.Η επιστροφή των μπουτούδων!

Όταν κάποτε με το καλό ξεκουμπιστεί από το Μαξίμου η συμμορία των ανισόρροπων που το κατέλαβε με τις επευφημίες του σοφού λαού τον Ιανουάριο του 2015, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πολλή δουλειά. 

Ένα από τα βασικότερα ζητήματα που θα πρέπει να ερευνηθούν, με την βοήθεια κοινωνιολόγων και ψυχολόγων, είναι το πώς ένας καλομαθημένος λαός, που στις τελευταίες δεκαετίες κιότεψε κυριολεκτικά, με τα Τσίβας του, τις Καγιέν του, τις διακοπές στο Μπαλί, και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που σημάδεψαν τον τόπο τα τελευταία χρόνια προ της κρίσης, πως λοιπόν αυτός ο λαός αποφάσισε έτσι στα...περισσότερα »

.Γραφή παρανόμων

Περικλής, στη δημηγορία του πριν από την κήρυξη του πολέμου με τη Σπάρτη, παρότι ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι η μόνη λύση, καλεί τους Αθηναίους να μην ψηφίσουν ελαφρά τη καρδία. Τους υπενθυμίζει πως αλλιώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι όταν καλούνται να αποφασίσουν και αλλιώς όταν βρεθούν αντιμέτωποι με τις συνέπειες όσων αποφάσισαν.

Ο Περικλής ήταν δημαγωγός. Αν δεν ήταν, δεν θα είχε καταφέρει να δώσει το όνομά του σε έναν αιώνα Ιστορίας. Εξάλλου η λέξη «δημαγωγός», αυτός που άγει τον δήμο, δεν είχε απαραιτήτως αρνητική σημασία τον καιρό εκείνο. Δεν μπορούσε να υπάρξει δημοκρατία χωρίς δημαγωγούς.

Ο Κλέων, ο περίφημος βυρσοδέψης στους «Ιππής» του Αριστοφάνη, μπορεί να ήταν δημαγωγός, αλλά ήξερε να αναλαμβάνει και τις ευθύνες της ρητορείας του. Ζήτησε από τους Αθηναίους να του δώσουν στρατό για να φέρει σιδηροδέσμιους τους τριακόσιους Σπαρτιάτες που είχε αποκλείσει ο στρατηγός Δημοσθένης στη Σφακτηρία και το έκανε. Τους υποσχέθηκε πως θα τα καταφέρει σε είκοσι ημέρες και τα κατάφερε.

Ο Θουκυδίδης, θαυμαστής του Περικλή, δεν φέρεται και με μεγάλη λεπτότητα στον Κλέωνα. Λογικόν, αφού αυτός ήταν ο βασικός υπεύθυνος για την καταδίκη του σε ισόβια εξορία. Εξαιτίας της οποίας εξορίας, όπως λέει ο ίδιος, έγραψε την Ιστορία του. Αρα εμείς οι μεταγενέστεροι μάλλον ευγνωμοσύνη χρωστούμε στον Κλέωνα.

Δεν αναφέρω τυχαία τον Θουκυδίδη και τους ήρωες της Ιστορίας του. Αναλογίζομαι ότι, το 1914, στα διώροφα κόκκινα λεωφορεία του Λονδίνου υπήρχαν αφίσες με αποσπάσματα από τον «Επιτάφιό» του για να ενθαρρύνουν τους στρατιώτες που έφευγαν για το μέτωπο.

Ο ελληνιστής Bernard Knox, αν θυμάμαι καλά, έλεγε πως έως τον Δεύτερο Πόλεμο οι κλασσικές σπουδές ήταν το διαβατήριο για τη δημόσια διοίκηση στη Βρετανία. Σήμερα, έχουν καταντήσει το διαβατήριο για το ταμείο ανεργίας.

Τα δημοψηφίσματα, κοινώς η άμεση δημοκρατία, έχουν αγιοποιηθεί από τον αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό. Ξεκίνησαν το 2005, με το σχέδιο του ευρωπαϊκού Συντάγματος, έγινε το περυσινό δικό μας –α λα γκρέκα, κοινώς δεν βαριέσαι– και τώρα κοντεύουν να γίνουν ο μοχλός της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης. Η κυρία Λεπέν υποσχέθηκε ότι αν εκλεγεί θα προκηρύξει εντός έξι μηνών δημοψήφισμα για την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρώπη.

Η άμεση δημοκρατία έχει τους δικούς της κανόνες. Αν οι ψηφοφόροι αντιληφθούν τις συνέπειες της ψήφου τους μπορούν να την ανακαλέσουν την επομένη. Οπως έγινε με τους Αθηναίους και τη Μυτιλήνη. Υπήρχε και η «γραφή παρανόμων», που καταδίκαζε σε βαρύτατα πρόστιμα όσους παρέσυραν τον δήμο να ψηφίσει κατά των συμφερόντων του.

Σκέψη χαιρέκακη για το τέλος. Φαντάζομαι τον κ. Τσίπρα να τηλεφωνεί στην κ. Μέρκελ και να της λέει: «Αν χρειαστείτε κάτι, μη διστάσετε να μου το ζητήσετε. Οποια ώρα της ημέρας ή της νύχτας, μ’ αυτούς που μπλέξαμε»

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Το κόστος της «τζάμπα μαγκιάς»

Οι «μαγκιές», πολιτικές και άλλες, πληρώνονται ακριβά. Τα παραδείγματα, πολλά και νωπά. Κανείς δεν ξέρει πόσο κόστισε η «μαγκιά» της πρώτης περιόδου της κυβέρνησης Τσίπρα, σίγουρα όμως κινείται στη σφαίρα των πολλών δισεκατομμυρίων.

Ο Ερντογάν πληρώνει τώρα τις δικές του «μαγκιές». Επαιξε και έχασε σε σχέση με τη Ρωσία και το Ισραήλ. Τα αδειανά τουρκικά παράλια και οι χαμένες μπίζνες φανερώνουν το τεράστιο κόστος που επωμίσθηκε η Τουρκία. Δεν είναι εύκολο για έναν ηγέτη σαν τον Ερντογάν να ζητήσει συγγνώμη και να κάνει τη δική του κωλοτούμπα στην παγκόσμια σκηνή. 

Πρέπει να είναι άθλος για τους γύρω του να τον πείσουν για την ανάγκη της κωλοτούμπας και εξαιρετικά επώδυνο για τον ίδιο να την κάνει. Είναι όμως τα καταραμένα οικονομικά δεδομένα που έχουν έναν αμείλικτο τρόπο να επιβάλλονται ακόμη και στους πιο αποφασισμένους ή αλαζονικούς ηγέτες...

Μεθάει ένας ηγέτης την ώρα που κάνει τη «μαγκιά» του και αποθεώνεται, αλλά ξεμεθάει, μαζί με τον λαό του, μόλις ξημερώσει η επόμενη ημέρα με τις παρενέργειές της και τον πονοκέφαλο που φέρνει πάντα η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Τώρα έχουμε τους Βρετανούς που έκαναν τη δική τους «μαγκιά» με το δημοψήφισμα. Δεν μοιάζουν να έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματική ζημιά που θα υποστούν η οικονομία και η ισχύς τους σε διεθνές επίπεδο. 

Οι θυμωμένοι ψηφοφόροι άκουσαν τις σειρήνες του λαϊκισμού και πείσθηκαν για το Brexit, χωρίς κανείς να τους έχει παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό Plan B. Εχω την υποψία ότι η Γερμανίδα καγκελάριος δοκιμάζει τη «μέθοδο Τσίπρα» απέναντι στη Μ. Βρετανία. Αποφεύγει την όξυνση και τις άγαρμπες ακρότητες, κερδίζοντας χρόνο. 

Ελπίζει ίσως έτσι ότι οι Βρετανοί, πολιτικοί και πολίτες, θα καταλάβουν το μέγεθος του κόστους της απόφασής τους. Ισως ακόμη να θεωρεί πλέον ότι στην πολιτική όλα γίνονται, αφού έχει δει τον δικό μας πρωθυπουργό να μετατρέπεται από ακραίος αντισυστημικός ηγέτης σε αξιόπιστο συνομιλητή που «δεν λέει ποτέ ψέματα». Την έκβαση της βρετανικής «μαγκιάς» δεν μπορούμε να την προβλέψουμε με ευκολία.

Η Ιστορία γράφεται και πάει μπροστά με «μαγκιές», αυτό το γνωρίζουμε. Πολλές ρήξεις και τομές δεν θα είχαν γίνει χωρίς παράλογες κινήσεις. Οταν επισημαίνουμε το κόστος διαφόρων ειδών «μαγκιάς», δεν είναι επειδή λατρεύουμε την αδράνεια ή τη διατήρηση του στάτους κβο. 

Απλώς να επισημάνουμε ότι όταν πίσω από τις «μαγκιές» δεν υπάρχει σχέδιο ή παράτολμο θάρρος ή, ακόμη καλύτερα, και τα δύο, η καταστροφή παραμονεύει. Να το πούμε και απλά, λαϊκά; Τζάμπα μαγκιά δεν υπάρχει, ούτε στις διεθνείς σχέσεις... 

 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Τί προκάλεσε την επίθεση στην Τουρκία αυτή τη χρονική στιγμή;

Μία ακόμα θανατηφόρα τρομοκρατική επίθεση έγινε στην Τουρκία την Τρίτη. Αξιωματούχοι αναφέρουν ότι τουλάχιστον 36 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 150 τραυματίστηκαν. Η επίθεση στους ταξιδιώτες στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης δείχνει πόσο πολύ έχει απομακρυνθεί η Τουρκία από την προηγούμενη κατάστασή της, όταν θεωρούνταν περιφερειακό υπόδειγμα σταθερότητας και ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν αυξηθεί σε όλη τη χώρα, με πολλές να στοχεύουν την Κωνσταντινούπολη-συμπεριλαμβανομένης και μιας βομβιστικής επίθεσης νωρίτερα αυτό το μήνα, που σκότωσε 11 ανθρώπους- φέρνοντας τη βία σε μια κοσμοπολίτικη πόλη 14 εκατομμυρίων, που διασχίζουν τα Στενά του Βοσπόρου και ιστορικά έχει θεωρηθεί ο τόπος συνάντησης της ευρωπαϊκής και της ασιατικής ηπείρου. Οι αφίξεις τουριστών μειώθηκαν περισσότερο από το ένα τρίτο κατά το παρελθόν έτος. Πώς φτάσαμε σε αυτό;

1. Ο πόλεμος στη Συρία

Όταν η συριακή κυβέρνηση κατέρρευσε βάναυσα υπό την εξέγερση της Αραβικής Άνοιξης το 2011, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – και νυν Πρόεδρος - έσπευσε να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Άσαντ να παραιτηθεί, συγκρίνοντας το καθεστώς του με τη ναζιστική Γερμανία. Ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος της Συρίας μαίνεται για περισσότερο από πέντε χρόνια, ενώ οι ένοπλες ομάδες πολλαπλασιάζονται εν μέσω χάους.

 Η Τουρκία μοιράζεται 500 μίλια συνόρων με τη Συρία - ένας «πονοκέφαλος» για την ασφάλεια της χώρας - και έχει κατηγορηθεί ότι επιτρέπει σε ξένους μαχητές να τα περνούν για να συμμετέχουν σε ομάδες όπως το Ισλαμικό Κράτος. Υπήρξε ακόμα περισσότερη κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση: πάνω από 2,5 εκατομμύρια Σύριοι τώρα εκτιμάται ότι ζουν στην Τουρκία.

2. Η κουρδική εξέγερση

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Συρία περιπλέκεται από τη δική της μακρόχρονη μάχη με την εξέγερση της κουρδικής εθνότητας που ζει σε όλη την ανατολική Τουρκία και σε περιοχές της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν. Η τουρκική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι Κούρδοι μαχητές που πολεμούν το ISIS είναι μια επέκταση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), το οποίο η κουρδική αυτονομία διώκει από το 1970.

 Η ενασχόληση της Τουρκίας με την καταπολέμηση των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία - μεταξύ άλλων και με βομβαρδισμούς – έχει προκαλέσει συγκρούσεις τόσο με τους κούρδους μαχητές που έχουν συμμαχήσει με τις ΗΠΑ όσο και με τους Ρώσους που υποστηρίζονται από το καθεστώς Άσαντ. Κούρδοι ηγέτες λένε ότι αυτό στην πραγματικότητα τοποθετεί την Τουρκία στην ίδια πλευρά με το ISIS στη σύγκρουση.

3. Το ISIS

Ένας αυξανόμενος αριθμός τρομοκρατικών επιθέσεων έχουν διαπραχθεί επί του τουρκικού εδάφους κατά το παρελθόν έτος, σκοτώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους. Η κυβέρνηση κατηγορεί για κάποιες μια κουρδική ομάδα ανταρτών, αλλά - υπογραμμίζοντας την περίπλοκη απειλή που αντιμετωπίζει η χώρα - αξιωματούχοι πιστεύουν επίσης ότι το ISIS διεξάγει τις επιθέσεις.

 Οι αρχές έχουν ήδη δηλώσει ότι πιστεύουν πως το ISIS ήταν πίσω από την επίθεση της Τρίτης στο αεροδρόμιο, που έμοιαζε με τις επιθέσεις του Μαρτίου στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών οι οποίες συνδέονται με την οργάνωση. Παρατηρητές της μαχητικής ομάδας λένε ότι έχει στο παρελθόν επιλέξει να μην αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις που έχει ξεκινήσει στην Τουρκία.

4. Γεωπολιτική

Η επίθεση της Τρίτης στην Κωνσταντινούπολη ήρθε λίγες μόλις μέρες αφού η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα εξομαλύνει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, οι οποίες είχαν υποστεί ρήξη το 2010, όταν Τούρκοι ακτιβιστές ενός στολίσκου σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας, ενώ προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. 

Επιδιώκοντας προφανώς τον τερματισμό της απομόνωσης που προκάλεσε από την πολιτική του στη Συρία, ο Ερντογάν σηματοδότησε επίσης την αναθέρμανση των σχέσεων με τη Ρωσία αυτή την εβδομάδα, με την αποστολή μιας επιστολής συγγνώμης για την κατάρριψη ενός ρωσικού πολεμικού αεροπλάνου από την Τουρκία, κοντά στα σύνορα της χώρας με τη Συρία. 

Ο Τούρκος σχολιαστής Μουσταφά Ακιόλ έγραψε μετά την επίθεση της Τρίτης ότι η χρονική στιγμή της επίθεσης στο αεροδρόμιο "δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία", γεγονός που υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να είναι μια απάντηση του ISIS για τη συμφωνία με το Ισραήλ. Ρεπορτάζ αναφέρουν, επίσης, ότι η Τουρκία πραγματοποίησε πρόσφατα συλλήψεις και επιδρομές με στόχο το ISIS στα σύνορα με τη Συρία, η οποία, επίσης, θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα.

.Το τέλος των βεβαιοτήτων

Π​​έρυσι τέτοια εποχή ένιωσα για πρώτη φορά την ανασφάλεια που επιφυλάσσει η Ιστορία κάθε 50-60 χρόνια. Τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, δεν ήξερα αν η Ελλάδα θα βρισκόταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας για πολύ ακόμη, αν θα εξελισσόταν από μια αστική ημιευρωπαϊκή δημοκρατία σε κάτι άλλο. Δεν ήταν εύκολο για εμάς που μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι μερικά πράγματα είναι δεδομένα και αυτονόητα.

Η δική μας «πλαστική» γενιά ανατράφηκε πιστεύοντας ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται στο ασφαλές «λιμάνι» της Δύσης και θα έχει μια γραμμικά ανοδική πορεία. Η κρίση που χτύπησε τη χώρα το 2009 γκρέμισε πολλές από αυτές τις βεβαιότητες. Είχε όμως κανείς την, σχεδόν μεταφυσική, πεποίθηση ότι θα περπατούσαμε δίπλα στην άβυσσο χωρίς να πέσουμε σε αυτήν. Και όντως φτάσαμε κοντά, αλλά το ένστικτο αυτοσυντήρησης μας κράτησε από το σάλτο μορτάλε. Προτιμήσαμε το τέλμα από την άβυσσο.

Τώρα όμως φαίνεται πολύ καθαρά ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτήν την κρίση. Αφορά όλο τον κόσμο και κυρίως τη Δύση. Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια τον κ. Μπαρόζο να λέει σε ένα συνέδριο ότι κανείς δεν θα πρέπει να αποκλείει τίποτα από εδώ και πέρα στην Ευρώπη, ούτε κινήματα εθνικολαϊκισμού ούτε δικτατορίες, τίποτα. 

Το απέδιδε στη νομοτελειακή συγκριτική φτωχοποίηση της Ευρώπης. Μου είχε φανεί παράλογο όταν το έλεγε, αλλά προφανώς έβλεπε πράγματα στον ορίζοντα που οι υπόλοιποι αγνοούσαμε. Και επίσης θυμάμαι σε ένα άλλο συνέδριο τον κ. Κάμερον να εξηγεί γιατί αποφάσισε να εξαγγείλει το δημοψήφισμα.

Ηταν τόσο σαφές ότι έπαιρνε μια ιστορική απόφαση έχοντας στο μυαλό του εσωκομματικές ισορροπίες, δημοσκοπήσεις και τίποτε άλλο... Εκπροσωπεί ίσως, περισσότερο από κάθε άλλον, τον «πλαστικό» ηγέτη που μοιάζει εντελώς ανεπαρκής σε μια πυκνή και απρόβλεπτη εποχή.

Εδώ βρισκόμαστε, όμως, τώρα. Το τσουνάμι του λαϊκισμού σαρώνει το αμερικανικό πολιτικό σκηνικό και την Ευρώπη. Οι πολίτες που νιώθουν ανασφάλεια στο «τρελό τρένο» της παγκοσμιοποίησης φωνάζουν στους ηγέτες τους «σταματήστε το να κατέβω». Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους έχουν δώσει βήμα έκφρασης, προσάναμμα για την οργή τους· βοήθησαν στο να μεγαλώσει απίστευτα το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς και τις ελίτ, τα μέσα ενημέρωσης, το όποιο κατεστημένο. Η μετανάστευση και η συζήτηση γύρω από το Ισλάμ τούς σπρώχνει στα άκρα.

Πολλές φορές δεν είναι καθαρά οικονομικοί οι λόγοι της οργής. Ο πιο κατάλληλος όρος που έχω διαβάσει είναι η έννοια του prekariat, σε αντίθεση με τον proletariat. Δυσκολεύομαι να μεταφράσω τον όρο, αλλά αναφέρεται στον άνθρωπο που νιώθει συνεχή ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον του. Μπορεί ο ίδιος να τα βγάζει πέρα, όμως δεν είναι διόλου βέβαιος ότι θα μπορέσει να συνεχίσει να ζει έτσι ή αν τα παιδιά του θα έχουν το ίδιο επίπεδο ζωής.

Η Ελλάδα βρέθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας μετά το δικό μας δημοψήφισμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η περιπέτειά μας τέλειωσε. Ενα πρόβλημα είναι πως είμαστε ένα ανερμάτιστο καράβι που θα πλέει σε ένα πολύ ταραγμένο πέλαγος. Το άλλο είναι ότι πέρυσι τέτοια εποχή πολλοί σκέπτονταν να φύγουν για να βρουν ένα καλύτερο αύριο κάπου αλλού στην Ευρώπη αν τα πράγματα πήγαιναν εντελώς στραβά. 

Ξαφνικά νιώθουν, όλοι νιώθουμε, ότι η ήπειρός μας ξανασκοτεινιάζει και ότι βεβαιότητες και ασφαλή «λιμάνια» δεν υπάρχουν ούτε εντός αλλά ούτε και εκτός. Πώς το λέει το κινέζικο ρητό; «Μακάρι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές», «May you live in interesting times»... Παράπονο δεν έχουμε.

.Μεταπήδηση στην Προεδρία της Δημοκρατίας ο μύχιος πόθος του Τσίπρα;

Είναι πλέον τόσο προφανές το «βρώμικο» πολιτικό παιχνίδι με επίφαση δημοκρατίας που στήνει ο Αλέξης Τσίπρας που μόνο ένας αδαής δεν το καταλαβαίνει. Η περίπτωση του νέου εκλογικού νόμου και εν συνεχεία της συνταγματικής αναθεώρησης με αιχμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από το λαό, είναι τόσο ξεκάθαρα απροκάλυπτη και κυνική που μόνο όσοι ακόμη τρώνε αμάσητο σανό δεν αντιλαμβάνονται τι παίζεται.

Δείτε π.χ. τη σημερινή Αυγή η οποία έβγαλε δημοσκόπηση που λέει ότι το 58% των πολιτών θέλουν απλή αναλογική. Μάλιστα, το 71% τάσσεται υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας. Ω του θαύματος: Οι Έλληνες που μόνο δυο κόμματα ψήφιζαν επί δεκαετίες τώρα θυμήθηκαν τις κυβερνήσεις συνεργασίας ή για να ακριβολογούμε τις… συνεργασίες ακυβερνησίας.

Διότι τι να πεις για τα ευρήματα αυτά. Η πρώτη μεγάλη κυβέρνηση συνεργασίας έγινε το ’89 και ξέρουμε πόσο ξεπουλήθηκε σε ντόπια και ξένα συμφέροντα μέχρι να έρθει ο… «σωτήρας» Μητσοτάκης.

Η δεύτερη μεγάλη προσπάθεια έγινε με την κυβέρνηση Παπαδήμου, τα είδαμε και εκεί τα αποτελέσματά της ενώ στην Τρίτη προσπάθεια, με την κυβέρνηση Σαμαρά από την πρώτη μέρα ο κόσμος γκρίνιαζε επειδή συγκυβερνούσε με το τελειωμένο... ΠΑΣΟΚ.

Πώς ξαφνικά ο λαός που βρίζει και εξεγείρεται για «διαπλοκές, επιχειρηματικά συμφέροντα, ξεπουλημένες κυβερνήσεις» και άλλα τέτοια που έχουμε ακούσει ουκ ολίγες φορές και από την Αριστερά, να θέλει τώρα φουλ απλή αναλογική και καμιά 15αριά κόμματα να συνεργάζονται εντός της Βουλής;

Προφανώς οι δημοσκοπήσεις βγάζουν αποτελέσματα ανάλογα με το πώς τίθεται το ερώτημα. Γιατί αν πεις στον κόσμο «θέλετε απλή και άδολη αναλογική ώστε να μπει στη βουλή η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα των Μουσουλμάνων της Θράκης» τι θα απαντήσει;

Αν του πεις ότι η αλλαγή του εκλογικού νόμου θα φέρει ακυβερνησία και χάος τι θα επιλέξει άραγε;

Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι το λιγότερο, η προπαγάνδα είναι βασικό όπλο των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να διασωθούν. Μετά και την εισήγηση του Αλέξη χθες σε στυλ «πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά απλή αναλογική», πλέον είμαστε σίγουροι για το παιχνίδι που παίζει.

Είναι δεδομένο ότι οι 200 βουλευτές που ήθελε δεν του βγαίνουν, οπότε θα προχωρήσει μόνος του σε ένα σύστημα απλής αναλογικής που θα ισχύσει από τις μεθεπόμενες εκλογές. Επομένως, κάνουμε κάποια στιγμή εκλογές, βγαίνει η ΝΔ και καταποντίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά μη χολοσκάτε φίλοι Αριστεροί, στις μεθεπόμενες εκλογές θα είναι εδώ.

Αλλά το ακόμη πιο σοβαρό μέρος του στημένου παιχνιδιού είναι η εκλογή Προέδρου από το λαό. Κάποια δεξιά παρτάλια τσίμπησαν καθώς είδαν στο πρόσωπό τους τον επόμενο ένοικο του Προεδρικού Μεγάρου και με ιδιαίτερα αυξημένες αρμοδιότητες. Τα δεξιά κουρέλια που θέλουν να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης στο μέλλον είδαν στον εαυτό τους έναν Πρόεδρο από την… καρδιά του λαού κι έτρεξαν να προσκυνήσουν τον μεγάλο ηγέτη Αλέξη που το σκέφτηκε. 

Βεβαίως, το να αλλάξεις το πολίτευμα της χώρας δημιουργώντας μια διαρχία που προσομοιάζει στα προ Χούντας χρόνια δεν είναι και τόσο εύκολο. Εκτός κι αν ο Τσίπρας ονειρεύεται πράγματι ένα σύστημα όπου η νέα… Βασιλεία με έδρα το Προεδρικό Μέγαρο θα κάνει κουμάντο και τα κόμματα θα είναι όργανά του, όπως τότε που διέταζε η Φρειδερίκη τους χαχόλους.

Μήπως όμως ο Τσίπρας έχει κι άλλο δόλιο σχέδιο; Να κοιμίσει τους ανόητους δεξιούς ή κεντρώους δελφίνους για την ενισχυμένη Προεδρία και στο τέλος να θέσει ο ίδιος υποψηφιότητα; Μήπως δηλαδή ο μύχιος πόθος του είναι να μεταπηδήσει στην Προεδρία της Δημοκρατίας όταν θα έχει πείσει τον κόσμο ότι είναι καλό να ψηφίζεται από αυτόν και να έχει ενισχυμένες αρμοδιότητες σε τέτοιο βαθμό που θα ανεβάζει και θα κατεβάζει κυβερνήσεις;

Ό,τι έχει κάνει με απλά λόγια ο Ερντογάν στην Τουρκία αλλά κι ό,τι έκανε ο Πούτιν όταν δεν μπορούσε να είναι πια πρωθυπουργός. Άλλαξε το Σύνταγμα, μεταπήδησε στην Προεδρία έχοντας αχυράνθρωπο τον Μεντβέντεφ και εδώ και πολλά χρόνια είναι ο απόλυτος τσάρος.

Μην ξεχνάμε ότι ο Αλέξης είναι μόλις 42 ετών και δύσκολα θα τον ξεφορτωθούμε τα επόμενα χρόνια, παρά μόνο με κάποια διαλείμματα. Κι ενόσω όλος ο πλανήτης ασχολείται με τις παγκόσμιες αναταράξεις που ενδεχομένως θα προκαλέσει το Brexit, εμείς που είμαστε εξυπνότεροι παρακολουθούμε τον Τσίπρα να παίζει μια ακόμη παρτίδα πόκερ στην οποία ο ίδιος μοιράζει τα φύλλα, ο ίδιος ανακατεύει την τράπουλα και ο ίδιος έχει μονίμως… κέντα και ρέντα ενώ οι άλλοι είναι απλοί παρατηρητές, ενίοτε και βοηθοί του.

Όμως, να δούμε την Μπέτυ Μπαζιάνα σε ρόλο Φρειδερίκης και τον Αλέξη… Αντιβασιλέα, αυτό δεν θα το αντέξουμε.

.Το Brexit θα φέρει και Grexit;

Εκτός από τους παπαγάλους της Αριστεράς και κάτι ψεκασμένους ανυπόληπτους, όλοι γνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία συνεχίζει να κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Τα ψέματα της κυβέρνησης για ανάπτυξη, έξοδο στις αγορές, πλεονάσματα και επιτυχίες που δεν έχουν προηγούμενο είναι ο «σανός» που χρησιμοποιείται κάθε φορά που ο Τσίπρας και η παρέα του αντιμετωπίζουν δυσκολίες και πρέπει να κάνουν επικοινωνιακή διαχείριση.

Από εδώ και πέρα η Ελλάδα μετρά τις πληγές της στον τουρισμό, τις εξαγωγές, τους εργαζόμενους και τους φοιτητές στη Βρετανία και ό,τι άλλο συνδέεται με τη χώρα αυτή και θα επηρεαστεί καίρια. Ενδεχομένως να είναι μικρές αυτές οι επιπτώσεις, όμως, αυτό που θα πρέπει να κάνουν οι νουνεχείς πολιτικοί και οικονομολόγοι στη χώρα αυτή είναι να δουν τις μακροοικονομικές επιπτώσεις και κυρίως το πολιτικό παζάρι που θα παιχτεί τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευτεί από την πολιτική παραζάλη της Ευρώπης, αρκεί βεβαίως να έχει και σοβαρούς ηγέτες που θα διαπραγματευτούν καλύτερες λύσεις για το πρόβλημα του χρέους. Με τον Τσίπρα πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και αποδεικνύεται πως σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που έρχονται η πατρίδα είχε ανάγκη από στιβαρούς ηγέτες και από τεχνοκράτες που ξέρουν πώς λειτουργεί το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Με τον Αλέξη που δεν έχει ιδέα από οικονομικά, τον Τσακαλώτο που είναι μεταξύ Κέινς και Μαρξ και τον Φίλη που δεν έχει ούτε πτυχίο, που πάει η δύσμοιρη Ελλάδα; Εκτός κι αν γίνει πρωθυπουργός ο... Πάνος Καμμένος προκειμένου να πάει στις Βρυξέλλες με παραλλαγή και να φοβηθούν οι Ευρωπαίοι.

Το δράμα της υπόθεσης είναι ότι αν είχαν αφήσει τον Σαμαρά να ολοκληρώσει τη δουλειά που έκανε, τώρα η ελληνική οικονομία θα ήταν θωρακισμένη, εκτός μνημονίων και κρίσης και δεν θα έτρεμε από τις αναταράξεις.

Επίσης, θα πρέπει να τονιστεί ότι αν δεν είχε ληφθεί πέρυσι η απόφαση για τα capital controls, μια απόφαση για την οποία χτυπήθηκε από την κυβέρνηση ο Γ. Στουρνάρας, τώρα θα είχαν σχηματιστεί ουρές στις τράπεζες για να τραβηχτούν ότι λεφτά έχουν απομείνει στους λογαριασμούς. Έτσι για να θυμόμαστε ποιοι και πώς έσωσαν την Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια.

Στο δια ταύτα: Από αύριο η κυβέρνηση πρέπει να μετρήσει καλά το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνεται στην Ευρώπη. Για κάποιους το Brexit μπορεί να σημάνει αλλαγή πολιτικής προς το καλύτερο για την Ελλάδα, με μια πιο δίκαιη διευθέτηση του ελληνικού χρέους.

Άλλοι όμως λένε ότι αν η Ευρώπη άντεξε την βρετανική αποχώρηση τότε δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να διώξει την... ελληνική μπανανία που της ζητούν να διώξει μερικές χιλιάδες ανεπάγγελτους δημοσίους υπαλλήλους κι αυτή βάζει φόρους που δεν θα εισπραχθούν ποτέ. Δηλαδή, αν το πουλόβερ ξηλώνεται, γιατί να μας ξαναβάλουν πλάτη οι δανειστές και να μη μας αφήσουν να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, με κούρεμα καταθέσεων, με νέους φόρους, με μειώσεις μισθών και συντάξεων και με φτωχοποίηση άνευ προηγουμένου;

Ας μη χαίρονται κάποιοι ότι το Brexit μπορεί να φέρει Grexit, αλλά ας μην επαναπαύονται και οι περισσότεροι ότι δεν μπορεί να συμβεί και αυτό. Κι όπως είπαμε, στους δύσκολους καιρούς χρειάζονται στιβαρές ηγεσίες. Βλέπετε να έχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα τέτοιους αυτή τη στιγμή;