.Απειλές στα θεμέλια του πολιτισμού

Τ​​ο διεθνές σύστημα διακυβέρνησης που κράτησε τον κόσμο σε τροχιά σταθερότητας και ανάπτυξης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που επέτρεψε σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να ξεφύγουν από την απόλυτη ένδεια και οι χώρες τους να αναπτυχθούν, απειλείται άμεσα από απανωτά κύματα αλλαγών, από την ουσιαστική αμφισβήτηση του συστήματος και από μια διάχυτη αδιαφορία για το τι θα ακολουθήσει. 

Το πρόβλημα βρίσκεται στα μεγάλα ρεύματα της εποχής – στις υπερβολές του καπιταλισμού, στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, στην ταχύτητα των τεχνολογικών και επικοινωνιακών αλλαγών, στη δυσκολία δημοκρατικών χωρών να αντεπεξέλθουν σε αυτές τις προκλήσεις. 

Την ίδια ώρα, γειτονικές χώρες και έθνη αναζητούν νέες ισορροπίες μεταξύ τους, καθώς κάποια κράτη αυξάνουν την επιρροή τους ενώ άλλα παρακμάζουν. Στην πολιτική σκηνή πολλών χωρών, εσωτερικές έριδες τυφλώνουν ηγεσίες και λαούς στο αδιέξοδο της αέναης αντιπαράθεσης όταν οι κίνδυνοι ξεπερνούν τις δυνατότητες ενός μόνο κόμματος να τους αντιμετωπίσει.

Η αδυναμία του πολιτικού κόσμου να κατανοήσει το μέγεθος των απειλών –και η χώρα να υποστεί τις ολέθριες συνέπειες– είναι χαρακτηριστικό των Ελλήνων. Αυτό αφορά κυρίως εμάς τους ίδιους και σε μικρότερο βαθμό τον υπόλοιπο κόσμο. 

Οταν, όμως, ο μεγάλος ασθενής είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, τότε όλος ο πλανήτης αρρωσταίνει. Επειδή, για να είμαστε ειλικρινείς, η σχετικώς μεγάλη σταθερότητα και ευημερία πολλών δεκαετιών οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στο ότι το σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης συνέφερε την ισχυρότερη χώρα του πλανήτη.

 Εάν υπήρξαν (και υπάρχουν) πολλές αντιδημοκρατικές, εγκληματικές και αλαζονικές κινήσεις και συμπεριφορές, δεν έχουμε παρά να τις συγκρίνουμε με αυτές κάθε άλλης αυτοκρατορίας –από την αρχαία, δημοκρατική Αθήνα έως τη Σοβιετική Ενωση– για να διακρίνουμε γιατί στην εποχή μας η μοίρα των μικρότερων χωρών ήταν καλύτερη.

Τα τελευταία χρόνια είδαν μια ραγδαία αλλαγή στη συμπεριφορά των ΗΠΑ εντός και εκτός συνόρων. Ο Τζορτζ W. Μπους, αφού οι ΗΠΑ υπέστησαν το τρομοκρατικό πλήγμα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, ενέπλεξε τη χώρα του σε δύο πολέμους χωρίς την αναγκαία στρατηγική. 

Η εισβολή, δε, στο Ιράκ το 2003 έγινε χωρίς απόφαση του ΟΗΕ. Κατά την προεδρία του, όμως, υπήρξε μια εξίσου σοβαρή εξέλιξη – μειώθηκαν οι φόροι των πλουσιότερων και αφέθηκε το χρηματοπιστωτικό σύστημα χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, με αποτέλεσμα το κραχ του 2008 (τα απόνερα του οποίου βύθισαν και την ελληνική οικονομία) και την ολοένα μεγαλύτερη ανισότητα στην αμερικανική κοινωνία. 

Ο Μπαράκ Ομπάμα διακρίνεται για διστακτικότητα στην εξωτερική πολιτική και για την προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών ζωής των φτωχότερων Αμερικανών. Η εξωτερική πολιτική του Μπους ελευθέρωσε δυνάμεις που δεν μπορούσε να ελέγξει, ενώ ο Ομπάμα βιάστηκε να μειώσει την παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ετσι ενισχύθηκαν οι ακραίοι Ισλαμιστές, των οποίων η επιρροή διαχέεται σε μεγάλο μέρος της Δύσης, προκαλώντας ανατροπές στην κοινωνία και την πολιτική πολλών χωρών που έως τώρα ήταν από τις σταθερότερες.

Εσωτερικά, η προεδρία Μπους προκάλεσε αντιδράσεις από την αριστερή πτέρυγα της κοινωνίας, ενώ ο «σοσιαλισμός» του Ομπάμα ενίσχυσε την οργή όσων αισθάνονται ότι απειλείται η επιρροή τους, όσων αντιτίθενται σε κάθε μορφής κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία και την κοινωνία, και ρατσιστών. Το κινηματικό Πάρτι Τσαγιού ενώνει ετερόκλητες ομάδες στον κοινό αγώνα να υπονομεύσει ό,τι κάνει ο Ομπάμα.

Αυτό επηρέασε βαθύτατα το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και οδήγησε στην άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου το ισχυρότερο επιχείρημα στη διεκδίκηση της προεδρίας είναι η υπόσχεση ότι θα χτίσει τείχη –κυριολεκτικώς και μεταφορικώς– ανάμεσα στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο.

Είτε εκλεγεί πρόεδρος είτε όχι, ο κ. Τραμπ αφήνει βαθύ αποτύπωμα στην πολιτική των ΗΠΑ. Ο απομονωτισμός θέτει σε αμφισβήτηση τις δομές – όπως το ΝΑΤΟ– με τις οποίες η Αμερική θα επηρεάσει όλο τον κόσμο. 

Η άνοδος της Κίνας δοκιμάζει την επιρροή των ΗΠΑ στην Απω Ανατολή και το αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης του Βλαντιμίρ Πούτιν αμφισβητεί την κυριαρχία της φιλελεύθερης, πολυκομματικής δημοκρατίας, και βρίσκει πολλούς μιμητές. Η παρακμή της Βρετανίας στερεί το διεθνές σύστημα ασφαλείας (τον ΟΗΕ) από ένα προβλέψιμο κομμάτι, ενώ υπονομεύει άμεσα τη συνοχή και τις προοπτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Εάν δεν ανατραπεί αυτή η πορεία, ο κόσμος θα εισέλθει σε εποχή συγκρούσεων, καθώς ισχυρές χώρες θα ερίζουν για περισσότερη επιρροή ενώ οι μικρότερες θα αναζητούν συμμαχίες με όποιον μπορούν, ατάκτως.

Η κατάσταση τείνει ολοένα περισσότερο να μοιάσει με αυτήν που προηγήθηκε του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα μπορέσει η ανθρωπότητα να κρατήσει τα καλά των τελευταίων δεκαετιών και να βρει νέες ισορροπίες, ή θα περάσει πάλι από φωτιά και σίδηρο;  

ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

.Καρεκλάτοι σταυροφόροι

Στο κέντρο της Τεχεράνης, πρωτεύουσας του πλέον θεοκρατικού κράτους, βρίσκεται ελληνορθόδοξος ναός. Στην Κωνσταντινούπολη των ελαχίστων πλέον Ρωμιών, λειτουργούν πολλές ελληνικές εκκλησίες. Κι όμως στην σημερινή Ελλάδα υπάρχουν πολιτικοί οι οποίοι προσπαθούν να απαγορεύσουν την λειτουργία Τεμένους στην Αθηνα.

Ο κάθε λογικός θρησκευόμενος χριστιανός επιθυμεί το κράτος μας να παρέχει την δυνατότητα λατρείας επισήμων θρησκειών σε κάθε πολίτη, Έλληνα η επισκέπτη που βρίσκεται στην χώρα μας. Ούτε ο Ελληνισμός ούτε η Ορθοδοξία κινδυνεύουν από την θρησκευτική άσκηση των μουσουλμάνων. Πόσο μάλλον που αποτελεί δικαίωμα που παρέχει το Σύνταγμα.

Κι όμως υπάρχει κυβερνητικό κόμμα το οποίο όχι μονό αντιτίθεται σε αυτό το δικαίωμα καταψηφίζοντας νομοσχέδιο της Κυβέρνησης (που στηρίζουν!) άλλα και κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος βγαίνει σε πολιτική εκπομπή με «κήρυγμα» αλά Τραμπ, όπως σωστά περιέγραψε ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ.

Θλιβερό για την Εκκλησία μας να παρουσιάζονται ως σταυροφόροι της πίστης πολιτικοί με φασίζουσες απόψεις και οι οποίοι νοιάζονται στην ουσία μονό για την καρέκλα.

Άλλωστε εάν πραγματικά νοιάζονταν για την Εκκλησία, το σύμφωνο συμβίωσης, την Μακεδονία, την παροχή ιθαγένειας είτε θα άλλαζαν τα νομοσχέδια είτε θα είχαν το θάρρος της παραίτησης. Όλα όμως για την καρέκλα.

.Νύχτα είναι, θα περάσει

Αν πιστεύεις πως οι καταλήψεις δημόσιων χώρων και τα συμπαρομαρτούντα προάγουν τον πολιτισμό, τότε, αν είσαι σοβαρό κράτος, οφείλεις να τα ενισχύεις. Και σε καιρούς δύσκολους, όπως οι σημερινοί, η ενίσχυση πρέπει να είναι έμπρακτη. Χορτάσαμε από δηλώσεις κατανόησης και συμπαράστασης. Ο πολιτισμός χρειάζεται χρήμα. Τούτων δοθέντων δεν αντιλαμβάνομαι τις αντιδράσεις για την απόφαση του κ. Φίλη να χορηγήσει 40.000 ευρώ στο Αριστοτέλειο για την αποκατάσταση των ζημιών από το φεστιβάλ των «No Border Αλληλέγγυων». 

Ορισμένοι μάλιστα, έφτασαν να διαμαρτυρηθούν επειδή, λέει, πριν από λίγο καιρό δεν βρέθηκαν 9.000 ευρώ που θα επέτρεπαν στα Ελληνόπουλα να συμμετάσχουν στην Ολυμπιάδα των μαθηματικών. Αυτά έχουν οι συντηρητικοί: δεν μπορούν να συλλάβουν την πολιτιστική σημασία του μπάχαλου.

Κι όμως ο σκληρός πυρήνας της προοδευτικής διανόησης μας είχε προειδοποιήσει. Πρώτα η κυρία με την ανεμοδαρμένη κόμη, η οσία Αναγνωστοπούλου που κατέταξε τις καταλήψεις στο εθιμικό κεφάλαιο της δημοκρατίας μας – κάτι σαν τα μπαλέτα της Δόρας Στράτου στο πιο αναρχικό. Μετά εκείνη που την ακούς και αναρωτιέσαι ποιος σαρδανάπαλος θεούλης σου κάνει πλάκα, η κ. Αυλωνίτου η οποία, εν τη σοφία της, απέδωσε το φαινόμενο στην ανεργία. 

Τέλος ο κ. Τόσκας, ο οποίος παρότρυνε τα παιδιά να μην κλείνονται στους τέσσερις τοίχους των κτιρίων που καταλαμβάνουν αλλά να βγαίνουν στους δρόμους για να εκφράζονται μαζικά. Αν αντελήφθην το πνεύμα του το εννοούσε. Ενδέχεται όμως και να μην το αντελήφθην.

Ελάτε τώρα. Τι είναι 40.000 ευρώ; Αν κάποιος κάνει τον κόπο να μετρήσει τα χρήματα που επενδύθηκαν τις περασμένες δεκαετίες στον πολιτισμό του ελληνικού καλοκαιριού, στις αρπαχτές, τους Αριστοφάνηδες, την ελαφρολαϊκή και την έντεχνη πλήξη, τίποτε δεν είναι. 

Ενώ στη Θεσσαλονίκη μαζεύτηκαν καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο για να ουρήσουν ελεύθερα στις εγκαταστάσεις του Αριστοτελείου και να τα σπάσουν στο γειτονικό δημαρχείο. Ο Γιαν Φαμπρ θα μπορούσε να εντάξει την παράσταση στις εκδηλώσεις του Ελληνικού Φεστιβάλ. Γιατί ο συντηρητικός μου δαίμονας μου σιγοψιθυρίζει πως όλα αυτά που ειρωνεύομαι δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα της σύγχρονης τέχνης;

Αυτός είναι ο κόσμος μας; 

Μια κοινωνία που εκφράζεται κάπου ανάμεσα στο μπάχαλο της Θεσσαλονίκης και τον καμπανίτη οίνο που ρέει άφθονος στα πόδια του Ρέμου στη Μύκονο. Και μη μου πείτε ότι τα πεντακοσάρικα που καίγονται στον βωμό του βγαίνουν από τσέπες, ενώ τα 40.000 βγαίνουν απ’ το φαλιρισμένο ταμείο του Δημοσίου. Και τα μεν και τα δε την ίδια κακοφωνία παράγουν.

Και οι υπόλοιποι; Πού κρύβονται οι υπόλοιποι; 

Η σιωπηρή πλειοψηφία; Ή μήπως είναι σιωπηρή μειοψηφία; Ομως, όσο ακόμη έχουμε δημοκρατία, και οι μειοψηφίες έχουν δικαιώματα. Θα έλεγα πως αυτό που χρειάζεται ο τόπος είναι μια πολιτιστική επανάσταση. Αν δεν είχα προ πολλού συνειδητοποιήσει ότι το επαναστατικό δίκαιο, όπως αποδεικνύει η Ιστορία, είναι πιο άδικο από το δίκαιο που καταλύει. 

Γι’ αυτό και εδώ και χρόνια ο οργανισμός μου παράγει αλλεργικές αντιδράσεις στη λέξη επανάσταση, πολιτική, κοινωνική, οικονομική, καλλιτεχνική.

Βρίσκω σοφότερη τη χρήση ωτοασπίδων. Η ελληνική κακοφωνία δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν δεν την ακούς. Απλώς περιμένεις να περάσει η νύχτα.  

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Συνθηκολόγηση με το Κακό…

Με τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνει κάτι παράδοξο και αστείο. Όντες κομμάτια ενός ετερόκλητου πλήθους με διαφορετικές πολιτικές καταβολές το καθένα, ψήφισαν και ξαναψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν άντεχαν το καθεστώς των προηγούμενων κυβερνήσεων. 

Η “χούντα” των Σαμαροβενιζέλων έπρεπε να πέσει, τα μνημόνια έπρεπε να καταργηθούν, ο ΕΝΦΙΑ επίσης, οι μισθοί να ανέβουν, η ΕΡΤ να ξανανοίξει. Η επιτυχία, δηλαδή, του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία – δεν οφείλεται τόσο στην ταυτότητά του όσο στην έλλειψη ανταγωνισμού. Οι παλιοί έπρεπε να φύγουν και ο νέος θα αναδεικνυόταν εφόσο... περισσότερα »

.Σύμβολο της Ελλάδας που θέλουμε

Οσοι βρέθηκαν στις πρόσφατες εκδηλώσεις του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος περιγράφουν μια ατμόσφαιρα πανηγυριού που θύμιζε λίγο το πώς νιώθαμε στη διάρκεια των Ολυμπιακών του 2004.

Διψάει ο Ελληνας για κάτι θετικό μέσα στην ατέλειωτη μιζέρια του. Και θα το αγκαλιάσει, όπως αγκάλιασε και σεβάσθηκε στο παρελθόν το μετρό ή το αεροδρόμιο. 

Πέρα από την αρχιτεκτονική ιδιοφυΐα του Πιάνο, το έργο δίνει τη δυνατότητα στην Αθήνα να έχει ένα πανέμορφο τόπο συναντήσεων και εκδηλώσεων. Αν μάλιστα κάποτε συνδυασθεί με το υπόλοιπο σχέδιο του Πιάνο για μια ενιαία παραλιακή «βόλτα» από το ΣΕΦ έως τον Φλοίσβο, η Αθήνα θα γίνει μια Βαρκελώνη επί τρία...

Υπάρχει όμως ταυτόχρονα και μια διάχυτη φοβία, συνδυασμένη με τον παραδοσιακό νεοελληνικό κυνισμό.

 Οι μισοί ανησυχούν για το μέλλον του Πάρκου Νιάρχου, οι άλλοι επαναλαμβάνουν εκείνο το μονότονο «καλά, να δεις σε λίγους μήνες πώς θα έχει γίνει όλο αυτό». Οταν ο πρόεδρος του ιδρύματος δήλωσε στο συγκεντρωμένο πλήθος σε μία από τις εκδηλώσεις ότι «θα παραδώσουμε το έργο στο κράτος σε λίγο καιρό», ακούσθηκαν γιουχαΐσματα και φωνές από κάτω. Δεν ήταν όλοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι Ταλιμπάν που απεχθάνονται το κράτος σε οιανδήποτε μορφή. 

Απλοί Ελληνες πολίτες ήταν, που δεν θέλουν να το δουν με γκράφιτι παντού, με εκατοντάδες ανεπαρκείς υπαλλήλους να σουλατσάρουν χωρίς σκοπό, εγκαταλελειμμένο όπως οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι στον τόπο μας. Φοβούνται, δηλαδή, ότι θα γίνει ή κάτι σαν το Πάρκο Τρίτση ή η αφορμή για ακόμη μία ΔΕΚΟ σπατάλης και διορισμών. 

Τα παραδείγματα επιτυχημένης διαχείρισης δημόσιων χώρων από το κράτος, τις περιφέρειες ή τους δήμους είναι απειροελάχιστα. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά ναι, είναι ο κανόνας.

Μπορούμε να το αποφύγουμε; Δύσκολο, αν το αφήσουμε στα χέρια των πολιτικών μας. Πέρα από τα πολυπόθητα εγκαίνια, προφανώς προσβλέπουν στη μέρα που θα μπορέσουν να διορίσουν κολλητούς και κομματικούς για να το διοικήσουν.

Θα ήταν εξαιρετικό αν τα κόμματα έκαναν μια συμφωνία μεταξύ τους και άφηναν αυτό το έργο έξω από τη μοιρασιά εξουσίας, και τώρα και πάντα. Θα έδιναν ένα μήνυμα ότι κάτι αλλάζει στη χώρα. Σε συνεργασία με το ίδρυμα, θα μπορούσε να βρεθεί και να προσληφθεί ένας ικανός μάνατζερ διεθνών προδιαγραφών, να μπουν κανόνες λειτουργίας, κριτήρια για τις προσλήψεις. Και ασφαλώς, με τρόπο δημιουργικό να βρεθεί μια λύση ώστε να διοικείται εκτός του αναποτελεσματικού ζουρλομανδύα του δημόσιου λογιστικού. 

Θα το τολμούσε αυτό ο κ. Τσίπρας, που μοιάζει να έχει καταλάβει πλήρως την αξία του έργου; Είθε να το αντιληφθεί και είναι βέβαιο ότι θα βρει τη Ν.Δ. και τα άλλα υπεύθυνα κόμματα σύμφωνα. Το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα μπορούσε να συμβολίζει την Ελλάδα που θέλουμε για το μέλλον. Και μια πολιτική συμφωνία για τη διαχείρισή του θα μπορούσε να υποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο θα θέλαμε να διοικούν οι πολιτικοί μας. Είναι μια ευκαιρία να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό!  

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Και οι ναοί της γνώσης;

Ηταν αξιοπρόσεκτη η αντίδραση της Ελληνικής Αστυνομίας στην εισβολή των αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών» στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη. Λειτούργησε με τον τρόπο που αντιδρούν οι αστυνομίες όλου του κόσμου· παρενέβη άμεσα και έστειλε τους δράστες για τα περαιτέρω στη Δικαιοσύνη. Είκοσι πέντε από τους συλληφθέντες κατηγορούνται για υβριστική συμπεριφορά κατά τη διάρκεια θρησκευτικής λατρείας και –κατά περίπτωση– απείθεια.

Και αν η διακοπή μιας Θείας Λειτουργίας στέλνει στο αυτόφωρο 25 άτομα για «υβριστική συμπεριφορά», τι έπρεπε να γίνει στην περίπτωση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου εκτός από την εισβολή των αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών» είχαμε εκτεταμένες καταστροφές και βανδαλισμούς στον χώρο; 

Και μπορεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας να δήλωνε ΣΥΡΙΖΑϊκώς (δηλαδή ψευδώς) ότι «όλα βρίσκονται υπό έλεγχο», ο απολογισμός της δεκαήμερης κατάληψης του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας τον διαψεύδει. Γκράφιτι, σπασμένες πόρτες ακόμη και αλλαγές στο σύστημα υδροδότησης των κτιρίων ήταν η κληρονομιά του «No Border Camp», μαζί με το γεγονός ότι έκαναν το ΑΠΘ έναν απέραντο σκουπιδότοπο.

Βεβαίως, σε μία χώρα που κατά τη διάρκεια κατάληψης κάηκε το ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου, οι καταστροφές ακαδημαϊκών χώρων και οι κλοπές υπολογιστών είναι στην ημερήσια διάταξη, που ακόμη και τώρα το ΕΜΠ παραμένει ορμητήριο για την πυρπόληση τρόλεϊ και αστικών λεωφορείων, οι καταστροφές στο ΑΠΘ μοιάζουν μικρές. Βεβαίως, οι Ελληνες φορολογούμενοι θα τις πληρώσουν και πάλι, αλλά είναι εκπληκτική η αντίδραση της επίσημης πολιτείας στις δύο περιπτώσεις της Θεσσαλονίκης. Οι ναοί της γνώσης δεν προστατεύονται από κανέναν. 

Οποιοι δηλώνουν «αναρχικοί» ή, γενικώς, πικραμένοι από τη ζωή και το «σύστημα» μπορούν να τους καταλαμβάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν και το μέγεθος των ζημιών αφήνεται στην αγαθή τους προαίρεση. Οι «No Border Camp», συναισθανόμενοι ίσως το μπούχτισμα της κοινωνίας για την τζάμπα επανάσταση των πολυποίκιλων «αντιεξουσιαστών», περιόρισαν τον λογαριασμό για τους φορολογουμένους.

 Οι «επαναστάτες της πυρκαγιάς» στο ΕΜΠ καίνε εκατό χιλιάρικα έτσι για πλάκα σε κάθε εξόρμησή τους από την Αρχιτεκτονική Σχολή, η οποία παραδόξως παραμένει εκεί για να γίνεται ορμητήριο κάθε πικραμένου. Το περίεργο είναι ότι οι «No Border Camp» δεν χρειαζόταν να κάνουν κατάληψη για να διοργανώσουν τα χάπενίνγκ τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ευχαρίστως θα τους φιλοξενούσε, θα τους παραχωρούσε χώρους, θα έθετε το κράτος στην υπηρεσία τους.

 Με τη φόρα που έχει πάρει ο πρωθυπουργός, μπορεί να έκανε και τα επίσημα εγκαίνια των εκδηλώσεών τους. Εκείνοι όμως προτίμησαν να ζήσουν τον αντιεξουσιαστικό τους μύθο στην Ελλάδα, που για μία ακόμη φορά αποδείχθηκε τόπος φθηνού επαναστατικού τουρισμού. Από όλη την οικουμένη ξέρουν ότι είναι πολύ σπάνιο να συλληφθεί κάποιος για καταστροφή δημόσιας περιουσίας· ούτε καν για προπηλακισμούς πολιτών, πολιτικών, διπλωματών. 

Αλλά ακόμη κι αν συλληφθεί θα βρεθούν ανοιχτόμυαλοι δικαστές να αθωώσουν τους δράστες. Οπως αιτιολόγησε κάποιος εισαγγελέας στην Ξάνθη, οι φοιτητές που προπηλάκισαν και έχτισαν έναν αντιπρύτανη στο γραφείο του διέπραξαν αδικήματα αλλά δεν ήξεραν ότι αδικοπραγούν! Και φυσικά αθωώθηκαν..

. ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Γιατί ο Τσίπρας τρέμει τον Στουρνάρα

Και ξαφνικά μας προέκυψε πόλεμος κυβέρνησης - Στουρνάρα. Εκεί που λέγαμε ότι το Μαξίμου έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και έφτιαξε τις σχέσεις του με τον… υπουργό του Σαμαρά, να ‘σου το ξεκίνημα ενός νέου γύρου εχθροπραξιών που κανείς δεν ξέρει που θα βγάλει. Πάντως πιο πιθανό είναι να απομακρυνθεί η κυβέρνηση παρά ο κεντρικός τραπεζίτης, όμως, το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι γιατί άνοιξε ένας νέος γύρος… πυγμαχίας ανάμεσα σε δύο θεσμούς που θα έπρεπε να συνεργάζονται.

Η αλήθεια είναι ότι η ΤτΕ λειτούργησε απόλυτα θεσμικά στους 20 αυτούς μήνες κι έσωσε ουκ ολίγες φορές το τομάρι του Τσίπρα. Φαίνεται όμως ότι τελευταία δεν άρεσαν κάποιες κινήσεις του Στουρνάρα και δεν είναι αυτά που εν μέσω θέρους έχουν γίνει λαϊκό ανάγνωσμα, δηλαδή τα σενάρια για την κεντροαριστερά υπό την ηγεσία του διοικητή. Άλλωστε και ο ίδιος γνωρίζει ότι το να αναλάβει ένα πτώμα που προωθούν άλλα «πτώματα» τύπου Σημίτη, Πάγκαλου και Κοντογιαννόπουλου θα είναι αυτοκτονία καραμπινάτη.

Δεν είναι η αιτία του πολέμου ο διαχρονικός φόβος που έχουν κάποιοι ανίκανοι συριζαίοι ότι ο Στουρνάρας θα θελήσει κάποτε να πάρει το χώρο της κεντροαριστεράς που διεκδικεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε άμα ρωτήσει κανείς τον ίδιο τον διοικητή θα καταλάβει ότι δεν μπορεί ένας τεχνοκράτης, όποιος κι αν είναι αυτός, να αναλάβει τα ηνία μιας χώρας που κυριαρχεί ο λαϊκισμός και η μπαρούφα έχει γίνει σήμα κατατεθέν. Οι τεχνοκράτες δεν είναι πολιτικοί, με νούμερα παίζουν και είναι αδύνατον να τα βάλουν με τα «νούμερα» που μας κυβερνούν.

Ο πραγματικός λόγος της σύγκρουσης Στουρνάρα - κυβέρνησης είναι ποιος θα έχει το πάνω χέρι στις τράπεζες και κυρίως της Αττικής η οποία είναι η μοναδική μη συστημική, δεν ελέγχεται δηλαδή από τον SSM.

O Στουρνάρας εκ της θέσεώς του ελέγχει το παιχνίδι με τις διοικήσεις των τραπεζών και ποιοι θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σ’ αυτές. Η κυβέρνηση από την πλευρά της θέλει με κάθε τρόπο τοποτηρητές στα τραπεζικά μαγαζιά και ειδικά στην Attica που για να λέμε την αλήθεια έπρεπε από πέρυσι να έχει βάλει λουκέτο ή να ήταν θυγατρική κάποιας από τις τέσσερις τράπεζες.

Όμως, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη καθώς η κυβέρνηση θα ήθελε αφενός να μην βγουν στη φόρα τα σκάνδαλα της Αττικής, γιατί μπορεί να εμπλέκονται και υπουργοί και αφετέρου γιατί ήθελε να κάνει την τράπεζα ό,τι και το ΠΑΣΟΚ την Αγροτική κάποτε. Να κινείται δηλαδή πολύ χρήμα από εκεί μέσα και να βολεύονται συγκεκριμένοι ή να… ξεπλένουν χρήματα διάφοροι μεγαλόσχημοι και εντός της κυβέρνησης χωρίς να το παίρνει κανείς χαμπάρι.

Η κυβέρνηση έψαχνε έναν… Λάμπρου, η ΤτΕ θέλει να έχει το πάνω χέρι και να ρίξει φως στο διαχρονικό σκάνδαλο της τράπεζας και κάπου εκεί τα έσπασε με το Μαξίμου. Όμως, στα συρτάρια της ΤτΕ υπάρχει ένας τεράστιος φάκελος που κρύβει σημεία και τέρατα όπως λένε κάποιοι που ξέρουν. Εκεί φαίνονται δάνεια που δίνονταν σε διευθυντές ή στελέχη ή ακόμη και εγγυητικές σε εργολάβους που δεν άξιζαν να έχουν. Και σε κάθε περίπτωση η Αττικής ήταν για την κυβέρνηση το ιερό δισκοπότηρο που τους έκλεψε ο Στουρνάρας.

Κάπως έτσι στήθηκε όλο αυτό το παιχνίδι της ανοικτής πλέον σύγκρουσης με τον Παππά να επιτίθεται στον διοικητή, αυτός να του απαντά ότι δεν θα δώσει τη χαρά να απαντήσει σε οποιονδήποτε τυχάρπαστο και διάφορα αριστερά έντυπα και σάιτ εν χορώ να στοχεύουν την οδό Αμερικής σαν να ήταν… δασκαλεμένοι τι θα κάνουν.

Όμως, γράφαμε και χθες, δεν έχει καμιά σημασία ένας πόλεμος που τελικά δεν θα έχει εμφανή νικητή. Ο Στουρνάρας μπορεί να είναι ηθικός νικητής γιατί είχε προβλέψει ότι η χώρα θα καταστραφεί από τις παλινωδίες της κυβέρνησης, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε ήθελε ούτε θέλει να γίνει πρωθυπουργός κι ας μη φοβάται ο Τσίπρας. Πιο πιθανός πρωθυπουργός της κεντοαριστεράς όπως έχει καταντήσει, είναι ο φίλος του πρωθυπουργού ο Λεβέντης, παρά κανείς άλλος.

Όμως όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση στουρναριών που βρίσκουν εύκολο «θύμα» τον Στουρνάρα και του κάνουν κατά καιρούς επίθεση, στο προσκήνιο και το παρασκήνιο. Αντί να κοιτάξουν πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα ή τουλάχιστον πώς θα την παραδώσουν σύντομα σε μια διαχειρίσιμη κατάσταση, ασχολούνται με το ποιος έφαγε, τι είπε, ποιος τραπεζίτης θα πάει εκεί και ποιος θα μοιράσει την πίτα καλύτερα ή πιο αριστερά. Κλασική προσπάθεια της αριστεράς να ρίξει αλλού το φως της δημοσιότητας. 

Άλλωστε από σήμερα γίνεται αντιληπτή η μείωση στις επικουρικές. Η σφαγή των συνταξιούχων μόνο με… αίμα στην αρένα μπορεί να ισοφαριστεί. Και η κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να βρει αντιπάλους. Κάτι σαν κυνηγοί κεφαλών δηλαδή.