.No Border Στη Μαλακία Που Σας Δέρνει Camp…

Η πανέμορφη χώρα μας είναι ένας από τους πιο διάσημους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου. Δεν είναι μόνο τα πανέμορφα rooms to let της κυρα-Ρίτσας των Κυκλάδων με την υπέροχη διακόσμηση από σουηδικό ξύλο. Δεν είναι μόνο οι μαγευτικές παραλίες με τις αμέτρητες γόπες τσιγάρων, παγκόσμιο φαινόμενο πολιτιστικής κληρονομιάς. Δεν είναι μόνο η περιβόητη χωριάτικη σαλάτα και το τζατζίκι που μοιράζονται 6 Γερμανοί ως κύριο πιάτο.

 Πρόσφατα προστέθηκε στην ατέλειωτη γκάμα των τουριστικών δυνατοτήτων μας και ένα νέο είδος τουρισμού: ο Μπαχαλοτουρισμός. Νοιώθεις καταπιεσμένος στη χώρα σου και θες κάπου να τα σπάσεις για να ξεσκάσεις; Έχεις βαρεθεί το νόμο και την τάξη και θες ένα θεματικό πάρκο όπου θα κυριαρχεί το χάος και η αναρχία; Σε πιέζει η μαμά σου να φας μπριάμ και θες να νοιώσεις ανεξάρτητος και επαναστατημένος; Κανένα πρόβλημα, έλα στη χώρα του Πλάτωνα και Μάρκου Λεζέ και κάνε ό,τι σου γουστάρει…

Δεν έχεις λεφτά για ξενοδοχείο, ούτε καν για camping; Κανένα πρόβλημα, θα κατασκηνώσεις στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δωρεάν. Ναι, αλλά θες και ένα πολιτικό πλαίσιο για να είναι πιο αληθοφανής η περιπέτεια. Έ γι' αυτό σκας; Θα πούμε ότι συμπαραστέκεσαι στους πρόσφυγες, αντιτίθεσαι στην παγκοσμιοποίηση, τον καπιταλισμό, στην κακούργα την κοινωνία βρε αδερφέ. 

Τώρα πώς βοηθάς το προσφυγικό βανδαλίζοντας το Πανεπιστήμιο και το Δημαρχείο (!) και στρέφοντας την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον σου και εμμέσως δυσφημώντας τον αγώνα και το δράμα τους κανείς δεν ξέρει, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες μπροστά στο ατέλειωτο φαν που θα σου προσφέρει η εμπειρία.

Τι κάνει η κυβέρνηση για όλα αυτά; Μα φυσικά σιωπηρά και υπογείως στηρίζει προσβλέποντας στην ψήφο και την συμπάθεια των πιτσιρικάδων και αδιαφορώντας για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας που έτσι κι αλλιώς άλλοι θα πληρώσουν με τους φόρους τους.

Φαντάζομαι σε κάνα χρόνο θα ζητήσει συγγνώμη όπως ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας.

.Η ψήφος του «νόχι»

Ας προσπαθήσουμε να το δούμε θετικά: Το «παρών/παρούσα» στις ψηφοφορίες στης Βουλής (με το «παρούσα» πάντως στανικά αφομοιωμένο από το κυρίαρχο και γραμματικά αρσενικό γένος) δεν είναι μια ψήφος-μη ψήφος, ένα τέχνασμα υπεκφυγής και διαφυγής από την ευθύνη του καθαρού ναι ή του ακράδαντου όχι. 

Δεν είναι ένα παράδοξο «είμαι μέσα μένοντας έξω», ένα «συμφωνώ αρνούμενος» ή «αρνούμαι συμφωνώντας», που δεν το προβλέπει η ζωή, η οποία σπάνια επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες αμέτοχης συμμετοχής, απαιτώντας σε ακέραιο στην αντίθεση ή στη συμφωνία σου. 

Ας πούμε, λοιπόν, ότι η επιλογή «παρών/παρούσα» απορρέει από τη σκέψη του νομοθέτη ότι πρέπει να καλύπτεται και η εύλογη σε αρκετές περιπτώσεις αμφιταλάντευση κάποιων βουλευτών ή ενός κόμματος, ο δισταγμός τους, όταν δεν συμφωνούν ενθουσιωδώς με μια πρόταση, αλλά και πάλι δεν αισθάνονται έτοιμοι να την απορρίψουν δίχως ενοχή. 

Θα μπορούσαμε να το δεχτούμε, αν η κοινοβουλευτική εμπειρία δεν έδειχνε ότι αυτό το ιδιότροπο «νόχι», ημιάθροισμα του «ναι» και του «όχι», λειτουργεί σαν δήλωση αποποίησης ευθυνών, μερικής έστω. Το πράγμα γίνεται πολύ περισσότερο απογοητευτικό σε ψηφοφορίες σχεδίων νόμου με κάμποσα άρθρα. 

Προχθές το βράδυ, με την ψηφοφορία για τον εκλογικό νόμο, πολλοί απ’ όσους παρακολουθούσαν από το κανάλι της Βουλής ή τον υπολογιστή τους τη μεταμεσονύκτια διαδικασία θα μελαγχόλησαν ακούγοντας τα διάφορα «ναι στα 1, 2, 5, όχι στο 3, παρών στο 4», «παρών στο 2, όχι στα υπόλοιπα», «ναι στο 3, παρών στο 2, όχι στα άλλα». 

Θα μελαγχόλησαν παρατηρώντας ότι χρειάστηκε ένα πεντάλεπτο για να διευκρινιστεί τι ακριβώς ήθελε να ψηφίσει κάποιος εκ των ανεξαρτήτων, ο κ. Στάθης Παναγούλης συγκεκριμένα, ένας επιπλέον εκ των ανεξαρτητοποιούμενων βουλευτών που θεωρούν προσωπική την έδρα τους και όχι πρωτίστως (ή, έστω, εν μέρει) του κόμματος με το οποίο πολιτεύτηκαν. 

Θα μελαγχόλησαν με την όλη σύγχυση, συσκοτιστική για τον βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της ψηφοφορίας. Θα σκέφτονταν τα χρόνια που βρίσκονταν στα φοιτητικά θρανία, όταν πρωτοεισήχθη η μορφή εξετάσεων με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής. Αρκούσε ένας διαβασμένος για να περάσουν δέκα, που άκουγαν και κατέγραφαν τον ψίθυρό του ή τσάκωναν το σκονάκι του: «1Α, 2Γ, 4Ε...» Αλλά σκονάκι και Βουλή δεν πάει. 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

.Ξεπούλημα της Ελλάδας και εργασιακός μεσαίωνας τα νέα εγκλήματα της κυβέρνησης

Η παράδοση των ελληνικών τραπεζών και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στα χέρια ξένων, δεν είναι το μοναδικό έγκλημα που κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου. Έρχονται κι άλλα τους επόμενους μήνες με πρώτο την παράδοση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων δεκαετιών στα χέρια των τεχνοκρατών των Βρυξελλών. Οι οποίοι έχοντας συμμάχους τους εγχώριους κουκουλοφόρους ετοιμάζονται για την τελική άλωση στους χώρους εργασίας.

 Δε μιλάμε για την κατάργηση των προνομίων των συνδικαλιστοπατέρων που παίζουν παιχνίδια στις πλάτες του ελληνικού λαού. Αυτοί μας είναι αδιάφοροι.

Μιλάμε για κατακτήσεις όπως το θεσμοθετημένο ωράριο, μια αξιοπρεπής αμοιβή που θα πληρώνεται στην ώρα της, ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας από τους εργοδότες. Τους ξένους κατά κύριο λόγο που θα έρθουν να «επενδύσουν» και ζητούν μισθούς πείνας και εργαζόμενους – υπόδουλους.

Η ομάδα Τσίπρα – Καμμένου έρχεται να δώσει νέο αίμα, παραδίδοντας τον 13ο και 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα και ανοίγοντας θέμα ομαδικών απολύσεων σε μια χώρα με 25% ανεργία. Και το έγκλημα θα ολοκληρωθεί με τη μείωση των αποζημιώσεων. Απόλυση δηλαδή όποτε γουστάρει ο εργοδότης και φθηνή αποζημίωση για ανθρώπους που θα έχουν φτύσει αίμα και που θα βγουν στην ανεργία ή στη σύνταξη των 400 ευρώ.

Η παράδοση των εργασιακών στους δανειστές είναι το δεύτερο τμήμα του σχεδίου αφελληνισμού της οικονομίας. Αυτό που συμφώνησε το άθλιο δίδυμο μόνο και μόνο για να κρατήσει τη θέση του.

Η τρίτη πράξη του δράματος ονομάζεται Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων. Αυτό το νέο υπερ-ταμείο που θα πάρει την περιουσία του ελληνικού λαού για να την πουλήσει μπιρ παρά, κι όχι για να την αξιοποιήσει προς όφελος του δημοσίου.

Και το τέταρτο μέρος του ελληνικού δράματος θα ολοκληρωθεί με τον έλεγχο χιλιάδων μικρών, μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων από ξένους.

Πρόκειται για μια τραγωδία για την οποία ευθύνονται βεβαίως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις από τη Μεταπολίτευση και μετά, αλλά κυρίως η καταστροφική πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ψεκασμένους. Πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για δεκαετίες το έγκλημα του Βαρουφάκη αλλά κανείς δεν τιμωρείται.

Κι όλα αυτά για να μείνουν στην εξουσία. Όλα αυτά για να είναι ο ένας στο Μαξίμου κι ο άλλος να το παίζει ακομβίωτος στρατάρχης. Κάποτε οι ίδιοι κατηγορούσαν τους αντιπάλους τους και τους χαρακτήριζαν «γερμανοτσολιάδες». Η δική τους προδοσία πώς λέγεται; Η δική τους εγκληματική πράξη έχει στο βάθος... Γουδή ή για ακόμη μια φορά θα μείνει ατιμώρητο ένα πολιτικό σύστημα που καταστρέφει τη χώρα;

.Λαϊκισμός και… Πόκεμον!

Οι εκλογές *δεν*γίνονται για να «συμμετέχει» ο λαός στη διακυβέρνηση. Αλλά για να λογοδοτούν αυτοί που ασκούν τη διακυβέρνηση στο λαό. Που τους εκλέγει για να κυβερνούν εκείνοι και να λογοδοτούν στη συνέχεια σε αυτούς που τους ανέδειξαν… Όχι για να διαχέουν τις δικές τους ευθύνες στο λαό… 

Όλα αυτά περί… «συμμετοχικής δημοκρατίας» είναι περισσότερο *διάχυση της ευθύνης*και *αποφυγή λογοδοσίας*… Δεν είναι ούτε «συμμετοχικά», ούτε – κυρίως – «δημοκρατικά». Έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία γι’ αυτό ακριβώς: Γιατί ο λαός δεν μπορεί να συμμετέχει άμεσα στη διακυβέρνηση… Μπορεί όμως, να ζητάε... περισσότερα »

.Όπισθεν Ολοταχώς!

- Ο Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ Πρωθυπουργός! Ποιος το είπε αυτό; Όχι ένας και δύο. Το έλεγαν πολλά κυβερνητικά στελέχη από τον περασμένο Ιανουάριο. Κι εννοούσαν, ασφαλώς, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μέχρι χθες το έλεγαν, βέβαια. Τώρα πια δεν το πολύ-λένε…

 Όμως την ίδια ακριβώς «βαρύγδουπη φράση», την είχε εκστομίσει και κάποιος άλλος, εδώ και 31 χρόνια! Ο Ανδρέας Παπανδρέου! Το 1985! Και εννοούσε τον πατέρα του Κυριάκου, τον Κώστα Μητσοτάκη. Ο Ανδρέας έπεσε τότε τραγικά έξω. Το ίδιο έξω θα πέσουν, όπως φαίνεται, κι όσοι επαναλαμβάνουν την κουβέντα αυτή σήμερα. Κι αυτό το ομολόγησε, εμμέσως... περισσότερα »

.Τα ΜΜΕ ανήκουν στον ελληνικό λαό

Τελικά, αποκρυσταλλώθηκε και ξεκαθαρίστηκε η εκλεκτική συγγένεια του κοινοβουλευτικού δικτάτορα της γείτονος Τουρκίας, με τον defacto αυτόκλητο καναλάρχη της δημόσιας και ιδιωτικής TV και καταλύτη του συνταγματικώς υπεύθυνου, για τη Ραδιοτηλεόραση ΕΣΡ, Νίκο Παππά.

Και από τις δυο ακτές του Αιγαίου το μήνυμα είναι σαφές: Μέχρις εσχάτων απηνής διωγμός ΜΜΕ και δημοσιογράφων. Και για τα … μαύρα μάτια, ταχυδακτυλουργικές και αλχημιστικές διαδικασίες για έγκριση καναλιών που ήδη λειτουργούν νομίμως από το 1993.

Στο μεταξύ, στρώσιμο του δαπέδου του σφετεριστή των αρμοδιοτήτων του ΕΣΡ με… πεπονόφλουδες, για τα κανάλια που θεωρούνται εξ αρχής μη … ημέτερα (πχ MEGA), διότι ασκούν το επιβεβλημένο δικαίωμα της Πληροφόρησης, της Κριτικής αλλά και της Προστασίας του ελληνικού λαού από τις… νεοκομμουνιστικές μεθόδους φίμωσης του δικαιώματος έκφρασης, αλλά και αξιοπρεπούς διαβίωσης των Ελλήνων.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας ενώπιον του οποίου εκκρεμούν προσφυγές κατά του σφετερισμού των αρμοδιοτήτων του ΕΣΡ από τον Ν. Παππά θα όφειλε ήδη να έχει εκδώσει την απόφαση ακύρωσης όλων των διαδικασιών κατάργησης των συνταγματικών εγγυήσεων, υπέρ της κρατικής και ιδιωτικής Ραδιοτηλεόρασης, από τον υπ’ αριθ. 1 υπερυπουργό της αλαζονείας.

Αλλά και οι… προσκληθέντες ως υποψήφιοι για απόκτηση νέων καναλιών θα έπρεπε να αρνηθούν την υποταγή τους σε υπουργούς με εξωθεσμικές, αντιδημοκρατικές αυθαιρεσίες. Και να τους συστήσουν να… κάτσουν στα αβγά τους! Όμως με την ευπείθειά τους αυτή, όχι μόνο νομιμοποιούν παρανόμως δρώντα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά και οσονούπω θα γευτούν τα επίχειρα των βεβιασμένων επιλογών τους.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο το απευχόμαστε διότι θα έχουν κεκτημένα έστω και αναρμοδίως δικαιώματα, αλλά είναι βέβαιο ότι θα περάσουν κρίσεις ταχυπαλμίας…

Κοντός ψαλμός αλληλούια. Οι δημοσκοπικές κατρακύλες του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε συνδυασμό με τις αμέτρητες λαϊκές αποδοκιμασίες, η καλπάζουσα ανεργία, τα αμέτρητα λουκέτα επιχειρήσεων, η κατάρρευση του συστήματος Υγείας και Παιδείας, η μετατροπή του άβατου των Εξαρχείων σε φιλοκυβερνητικό modusvivendi, η μετατροπή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου σε χώρο υποδοχής νεοχίππιδων και ων ουκ έστι αριθμός τυχοδιωκτικών ασχημιών, όλος αυτός ο ορυμαγδός των κρουσμάτων κατάλυσης του κράτους δεν δίνει περιθώρια άλλης ανοχής.

Το μόνο… ευχάριστο ενθύμιο της «αριστερής παρένθεσης» είναι ο αμύθητου κόστους (με χρήματα του ελληνικού λαού και των πιστωτών) καταγέλαστος κυβερνητικός τουρισμός, με τα ελάχιστα έως μηδενικά «κατορθώματά» του, αλλά και τις αθεράπευτες επαρχιώτικες γκάφες και αδεξιότητες, ενώπιον εθιμοτυπικώς υποδειγματικών φιλοξενούντων.

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση: Τα ΜΜΕ ανήκουν εξ’ αδιαιρέτου στον ελληνικό λαό. Και σύντομα θα λογοδοτήσουν για τα Ερντογανικά τους καμώματα!

 Μακρής Πέτρος 

.Από τον εκλογικό νόμο στο «πολιτικό χρήμα»

Ο νέος εκλογικός νόμος που ψηφίστηκε πριν λίγες ώρες, και πέρα από τις συζητήσεις και αναλύσεις για το ποιος κέρδισε ή ποιος ηττήθηκε, θα κριθεί στην πορεία και η ίδια η ζωή θα δώσει τις απαντήσεις της.

Στην Ελλάδα μας αρέσει να κάνουμε συζητήσεις πολλές φορές με «οδηγό» τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες στο συγκεκριμένο ζήτημα τι δείχνουν; Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού σε ποσοστό περίπου 70% στηρίζει την απλή αναλογική στη λογική της ισοτιμίας της ψήφου.

Είμαστε σε μια εποχή που τα μεγάλα ποσοστά, π.χ.του 40% ή του 45% δεν υπάρχουν και άρα οι πολίτες επιζητούν και απαιτούν και με την εκλογική τους συμπεριφορά τις πολιτικές συνεργασίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων.

Γιατί είναι κακό αυτό; Η νέα εποχή που άνοιξε με την κρίση, πολιτική, οικονομική και κοινωνική, μετά την έλευση του μνημονίου, πρέπει να επιφέρει και ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα.

Ο αναλογικότερος νόμος που θα εξασφαλίζει την πιο αυθεντική και αναλογική εκπροσώπηση των κοινωνικών δυνάμεων αποτελεί βασική προϋπόθεση για να διαμορφωθεί ένα ανοιχτό μέτωπο για συνεργασίες και αναδιάταξη των δυνάμεων.

Πέρα όμως από τον εκλογικό νόμο και την αναλογικότητά του, υπάρχει το μεγάλο ζήτημα της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος σε συνδυασμό με τη θεσμική κατοχύρωση της διαφάνειας.

Μετά τον εκλογικό νόμο, ήρθε η ώρα να ανοίξει το κεφάλαιο «πολιτικό χρήμα».Να συζητήσουμε για το πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα σε συνδυασμό με την αγορά και την οικονομία και επιχειρηματικούς κύκλους και να προωθηθεί ένα σχέδιο που θα σταματάει την λεγόμενη «διαμεσολάβηση», ώστε να οδηγηθούμε στην χειραφέτηση της πολιτικής.

Αυτή είναι η συζήτηση που πρέπει να ανοίξει άμεσα, την επομένη της ψήφισης του νέου, αναλογικότερου, εκλογικού νόμου, ώστε να προχωρήσει ο δημοκρατικός μετασχηματισμός του πολιτικού συστήματος.

Όλα όμως περνάνε μέσα από την αλλαγή του σημερινού καθεστώτος για το λεγόμενο «πολιτικό χρήμα». 

Ραβανός Αρης