα άνω του ενός δις θα πιστωθεί από την άνοιξη, δεν αποκλείεται να μοιραστούν από φέτος χρήματα. 

Ακούγεται στην πιάτσα ότι θα δοθεί εφάπαξ ποσό σε χιλιάδες νοικοκυριά, ίσως και πριν από τα Χριστούγεννα. Καλή κίνηση, υπάρχει κόσμος που έχει ανάγκη τα 100 ή 200 ευρώ, όμως, το να μιλά κανείς για «κοινωνικό μέρισμα» κι επιστροφή μέρους του πλεονάσματος στην κοινωνία όταν ο ίδιος έχεις αποδεχθεί ότι το 2018 θα υπάρξει «τρύπα» άνω των 600 εκατ. ευρώ, επομένως θα χρειαστούν νέα μέτρα, τότε δεν μπορείς να κάνεις εξαγγελίες και να τάζεις λεφτά.

Ακούγεται όλο αυτό σαν τα έξτρα λεφτά που μοίραζε σε τρεις δόσεις ο Γ. Παπανδρέου όταν ανέλαβε. Έδωσε την πρώτη δόση και μόλις διαπίστωσε ότι τα ταμεία ήταν άδεια σταμάτησε να τα δίνει και μας έβαλε στο μνημόνιο.

Η κυβέρνηση Τσίπρα ετοιμάζεται να δώσει ψίχουλα πιστεύοντας ότι θα κερδίσει ψηφοφόρους. «Ξεχνά» να πει ότι θα δώσει 700 εκατ. ή ένα δις αλλά οι κρυφοί φόροι είναι 2,6 δις ευρώ, χώρια τα λεφτά που θα εισπραχθούν από συντάξεις κι επιπλέον εισφορές.

Επίσης, δεν αποκαλύπτει ο προϋπολογισμός τις νάρκες που κρύβει. Τα νούμερα δείχνουν να ευημερούν, η ανεργία μειώνεται, το πλεόνασμα αυξάνεται, το ΑΕΠ ξεπερνά τα 180 δις ευρώ, η ανάπτυξη θα φτάσει τα 2,7%, οι εισπράξεις από αποκρατικοποιήσεις θα φτάσουν τα 2 δις. 

Ωραία όλα αυτά και μακάρι να πιαστούν οι στόχοι, όμως, για να συμβούν όλα αυτά θα πρέπει να στραγγαλιστεί για ακόμη μια φορά η πραγματική οικονομία και κυρίως η ιδιωτική. Το Δημόσιο δεν πειράζεται για ακόμη μια φορά. Κανείς δε μιλά για την τρύπα στις ασφαλιστικές εισφορές, επομένως την κατάρρευση των ταμείων, ούτε λέει κανείς τι θα γίνει με τα κόκκινα δάνεια και τον κίνδυνο κουρέματος καταθέσεων.

Εν πάση περιπτώσει, ο προϋπολογισμός έχει πολλά καλά και ακόμη περισσότερα συγκαλυμμένα κακά. Όταν όμως μια κυβέρνηση χρεοκοπημένης χώρας εξαγγέλλει παροχές, μερίσματα και επιδόματα τότε είναι σίγουρο ότι αυτή η χώρα οδεύει σε εκλογές.

.Τριτοκοσμικοί...

Φανταστείτε μια εικόνα. Τον Μπαράκ Ομπάμα, έναν πραγματικά δημοκράτη, προοδευτικό πολιτικό, να ανεβαίνει στην Πνύκα, σε μια τοποθεσία ιερή στην οποία αγόρευσαν σπουδαίοι πολιτικοί στρατηγοί και ρήτορες. Ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, ο Περικλής, ο Δημοσθένης, μέχρι και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Φανταστείτε την εικόνα αυτή, πέραν την επικοινωνιακής διαχείρισης που θα ήθελε να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση, όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Σκεφτείτε την εικόνα, ένας Αμερικανός πρόεδρος να μιλά για τη Δημοκρατία, τις κοινωνικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα. Να εξυμνεί την Ελλάδα για τις προσπάθειες που έχει κάνει στο προσφυγικό και να αποθεώνει τους Έλληνες που έχουν αντέξει στην κρίση.

Θα ήταν ή όχι μια εικόνα και μια είδηση που θα έκανε το γύρο του κόσμου; Δεν έχει σημασία αν δίπλα του θα ήταν ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης ή όποιος άλλος, σημασία θα είχε η προβολή της Ελλάδας ως κοιτίδα της Δημοκρατίας αλλά και η προβολή των δίκαιων αιτημάτων που θα μπορούσαν να ακουστούν από το… Αφγανιστάν μέχρι τη Γερμανία. Και να τα ακούσει και ο Τραμπ αλλά και ο Σόιμπλε.

Κι όμως, σε μια χώρα που δεν είναι ικανή να διατηρήσει την εικόνα της αλώβητη από περιπτώσεις όπως αυτή με την χειροβομβίδα στη Γαλλική πρεσβεία, η ευκαιρία του Ομπάμα χάνεται. Θα πάει, λένε, σε κάποιο χώρο αδιάφορο ή τουλάχιστον όχι τέτοιον που θα ξεσήκωνε τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης. Και γιατί όλα αυτά; Για μια χειροβομβίδα; Για το γεγονός ότι ο δήμος Καισαριανής… επικήρυξε τον Ομπάμα και τον θεωρεί ανεπιθύμητο; Όπως έγραψε και κάποιος, δεν είχε πρόθεση να πάει για ούζα στα ταβερνάκια της περιοχής ο πλανητάρχης, οπότε από πού είναι ανεπιθύμητος;

Μήπως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο Λαφαζάνης, η Ζωή, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μερικοί άλλοι τρελαμένοι αριστεροί θα κάνουν συγκεντρώσεις εναντίον του; Μήπως γιατί οι Ρουβίκωνες και οι Πυρήνες της Φωτιάς τον απειλούν;

Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί που οδήγησαν στην ακύρωση της ομιλίας του στην Πνύκα για λόγους ασφαλείας. Όμως, κάποτε αυτή η χώρα θα πρέπει να βρει τρόπους να μην αυτοκαταστρέφεται. Εντάξει, θα πει κανείς, δεν έγινε και τίποτε που δεν θα πάει Ακρόπολη ο Ομπάμα. Κι όμως, έγινε. Είναι ένα ακόμη δείγμα ότι είμαστε τριτοκοσμικοί, ότι καμιά κυβέρνηση δεν είναι ικανή να διασφαλίσει την επίσκεψη ενός μεγάλου ηγέτη ή δεν είναι ικανή να αντιμετωπίσει κάποιους ανόητους ακραίους που πήραν ένα τουφέκι και πέντε χειροβομβίδες και το παίζουν τρομοκράτες.

Για φανταστείτε στην Αρχαία Ελλάδα τον Περικλή να μη μιλά στην Πνύκα γιατί η… Ρούπα της εποχής τον απειλούσε ή γιατί η Αρχαία Ελευσίνα τον κήρυσσε ανεπιθύμητο;

Επιτέλους, κάποτε πρέπει να γίνουμε μια κανονική χώρα. Που θα έρχεται ο Ομπάμα ή ο Τραμπ ή όποιος άλλος θέλει και δεν θα έχει όλους αυτούς τους γραφικούς ή επικίνδυνους να κάνουν την παράστασή τους. Ή όλους αυτούς που φωνάζουν στη διαδήλωση για τη «17 Νοέμβρη»: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι» και την άλλη στιγμή πάνε… Στάρμπακς για φρεντοτσίνο και Μακ Ντόναλντς για τσίζμπεργκερ. Έλεος πια.

.Η ήττα των «ελίτ» μαζί με τη Χίλαρι Κλίντον

Η μεγάλη μήτρα της «πολιτικής ορθότητας» είναι οι ΗΠΑ. Από εκεί, οι ανακυκλωμένοι αριστεριστές μόλυναν και την Ευρώπη με αυτή την ολοκληρωτική γάγγραινα. Επιτομή της, η διεφθαρμένη και αιματοβαμμένη Χίλαρι, που είχε κληρονομήσει τους μηχανισμούς του άνδρα της. Χρόνια αναρωτιόμουν για τους λόγους που οδήγησαν στη σφαγή του σερβικού έθνους, τις αιτίες των βομβαρδισμών και της ταπείνωσης ενός λαού που ήταν σύμμαχος των Αμερικανών και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, αλλά κατ’ ουσίαν και στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. 

Τι ήταν αυτό που οδήγησε τις ΗΠΑ να σκοτώνουν ορθόδοξους χριστιανούς για να υποστηρίξουν τη δημιουργία στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης της μουσουλμανικής Βοσνίας και να υποστηρίξουν τον Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς, πολιτικό διάδοχο της Μεραρχίας Χαντζάρ των SS και των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου, συμμάχων του Αδόλφου;

Διότι το «σύστημα Κλίντον» το εξαγόρασαν με πακτωλούς εκατομμυρίων δολαρίων οι Σαουδάραβες και οι εμίρηδες του Κόλπου. Οι ίδιοι που, μαζί με τους Τούρκους, συνέχισαν τη γαλαντόμα οικονομική υποστήριξη στη Χίλαρι για την προεδρία. Βουτηγμένη στο σουνιτικό χρήμα, έχει τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία και άνδρωση του ISIS, τη γενοκτονία των χριστιανών στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, την άγρια σφαγή σιιτών και κάθε αντίθετου στους χασάπηδες που η ίδια βοήθησε, για τη διάλυση της Λιβύης, της Συρίας και του Ιράκ. 

Με αυτή συντάχθηκαν ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, η Φώφη, το ξεροπόταμο του Σταύρου και όλο το ψοφοδεές αριστερόστροφο σύστημα των αποστόλων του μαρασμού, με οιμωγές θυμωμένων καπουτσίνων - όχι των μοναχών, αλλά των πιθήκων. Μόνο η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ πήρε από την αρχή θέση υπέρ της υποψηφιότητας του Τραμπ, με μοναδικό κριτήριο το εθνικό συμφέρον, ΕΦΟΣΟΝ ο Τραμπ κάνει πραγματικότητα κάποιες βασικές θέσεις. Κυρίως, όμως, ο αμερικανικός λαός συνέτριψε την ολοκληρωτική προσπάθεια των διεφθαρμένων ελίτ, των δημοσκόπων και των ΜΜΕ να τον χειραγωγήσουν.

Η Ν.Δ., για πρώτη φορά, όχι μόνο δεν υποστήριξε τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο, αλλά τον έβρισε κιόλας. Ο δυστυχής Κουμουτσάκος καλύτερα να αλλάξει δουλειά, να αρμέγει λαγούς και να κουρεύει χελώνες. Η διορατικότητα είναι σημαντική αρετή ενός ηγέτη και του επιτελείου του. Οι εθνικές αβαρίες μας, ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης, αλλά και οι προπαγανδιστές της «προόδου», έχοντας χάψει την προπαγάνδα της αμερικανικής ελίτ, στέγνωσαν τη γλώσσα τους στο γλείψιμο.

Ομως, ο αμερικανικός λαός δεν κάμφθηκε από τις ύβρεις των αντίστοιχων αμερικανικών φυλλάδων και καναλιών, ίδιων με τις ύβρεις που απευθύνουν στην Ελλάδα στους νοικοκυραίους πατριώτες, συκοφαντώντας τους ως «φασίστες», «ρατσιστές» κ.λπ. - βλέπε Ωραιόκαστρο, όπου η παρακμή ομοφρόνησε στη κατασυκοφάντηση και στις απειλές κατά Ελλήνων πολιτών. Οι απλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ εκδικήθηκαν τους αντίστοιχους Τσιπρομητσοτάκηδες και τα ΜΜΕ τους. Και τώρα, οι δύο προτάσεις φοροεισπράκτορα θα πρέπει να συνεργαστούν με αυτόν που έβριζαν. Οχι πολύ σοφή η στάση τους για τα εθνικά συμφέροντά μας. Πρώτα η Ουγγαρία, τώρα οι ΗΠΑ, έρχονται καλπάζοντας η Γαλλία και η Αυστρία, ενώ το Brexit έριξε σφαλιάρα.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης - Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ

.Αντισυστημικοί.... αστούληδες

Τώρα για να καταλάβουμε. Είναι αντισυστημική η ψήφος στον Τραμπ; Είναι αντισυστημική η ψήφος στην Λεπέν ή στον Μπέπε Γκρίλο; Τελικά ήταν αντισυστημική η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ και στους ψεκασμένους; Είναι όλοι αυτοί κατά του συστήματος ή μήπως είναι σαρξ εκ της σαρκός τους;

Τι πάει να πει άραγε αντισυστημικός; Είναι αυτός προφανώς που δεν έχει καμιά σχέση με το κατεστημένο, που προχωρά σε ρήξεις και τομές, που αν χρειαστεί τα σπάει όλα προκειμένου να υπηρετήσει την ιδεολογία για την οποία ψηφίστηκε.

Πώς είναι ο Τραμπ αντισυστημικός όταν δεν ξέρει και ο ίδιος τι έχει ή όταν το σύστημα είναι αυτό που τον έκανε μεγιστάνα; Ποιοι τον ψήφισαν άραγε; Μήπως είναι αντισυστημικοί χιλιάδες ψηφοφόροι του που δεν θέλουν το πρόγραμμα υγείας και ασφάλισης του Ομπάμα; Μα υποτίθεται ότι «βαφτίζεσαι» αντισυστημικός όταν πας κόντρα στο κατεστημένο, στις ελίτ και ζητάς να βοηθηθούν οι φτωχοί. Πόσο δηλαδή πολεμικό κατά του συστήματος ήταν το πρόγραμμα του Τραμπ που υπόσχεται φοροελαφρύνσεις στους πλούσιους ή διακρίσεις μεταξύ φτωχών και πλουσίων;

Γιατί είναι αντισυστημικό να ψηφίζεις μια νεοναζί που απλά άλλαξε προβιά, όπως η Μαρίν Λεπέν; Γιατί να ψηφιστούν οι ακροδεξιοί του AfD ή ακόμη και η Χρυσή Αυγή που θα ήθελαν πολύ τις… εκκαθαρίσεις όποιου δεν είναι δικός τους;

Και πάμε στον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ που υποτίθεται ότι ψηφίστηκαν ως το αντίπαλον δέος των… συστημικών κομμάτων. Προσέξτε. Ο Καμμένος που δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, θεωρήθηκε από τους πολίτες αντισυστημικός. Μαζί του ο Κουίκ με τις αργομισθίες, ο… Χαϊκάλης με τις off shore, η πριγκίπισσα Κουντουρά και τόσοι άλλοι που πέρασαν άλλωστε και από άλλα κόμματα. Κάποιοι ήταν και βουλευτές, επομένως υπηρέτησαν το σύστημα με τα μπούνια.

Αντισυστημικός ο Τσίπρας. Μάλιστα γιατί εμείς νομίζαμε ότι είναι αστός από τον Διόνυσο, που δεν έχει ούτε ένα ένσημο και που μια ζωή παιδί του κομματικού σωλήνα είναι. Ομοίως και πολλοί ανεπάγγελτοι ή άεργοι Συριζαίοι πλάσαραν τον εαυτό τους ως πολεμιστές του κατεστημένου που θα μας έσωζαν από τα μνημόνια και τους δανειστές. Τα αποτελέσματα τα είδαμε. Έχουν υπογράψει μέχρι και τις χαρτοπετσέτες των δανειστών, έχουν υποκύψει στις ορέξεις επιχειρηματιών, έχουν μάλιστα χρηματοδοτηθεί από αυτούς. Ο Τσίπρας πήγαινε στα ραντεβού με τη γάτα Ιμαλαΐων και με άλλα «μαντρόσκυλα» των Βορείων προαστίων, ο Παππάς θεωρείται το απόλυτο σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ και ούτω κάθε εξής.

Θέλουμε να πούμε ότι όποιος πουλάει τον εαυτό του ως πολέμιο του κατεστημένου και της διαπλοκής δεν σημαίνει ότι είναι κιόλας. Δείτε π.χ. τι θα κάνει από όλα όσα έχει πει ο Τραμπ. Ήδη πήρε πίσω ότι θα καταργήσει το Obamacare, ήδη είναι έτοιμος να κάνει πίσω σε πολλά άλλα ακραία, όπως το χτίσιμο τείχους στο Μεξικό και άλλα τέτοια. Ο ρεαλισμός της εξουσίας θα τον αναγκάσει να προσαρμοστεί γιατί απλά δεν ήταν και δεν είναι αντισυστημικός. Το ίδιο και ο Τσίπρας, ποτέ δεν ήταν, ασχέτως αν ο ίδιος έβλεπε τον εαυτό του με φωτοστέφανο ή με τόξο σαν τον Ρομπέν των Δασών.

Αν είσαι αντί αυτό σημαίνει ότι ρίχνεσαι στη φωτιά για τους φτωχούς και τους αδικημένους, δεν συμβιβάζεσαι με το σύστημα και τους εκπροσώπους του. Καλό είναι να πάρουν ένα μάθημα και οι Έλληνες που πιστεύουν στις μπαρούφες που τους προσφέρουν οι κυβερνώντες οι οποίοι νομίζουν ότι αντισυστημικός είναι αυτός που δεν βάζει γραβάτα ή που δεν συναντά την τρόικα στο υπουργείο αλλά στο Χίλτον ή που πιστεύει ότι το να είσαι «αριστερός» σε κάνει ταυτόχρονα και μαχητή του κατεστημένου.

Στο πέρασμα των χρόνων αποδεικνύεται ότι πιο βουτηγμένοι στο σύστημα από τους «αριστερούς» δεν υπάρχουν. Θα ήταν πιο έντιμοι π.χ. αν τα είχαν κάνει όλα Κούγκι στο όνομα της… δήθεν ιδεολογίας τους κι ας πλήρωναν το τίμημα. Αλλά να μιλά ο Τσίπρας, ο Παππάς και ο Καμμένος για αντισυστημική δράση και διαπλοκή είναι σαν να λες ότι ο Τραμπ τσάκισε τον καπιταλισμό, όπως μας πληροφόρησε ένας τηλεαστέρας...