.Ο υποκλέψας του υποκλέψαντος

«Ο κλέψας του κλέψαντος» είναι ο ελληνικός τίτλος του αριστουργήματος του Μονιτσέλι που στα ιταλικά λεγόταν «I soliti ignoti» - Οι συνήθεις άγνωστοι. Μια από τις κωμωδίες που δεν ξεχνιούνται.

 Ο Γκάσμαν, αποτυχημένος πυγμάχος, ο Μαστρογιάνι, αποτυχημένος φωτογράφος, ο Τοτό, καθηγητής διαρρήξεων χρηματοκιβωτίων, και μερικοί ακόμη οργανώνουν το colpo grosso της ζωής τους. Πρόκειται για τη διάρρηξη ενός κοσμηματοπωλείου. Oλα γίνονται ε-επιστημονικά, όπως λέει ο Γκάσμαν που τραυλίζει.

 Πλην όμως η ε-επιστημοσύνη τους στο τέλος τούς προδίδει. Εχουν ήδη μπει στο διπλανό διαμέρισμα και έχουν ήδη γκρεμίσει τον τοίχο που θα τους οδηγήσει στον θησαυρό για να διαπιστώσουν ότι χτύπησαν λάθος. Αντί για το κοσμηματοπωλείο, βρίσκονται στην κουζίνα του διαμερίσματος, κι αντί για τον θησαυρό, τρώνε μακαρονάδα. 

Η Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του εξήντα που παλεύει να ξεφύγει απ’ την εξαθλίωση, όμως στο τέλος την παγιδεύει ο εαυτός της, η μακαρονάδα.

Δεν ξέρω ποιος οργάνωσε το «colpo grosso» της υποκλοπής. Δεν νομίζω ότι θα μάθουμε ποτέ αν ήταν απόφαση της επιτροπής Στρατηγικού Σχεδιασμού, η οποία μετά την πρόσληψη του αποφοίτου των ΤΕΙ ζαχαροπλαστικής εμφανίζεται ιδιαιτέρως δραστήρια.

 Ή αν απλώς κάποιος πελάτης του ξενοδοχείου, πάσχοντας από αϋπνίες, για να περάσει την ώρα του αποφάσισε να κρυφακούσει, να καταγράψει και να πουλήσει. Πάντως, διά της εις άτοπον αποκλείονται πράκτορες των Ναϊτών, των Ιωαννιτών, των Καθαρών και της συμμαχίας των Πελοποννησίων. Ολες οι υπόλοιπες υποθέσεις μένουν ανοιχτές. Και το ζήτημα είναι ότι, όπως και τη μακαρονάδα που την καταβροχθίζεις, και το προϊόν της υποκλοπής κάτι πρέπει να το κάνεις όταν το πιάσεις στα χέρια σου.

Και εδώ αρχίζουν τα ωραία. Ή μάλλον, με συγχωρείτε, τα ωραία έχουν αρχίσει προ πολλού, όμως εδώ τα ωραία γίνονται υπέροχα. Αφελώς σκεπτόμενος, ανίδεος περί τα οικονομικά, προσπαθώ να καταλάβω πού το πάνε. 

Διότι, αν αντιλαμβάνομαι, το μόνο ορατό αποτέλεσμα είναι μερικές ακόμη περιπλοκές, αν όχι εμπλοκή, των σχέσεων με το ΔΝΤ και ως εκ τούτου την καθυστέρηση της αξιολόγησης και τον κίνδυνο της επίσημης πτώχευσης. Σ’ αυτήν την περίπτωση η συνομιλία θα αποβεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία και η κυβέρνηση θα μπορέσει για ακόμη μία φορά να πει «δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι κακοί». 

Αναρωτιέμαι αν διερωτώνται μήπως η επίσημη πτώχευση της χώρας πέσει στα δικά τους κεφάλια, φταίνε δεν φταίνε. Ισως και να το επιθυμούν γιατί κουράστηκαν απ’ τη σκληρή διαπραγμάτευση.

Ισως δε να μην είναι τυχαίο που η συνομιλία αποκαλύφθηκε μερικές ώρες μετά την παραίτηση του κ. Φαμπρ από τη θέση του curator του Διεθνούς Φεστιβάλ που ξανάγινε Ελληνικό. Ενα πιστωτικό γεγονός θα κάνει τόσο θόρυβο ώστε θα καλυφθεί το κενό που θα προκαλέσει στο δημόσιο αίσθημα ένα βιαστικά οργανωμένο Φεστιβάλ στην Επίδαυρο.

 Ελάτε τώρα. Το αποκλείετε να σκέφτεται έτσι μια κυβέρνηση με υπουργό τον κ. Μάρδα ο οποίος είπε ότι υπάρχει ενδιαφέρον από πρόσφυγες επενδυτές για αγορά πλοίων και διαφόρων προϊόντων «ναυσιπλοΐας», όπως σωσίβια, φουσκωτά, πηλήκια εμποροπλοιάρχου και συναφή;

Και η απουσία πολιτικής μπορεί να συγχωρεθεί, και οι γκάφες, ακόμη και η ανικανότητα ή η κοινή ευήθεια. Καμιά εξουσία όμως δεν μπορεί να επιβιώσει με τέτοιο ταλέντο κωμικού καρατερίστα. 

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.H εθνική τραγωδία πλησιάζει γρηγορότερα απ’ ότι περιμέναμε

Οι τελευταίες εξελίξεις με το ΔΝΤ, την σύγκρουση με την ελληνική κυβέρνηση, την κάλυψη που παρείχε η Γερμανία στο Ταμείο και τις τζάμπα μαγκιές του Τσίπρα, είμαστε σίγουροι ότι δυστυχώς η εθνική τραγωδία πλησιάζει γρηγορότερα απ’ ότι περιμέναμε.

Στη χώρα αυτή συμβαίνουν τα εξής:

·Γίνονται υποκλοπές, κανείς δεν είναι ασφαλής αλλά και κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός ότι η αριστερά των αξιών έχει καταντήσει κακό υποκατάστατο της Στάζι που όλα τα παρακολουθεί, όλα τα ελέγχει.

·Ζούμε εποχές… Μαυρίκη που έκλεβε τις συνομιλίες στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ. Μόνο που σήμερα ένα βαλιτσάκι κάνει μια χαρά δουλειά.

·Η οικονομία παραπαίει, η αγορά περιμένει ανάσα, όλοι αναμένουν να κλείσει η διαπραγμάτευση και η κυβέρνηση συγκρούεται με έναν από τους Θεσμούς χωρίς κανένα σχέδιο.

·Ο Τσίπρας θέλει να διώξει το ΔΝΤ αλλά δεν έχει σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Ποιος θα βάλει τα λεφτά που θα έβαζε το Ταμείο; Ποιος θα παίζει το ρόλο του «μπαμπούλα» μεταξύ δανειστή και δανειζόμενου; Ποιος θα παρέχει τεχνικές γνώσεις στο πρόγραμμα αφού κανείς δεν είναι ικανός να το κάνει;

·Σε μια χώρα που ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει άποψη για την κατάργηση του ΔΝΤ και μάλιστα ο πρωθυπουργός επικαλείται την… επιστημοσύνη του, τι μπορεί να περιμένει κανείς. Βάλτε διαπραγματευτή τον Παυλόπουλο που λέει ότι τον ενοχλεί ο… νεοφιλελευθερισμός. Που καταντήσαμε. Έγινε και ο Προκόπης… κομμουνιστής.

·Ο πρωθυπουργός της χώρας εξαπατά απροκάλυπτα τον ελληνικό λαό και τον οδηγεί σε σκηνικό 2015 χωρίς να έχει κάποιο σχέδιο και μάλιστα… απουσία Βαρουφάκη.

·Ο κ. Τσίπρας ξεχνά την βασική σημαία που είχε σηκώσει πριν και μετά τις εκλογές, δηλαδή το «κούρεμα» του χρέους. Κι όμως, κανείς δεν αντιδρά στο ψέμα και την εξαπάτηση.

·Στο Προσφυγικό τα Μέσα Ενημέρωσης παίζουν ολημερίς την επαναπροώθηση 202 μεταναστών στην Τουρκία όταν οι πρόσφυγες που ήρθαν από την Τουρκία ξεπέρασαν τους 300. Κι όμως, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την επιτυχία.

·Η χώρα βρίσκεται σε ένα νέο σκηνικό αναταραχής, μαυρίλας, πλήρους απαισιοδοξίας, παρ’ ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια πίκρας.

·Κάποιοι επανέφεραν τα περί Grexit ενώ μόνο ως αστείο δεν ακούγονται οι φήμες ότι κάποιοι εισηγούνται νέο δημοψήφισμα.

Ξαναζούμε σκηνικό κατάρρευσης κάθε σταθερού σημείου που μπορεί να έχει αυτή η χώρα. Κάποιοι λένε ότι μετά από τόσες περιπέτειες που περάσαμε, ξαναγυρνάμε στο λυκόφως, στη γραμμή που μας χωρίζει από την έξοδο από το ευρώ. Οι ίδιοι τονίζουν ότι αν δεν υπήρχε το σενάριο του Brexit τότε το Grexit θα ήταν σίγουρο. Μας βαρέθηκαν πια, δεν θέλουν να μας βλέπουν, δεν θέλουν να ακούνε ότι ακόμη υπάρχουν κάποιοι που στηρίζουν το έκτρωμα της κυβέρνησης.

Έτσι όπως πάμε η εθνική τραγωδία είναι πιθανότερη από ποτέ. Με μια χρεοκοπία; Με μια μαζική εξέγερση μεταναστών; Και με τα δύο μαζί; Ό,τι κι αν γίνεται το τσουνάμι πλησιάζει κι εμείς απλά το κοιτάμε να συμβαίνει.

Κάτι δεν πάει καλά…

Τι ακριβώς συμβαίνει με τις αποκαλύψεις για τις «ιδιωτικές συνομιλίες» των αξιωματούχων του ΔΝΤ;

Αυτά που λένε μεταξύ τους ο κ. Τόμσεν και η κα. Βελκουλέσκου δεν τα ακούμε για πρώτη φορά. Είναι η μόνιμη «επωδός» των δημόσιων δηλώσεών τους. Τα έχουν πει δημόσια, και τα έχουν γράψει πολλές φορές ως τώρα…

Τι λένε ακριβώς;

--Ότι το τωρινό Πρόγραμμα (το Τρίτο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ) δεν βγαίνει!

--Είτε χρειάζονται κι άλλη μέτρα λιτότητας, οπότε θα προκληθεί ακόμα πιο βαθιά ύφεση και τότε θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να πιαστούν οι «στόχοι»…

--Είτε πρέπει να αλλάξουν οι στόχοι (πλεόνασμα για το 2018 μέχρι 1,5% του ΑΕΠ κι όχι 3,5% του ΑΕΠ που προβλέπει το Πρόγραμμα), οπότε οι Ευρωπαίοι εταίροι θα χρειαστεί να δανείσουν στην Ελλάδα κι άλλα χρήματα στο μεταξύ…

Ή, ακόμα, θα χρειαστεί να της κόψουν χρέος.

Ή, ακόμα καλύτερα, θα χρειαστεί και να της κόψουν χρέος και να της αλλάξουν και το πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξους στόχους.

Αυτό το τελευταίο φαίνεται να υποστηρίζει το ΔΝΤ…

Ποια είναι η «ουσία» της υπόθεσης;

Ότι από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε, έβαλε την Ελλάδα σε ύφεση και σε πρωτογενή ελλείμματα ξανά! Και – το σπουδαιότερο – ματαίωσε την ανάπτυξη που προεξοφλούσαν οι πάντες για το 2015 και το 2016! Άλλωστε η ανάπτυξη είχε ήδη αρχίσει το 2014.

Μη ξεχνάμε πως όλοι οι υπολογισμοί για «δημοσιονομικά κενά», «χρηματοδοτικά κενά» κλπ. στηρίζονται στις υποθέσεις για ανάπτυξη ή ύφεση τα επόμενα χρόνια. Από τη ματαίωση της ανάπτυξης που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ χάθηκαν πρόσθετα 5-6 δισεκατομμύρια γιατί το δημόσιο.

Χάθηκε λοιπόν, η ανάπτυξη που είχε ξεκινήσει. Όπως χάθηκε και η ανάπτυξη των επομένων ετών. Χρονιά ύφεσης το 2015 και χρονιά στασιμότητας προβλέπεται το 2016. Αυτό σημαίνει απώλεια εσόδων και για τους πολίτες, αλλά και για το κράτος.

Αυτή την απώλεια την καλύπτουν τα μέτρα που μας ζήτησαν πέρσι τον Ιούλιο, τα υπογράψαμε και ακόμα δεν τα έχουμε ψηφίσει…

Μαζί, όμως, χάθηκαν και τα πλεονάσματα που έφταναν ως το 3% του ΑΕΠ για το 2015, και τότε «έβγαιναν» (κατά το ΔΝΤ πάντα)! Η απώλεια των πλεονασμάτων για την τριετία ως το 2017 κοστίζει στο κράτος 9,5 δισεκατομμύρια!

Αυτά είναι τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ να ληφθούν από δω και στο εξής…

Και η καμπύλη του χρέους (δηλαδή η πορεία του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ) για τα επόμενα χρόνια, εκτροχιάστηκε:

--Χαμηλότερο ΑΕΠ και χαμηλότερη ανάπτυξη μειώνουν τον παρανομαστή Χρέους/ΑΕΠ.

--Ταυτόχρονα, μικρότερα πλεονάσματα ή νέα ελλείμματα, αυξάνουν και τον αριθμητή. Και το νέο χρέος από τους εταίρους αυξάνει ακόμα περισσότερο τον αριθμητή.

Όταν ο αριθμητής αυξάνεται και ο παρανομαστής μειώνεται, τότε το «κλάσμα» - το Χρέος προς ΑΕΠ – αυξάνεται ταχύτατα! Κι εκεί που ήταν «βιώσιμο το φθινόπωρο του 2014, είναι πια, προ πολλού, ΜΗ βιώσιμο!

Όλα αυτά τα έχουν πει στελέχη του ΔΝΤ δημόσια πολλές φορές…

Τι καινούργιο μάθαμε σήμερα;

Τίποτε!

Και το σπουδαιότερο:

Τι προτείνει τώρα το ΔΝΤ;

Επειδή η Ελληνική Οικονομία δεν μπορεί πια – έτσι που την κατάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα capital controls κλπ – να δημιουργήσει πλεονάσματα, το ΔΝΤ προτείνει χαμηλότερους δημοσιονομικούς στόχους και «κούρεμα χρέους».

Δηλαδή… «Ωσαννά»!

Αυτό ακριβώς που λέει ότι επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ!

Οπότε προς τι… «το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός», αδέλφια;

Αν το ΔΝΤ πιέζει για χαμηλότερα πλεονάσματα (δηλαδή πιο ήπια προσαρμογή από δω και μπρός) και «κούρεμα χρέους», τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει το ΔΝΤ να συμμετάσχει στο πρόγραμμα;

Χωρίς το ΔΝΤ όλα αυτά δεν έχουν καμία ελπίδα να γίνουν, διότι απλούστατα οι εταίροι μας δεν μπορούν να βάλουν κι άλλο το χέρι στην τσέπη και να μας δανείσουν κι άλλα, την ώρα μάλιστα που τους ζητείται να μας… χαρίσουν και μερικά απ’ όσα μας δάνεισαν ήδη.

Τέτοια συμφωνία δεν πρόκειται ποτέ να περάσει από τα κοινοβούλιά τους!

Άρα τι ακριβώς κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Προσπαθεί να «διώξει» τη μόνη «συνιστώσα» της Τρόικας που υποστηρίζει τις δικές του επιδιώξεις; Και να μείνει μετά μόνο με τους Ευρωπαίους δανειστές που δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε ούτε για «κούρεμα χρέους» ούτε για μετρίαση των στόχων; Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;

Κάτι δεν μας λένε!

Δεν μας λένε δύο πράγματα:

* Πρώτον: Ακόμα και για να πιάσουμε «ηπιότερους» στόχους (μικρότερα πλεονάσματα) θα χρειαστούν τελικά πρόσθετα μέτρα λιτότητας. «Πρόσθετα» από τα ήδη συμφωνηθέντα, εννοείται…

Άρα δεν τη γλιτώνει η κυβέρνηση: Εδώ δεν έχει ψηφίσει ούτε τα ήδη «συμφωνηθέντα» και τώρα προεξοφλούνται και πρόσθετα…

* Δεύτερον (και πιο σημαντικό: Αν οι ευρωπαίοι εταίροι δεν δέχονται ονομαστικό κούρεμα του χρέους και το ΔΝΤ δεν μπαίνει στη νέα Συμφωνία (το Τρίτο Μνημόνιο) χωρίς κούρεμα του χρέους, τότε θεωρητικά δύο πράγματα μπορούν να συμβούν:

--Θα μπορούσε, πρώτον, να συνεχιστεί το Πρόγραμμα χωρίς το ΔΝΤ.

Αλλά κάτι τέτοιο θεωρητική αξία έχει μόνο, γιατί στην πράξη δεν μπορεί να γίνει! Ο λόγος απλός: Στη συμφωνία για το Τρίτο Μνημόνιο που ψήφισαν τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια εμπεριέχεται σαφώς η συμμετοχή του ΔΝΤ. Αν αυτό αλλάξει, καταρρέει η συμφωνία! Αυτή την «νομική» ερμηνεία θα τη δώσουν πολλοί. Και είναι εξαιρετικά ισχυρή. Δεν ανατρέπεται…

Οπότε δεν μένει παρά μόνο ή άλλη δυνατότητα:

--Δεύτερον, λοιπόν, να συμφωνήσουν το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι δανειστές μας, ότι η Ελλάδα θα απομειώσει μόνη της το χρέος της, προσφέροντας, ας πούμε, δέσμευση ενός μέρους των περιουσιακών της στοιχείων από τώρα.

Κάτι τέτοιο, άλλωστε, είχε γίνει με το δεύτερο Μνημόνιο, όταν η Ελλάδα είχε αναλάβει να συνεισφέρει από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι 20 δισεκατομμύρια για τα επόμενα 5 χρόνια. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτά. Μιλάμε για πρόσθετα! Και πρόσθετα δεν υπάρχουν με τις σημερινές τιμές…

Στο μεταξύ τα χρήματα που είχε επενδύσει το Ελληνικό Δημόσιο το 2012 στην ανακεφαλαίωση των Τραπεζών (κι είχαν ήδη φτάσει τα 20 δισεκατομμύρια το καλοκαίρι του 2014) έχουν πλέον χαθεί. Εκμηδενίστηκαν από τη ολέθρια «διαπραγμάτευση» του ΣΥΡΙΖΑ και τα capital controls που μπήκαν τον Ιούλιο του 2015. Πάνε αυτά! Χρειάστηκε το κράτος να δανειστεί κι άλλα 6 περίπου για τη νέα κεφαλαιοποίηση. Και με την κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών στις αρχές του 2016 πάνε κι αυτά σε μεγάλο βαθμό…

Ακόμα, από ιδιωτικοποιήσεις η προηγούμενη κυβέρνηση μάζεψε μερικά δισεκατομμύρια (ΔΕΣΦΑ, Ελληνικό, περιφερειακά αεροδρόμια ακίνητα του Δημοσίου κλπ.). Χοντρικά ήταν μέσα στους στόχους της ως το Δεκέμβριο του 2015. Αλλά δεν μιλάμε πια γι’ αυτά. Μιλάμε για πρόσθετα. Κι όπως είπαμε, πρόσθετα με τις σημερινές αποτιμήσεις δεν υπάρχουν…

Τι μένει;

Δεν μένει τίποτε άλλο, παρά μόνο αυτό που τώρα άρχισαν κάποιοι να υποπτεύονται, αλλά δεν τολμά να το πει καθαρά κανείς:

Κούρεμα καταθέσεων! Όπως έγινε και στην Κύπρο…

Όχι από τις 100 χιλιάδες, γιατί δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι τέτοιοι λογαριασμοί, κυρίως εταιρικοί, κι αν αυτές μόνο τις καταθέσεις κουρέψουν θα βγάλουν ελάχιστα.

Για να βγάλουν, ας πούμε, 20 δισεκατομμύρια, πρέπει να κουρέψουν σχεδόν όλους πάνω από 2 χιλιάδες!

Κι αυτό δεν το αντέχει ούτε η κυβέρνηση, ούτε άλλος κανείς…

Μακάρι ποτέ να μη γίνει κάτι τέτοιο.

Μακάρι όλοι να βοηθήσουν για να αποτραπεί.

Και ίσως μπορεί να αποτραπεί ακόμα…

Αλλά αυτό φοβάται η κυβέρνηση.

Αυτό αρχίζει να διαβλέπει πίσω από την επιμονή του ΔΝΤ.

Αυτό προσπαθεί να αποφύγει.

Γιατί αλλιώς, δεν εξηγείται πώς τα βάζει με το μόνο μέλος της Τρόϊκας που ζητάει και «κούρεμα χρέους» και «ηπιότερους» δημοσιονομικούς στόχους.

Δεν μας λένε, όμως, ότι η επιμονή του είναι «δηλητηριασμένο χάπι»:

Φέρνει ταυτόχρονα και κούρεμα καταθέσεων…

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν το είχε καταλάβει αυτό τον Ιούλιο όταν υπέγραφε τη τρίτο Πρόγραμμα…

Άρχισε να το υποπτεύεται γύρω στο Δεκέμβριο, όταν ξεκίνησαν, αν θυμάστε, και οι «γκρίνιες» για το ΔΝΤ…

Στο μεταξύ, όμως, έλπιζε να το αποφύγει επί του παρόντος. Να κλείσει την πρώτη αξιολόγηση (με σύμφωνη γνώμη μόνο των Ευρωπαίων εταίρων, αφού η προηγούμενη Συμφωνία με το ΔΝΤ έληξε τέλη Φεβρουαρίου) κι ύστερα να πάει για μείωση χρέους ως τον Ιούλιο, οπότε το ΔΝΤ θα «μαλάκωνε», υποτίθεται…

Αλλά αυτός ο σχεδιασμός δύσκολα βγαίνει πια...

Το ΔΝΤ από τώρα τα θέτει όλα: Πιέζοντας και τους Ευρωπαίους να δώσουν λύση με το χρέος, και την Ελλάδα να δεχθεί πρόσθετα μέτρα, που κατά τη γνώμη τους, έτσι κι αλλιώς, τα χρειάζεται…

Το πράγμα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα καταφέρει να αποφύγει τα δύσκολα. Και, μεταξύ μας, έχει ακόμα ελπίδες να κερδίσει κάποια πίστωση χρόνου. Μερικών μηνών, έστω, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν σχεδιάζουν για περισσότερο…

Περιμένουν, άλλωστε, να τους δοθούν τα κέρδη των Κεντρικών Τραπεζών από τα παλαιά ελληνικά ομόλογα, πράγμα που, εφ’ όσον συμβεί, θα δώσει μιαν ανάσα στην Ελληνική οικονομία.

Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι ακόμα κι αυτός ο «σχεδιασμός» τους έχει αρχίσει να «τραυματίζεται».

Ακόμα κι αν όλα πάνε ομαλά από δω και μπρός (πράγμα όχι βέβαιο, ούτε και ιδιαίτερα πιθανό) η «ώρα της αλήθειας» έρχεται τον Σεπτέμβριο. Όταν θα χρειαστεί να υπογράψουν και με το ΔΝΤ. Το οποίο από τώρα ξεκαθαρίζει τι θα ζητήσει απ’ όλους.

Κι όλοι γνωρίζουν πως, αν επαληθευθούν οι προβλέψεις του ΔΝΤ (πράγμα που θεωρείται πιθανότατο, ακόμα κι απ’ όσους τις απορρίπτουν σήμερα) η ώρα της αλήθειας θα είναι πολύ πικρή για την Ελλάδα…

Στην καλύτερη περίπτωση θα της ζητηθούν, πέραν όλων των άλλων, πολύ σκληρά νέα δημοσιονομικά μέτρα.

Και στη χειρότερη θα της ζητηθεί, επιπρόσθετα, και κούρεμα καταθέσεων.

Χώρια που, στο μεταξύ, πολλοί μπορούν να παίξουν τα δικά τους παιγνίδια στις πλάτες μιας «παραπαίουσας Ελλάδας». Και να λύσουν «στην καμπούρα μας» δικές τους διαφορές μέσα στις χώρες τους, ανάμεσα στις χώρες τους ή ανάμεσα στην Ευρώπη και το ΔΝΤ.

Χώρια που μπορούν να έλθουν απρόοπτες διεθνείς εξελίξεις (νέα χτυπήματα στην Ευρώπη κλπ.) που θα ανατρέψουν τα πάντα και θα επισπεύσουν τα χειρότερα…

Συμπέρασμα: από τώρα ως το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, θα τελειώσουν τα ψέματα. Αλλά η αλήθεια, όταν αποκαλύπτεται, δεν είναι μόνο «λυτρωτική».

Κάποιες φορές είναι και τραγικά πικρή.

Ακόμα πιο πικρή, για κοινωνίες που είναι μαθημένες να καταναλώνουν περισσότερα ψέματα απ’ όσα παράγουν…

.Η ντροπή της ακραίας φτώχειας

Πόσο πιο θλιβερή μπορεί να γίνει η εικόνα των «αρχηγών» στα μάτια των πολιτών από αυτήν της περασμένης Δευτέρας, όταν όλοι γνώριζαν ότι εδώ και χρόνια, από το 2008, σύμφωνα με τον Γιώργο Προβόπουλο, το καράβι πήγαινε κατευθείαν στα βράχια.

Ολοι το έβλεπαν και εξακολουθούν να βλέπουν το αδιέξοδο, όλοι αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, αλλά υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία συμπολιτών μας που ήδη βρίσκεται στη ... θάλασσα.

Πρόκειται για 1.650.000 Ελληνες οι οποίοι, σύμφωνα με την έρευνα του καθηγητή Μάνου Ματσαγγάνη και των συνεργάτιδών του Χρύσας Λεβέντη και Ελένης Καναβιτσά του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας, ζουν σε συνθήκες «ακραίας φτώχειας».

 Τι σημαίνει αυτό που θέλουν να ξεχνούν οι πολιτικοί ηγέτες; Οτι μακροχρόνια άνεργοι, ηλικιωμένοι αλλά και νέοι που ζουν μόνοι έχουν εισόδημα κάτω από 395 ευρώ τον μήνα και 150.000 οικογένειες με δυο παιδιά με τον έναν ή και τους δύο γονείς ανέργους έχουν εισόδημα κάτω από 905 ευρώ τον μήνα.

Δηλαδή το 15% του πληθυσμού υποφέρει, δεν έχει χρήματα, όχι να πληρώσει λογαριασμούς, στερείται ακόμη και τα ψώνια από το σουπερμάρκετ.

Προτού ξεσπάσει αυτή η κρίση το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 2,2% και αφορούσε κυρίως περιθωριοποιημένα άτομα που είχαν ανάγκη από κοινωνική μέριμνα και φροντίδα.  

Δυστυχώς οι πολιτικοί δεν έχουν αντιληφθεί αυτό που στη γλώσσα των καθηγητών αποκαλείται «νέο κοινωνικό ζήτημα» και τις προεκτάσεις του.

Η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά δεν το αντιμετώπισε, μοιράζοντας το «κοινωνικό μέρισμα» από το πλεόνασμα στους ενστόλους (!), λες και ήταν αυτοί που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη, η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη ακόμη δεν το έχει αντιληφθεί, ενώ θα έπρεπε να το έχει κάνει σημαία και αν εξαιρέσει κανείς την κάρτα σίτισης που δεν αρκεί, ο κ. Τσίπρας επιλέγει την πόλωση κατασκευάζοντας εχθρούς αντί να επιδιώξει συναινετικές λύσεις με προτεραιότητα τα μεγάλα αυτά προβλήματα της κοινωνίας.

Η ακραία φτώχεια είναι ντροπή για όλους.

 Τσώλης Ζώης 

.Ξεκίνησαν οι επαναπροωθήσεις στην Τουρκία - Εφτασε το πρώτο πλοίο - Ένταση σε hot spot και κέντρα φιλοξενίας

Ήδη τα ξημερώματα της Δευτέρας οδηγήθηκαν στα πρώτα σκάφη προς την Τουρκία οι προς επαναπροώθηση πρόσφυγες και μετανάστες από τα ελληνικά νησιά την ημέρα εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ με την Τουρκία για το προσφυγικό. Υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία οι διαδικασίες, για το φόβο αντιδράσεων, ενώ η αβεβαιότητα για την ετοιμότητα και στην τουρκική πλευρά παραμένει -όπως και οι επιφυλάξεις διεθνών οργανώσεων για τη συμφωνία εν γένει.

Η πρώτη ομάδα, 202 ατόμων, απέπλευσε με τη συνοδεία μελών της Frontex από Λέσβο και Χίο για τα τουρκικά παράλια. Σύμφωνα με μαρτυρίες που επικαλείται από την πλευρά του το Reuters, η αναχώρηση έγινε τα ξημερώματα της Δευτέρας με δύο σκάφη.

Το πρώτο πλοίο έφτασε ήδη στην Τουρκία, σύμφωνα με δημοσιογράφους του Reuters και του Γαλλικού Πρακτορείου.

«Όλοι οι πρόσφυγες που επαναπροωθούνται είναι από το Πακιστάν, εκτός από δύο Σύρους που οικειοθελώς επιστρέφουν» δήλωσε ο εκπρόσωπος του συντονιστικού οργάνου για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, Γιώργος Κυρίτσης.

«Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για τις επαναπροωθήσεις. Εξετάζονται αιτήσεις ασύλου και χρειάζεται ορισμένος χρόνος» τόνισε.

Σύμφωνα με τον κ. Κυρίτση, 136 πρόσφυγες ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Τουρκία από τη Λέσβο και 66 από τη Χίο.

Η ΕΕ προχωρά σε μία επικίνδυνη συμφωνία, λέει ο επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας 
«Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα μιας πολύ δύσκολης στιγμής για τα δικαιώματα των προσφύγων. Παρά τα σοβαρά νομικά κενά και την έλλειψη επαρκούς προστασίας στην Τουρκία, η ΕΕ προχωρά σε μία επικίνδυνη συμφωνία» δήλωσε στο Associated Press οΓιώργος Κοσμόπουλος, επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα. «Η Τουρκία δεν είναι μια ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες. Η ΕΕ και οι ελληνικές αρχές το γνωρίζουν και δεν υπάρχει δικαιολογία» πρόσθεσε.

Ελλείψεις υπάρχουν και στις δύο πλευρές: Στα μεν ελληνικά νησιά έχει ακόμη φτάσει μόνο τμήμα του προσωπικού που θα κληθεί να διαχειριστεί τους φάκελους του καθενός προς επαναπροώθηση, ενώ στην τουρκική πλευρά οι χώροι υποδοχής και καταγραφής βρίσκονται ακόμη υπό κατασκευή. 

Στο Δεκελί, κοντά στη Σμύρνη, όπου θα οδηγηθούν οι πρώτες ομάδες επαναπροωθηθέντων, οι τοπικές αρχές διαμαρτυρήθηκαν πως η κεντρική κυβέρνηση δεν έχει ενημερώσει επαρκώς για τον σχεδιασμό. Διαμαρτυρίες για την υποδοχή υπήρξαν και στο Δεκελί.  

Τη Δευτέρα επίσης ξεκινά η υλοποίηση και του άλλου σκέλους της συμφωνίας, της αποδοχής Σύρων προσφύγων από την Τουρκία σε χώρες της ΕΕ στη βάση του «ένας προν έναν» -ένας Σύρος από την Τουρκία έναντι ενός που επαναπροωθείται, με επιβαρυντικό παράγοντα για κάθε πρόσφυγα το να έχει προσπαθήσει να περάσει το Αιγαίο.

Πρόκειται για περίπου 35 με 40 άτομα (κυρίως οικογένειες) που θα μεταφερθούν τη Δευτέρα στη Γερμανία ενώ τις αμέσως επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν μεταφορές προς την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Φινλανδία. Αν και για τις τρεις τελευταίες ακόμη δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία, θεωρείται ότι οι αριθμοί των πρώτων ομάδων θα είναι της ίδιας τάξης με εκείνων προς Γερμανία.

.Τσακαλώτος: Δεν αναφέρθηκε καθόλου η λέξη Wikileaks στη συνάντηση με το κουαρτέτο

«Δεν έγινε καθόλου συζήτηση για το θέμα του Wikileaks, δεν αναφέρθηκε καθόλου η λέξη» τόνισε ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος αμέσως μετά την πρώτη συνάντηση με τους επικεφαλής του κουαρτέτου στο ξενοδοχείο Χίλτον την Δευτέρα το απόγευμα. 

Ο κ. Τσακαλώτος και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκηςσυζήτησαν με το κουαρτέτο το χρονοδιάγραμμα των συναντήσεων της εβδομάδας ως την ερχόμενη Δευτέρα.

Στη συνέχεια, όπως εξήγησε ο κ. Τσακαλώτος, θα καθοριστεί ο οδικός χάρτης που θα οδηγήσει στο Eurogroup στις 22 Απριλίου.

Η συνάντηση κράτησε μόλις 80 λεπτά και το κλίμα ήταν ιδιαίτερα ψυχρό.

Ο κ Τσακαλώτος αρνήθηκε να σχολιάσει, ερωτηθείς από δημοσιογράφους, το γεγονός ότι ευρωπαίοι αξιωματούχοι με δηλώσεις τους επίσημες και ανεπίσημες συντάσσονται με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει την Τρίτη στους θεσμούς ολοκληρωμένη πρόταση με πακέτο μέτρων (κυρίως έμμεσοι φόροι και περικοπές) τα οποία φτάνουν σε ύψος το 1% του ΑΕΠ συμπληρώνοντας έτσι το συνολικό το μίγμα των μέτρων που γνωρίζουμε, και περιλαμβάνει μέτρα 1% από το φορολογικό και 1% από το  ασφαλιστικό.

Στόχος είναι να φτάσει η κυβέρνηση το κατώφλι του 3% του ΑΕΠ ως το 2018 που θεωρείται το πρόκριμα για μία ενδιάμεση συμφωνία με το κουαρτέτο και το «εισιτήριο»  για το Eurogroup στις  22 Απριλίου.

«Σκηνικό 2015»

Όταν κάποιος κάνει υποκλοπές κι έχει στα χέρια του ένα καλό υλικό, το χρησιμοποιεί για να διαπραγματευτεί με καλύτερους όρους από τον αντίπαλο. Αν λοιπόν η κυβέρνηση υπέκλεψε τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου τι θα έπρεπε να κάνει; Να διαρρεύσει τη συνομιλία και να θέσει θέμα αποχώρησης του ΔΝΤ ή να κρατήσει τις συνομιλίες και να διαπραγματευτεί έχοντας «άσους» στα χέρια της;

Είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί καθώς κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ποιον εξυπηρέτησε αυτό το σκηνικό που στήθηκε και το οποίο αποσταθεροποιεί πλήρως την οικονομία, τινάζει στον αέρα τη διαπραγμάτευση ή τουλάχιστον δημιουργεί μεγάλη καθυστέρηση που μπορεί να είναι και επικίνδυνη. Η κυβέρνηση κατηγορεί το ΔΝΤ ότι εσκεμμένα κωλυσιεργεί θέλοντας να οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συζητήσεις και σε πιστωτικό γεγονός στην Ελλάδα στην παραμονή του Grexit. 

Αν πράγματι είναι αυτός ο στόχος του ΔΝΤ τότε η ελληνική κυβέρνηση ρίχνει νερό στο μύλο του με τις κινήσεις που κάνει. Κυρίως δε με την εξής: Το Ταμείο ήταν παραδοσιακά υπέρ της διευθέτησης του ελληνικού χρέους με δύο τρόπους. Είτε με σκληρά και πολλά μέτρα αλλά με ήπια αναδιάρθρωση του χρέους εξαιρετικά ήπια, είτε το αντίθετο, δηλαδή λιγότερα μέτρα αλλά γενναίο κούρεμα που πρέπει να κάνουν οι Ευρωπαίοι. 

Η πρώτη πρόταση είναι και η Ευρωπαϊκή που εφαρμόζεται ήδη εδώ και χρόνια και έχει αποτύχει. Αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια, μόνο με μεγάλο κούρεμα του χρέους, αλλά με αντάλλαγμα σκληρές μεταρρυθμίσεις μπορεί να καταστεί βιώσιμη η ελληνική οικονομία. Αυτό δεν το δέχονται οι Ευρωπαίοι γιατί δεν μπορούν να το περάσουν από τους λαούς τους και το μόνο που κάνουν είναι να μεταθέτουν για αργότερα το πρόβλημα.

Από τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου η κυβέρνηση προτίμησε να αναδείξει το θέμα του πιστωτικού γεγονότος που ο πρώτος φαίνεται να προωθεί κι όχι την πρόταση για γενναίο κούρεμα που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο.

Ποιον εξυπηρετεί, λοιπόν, η σύγκρουση με το ΔΝΤ και η σκληρή ανακοίνωση – απάντηση του Μαξίμου στην Λαγκάρντ; Να φύγει το ταμείο από το πρόγραμμα αλλά το θέλουν αυτό οι Γερμανοί; Και ποιος θα καλύψει τα λεφτά και την τεχνογνωσία του Ταμείου; Είναι σίγουρο ότι την παρούσα στιγμή δεν θέλει η Ευρώπη να φύγει το ΔΝΤ. Ποιος λοιπόν «παραμύθιασε» τον Τσίπρα και άνοιξε πόλεμο; Η Μέρκελ; Έχει δηλαδή προσδεθεί στον Μερκελισμό η Ελλάδα και τρώει ό,τι κουτόχορτο μοιράζει το Βερολίνο;

Έχει, όμως, μεγάλη σημασία να δούμε τι θα γίνει από εδώ και στο εξής: Η διαπραγμάτευση δεν θα προχωρήσει, πιθανότατα να πάμε Μάιο και Ιούνιο, η Ελλάδα να βρεθεί μπροστά σε νέα πιστωτική ασφυξία και οι φόβοι για χρεοκοπία να επανέλθουν. «Σκηνικό 2015» δηλαδή που θυμόμαστε τι συνέβη το περσινό καλοκαίρι. Ήδη Ευρωπαίοι αξιωματούχοι λένε ότι αν δεν κλείσει η συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο θα επανέλθουν τα σενάρια του Grexit.

Επομένως, τι συμβαίνει εδώ; Η κυβέρνηση επιδιώκει την καλλιέργεια του φόβου ώστε να περάσει τα μέτρα που έτσι κι αλλιώς είναι σκληρά; Ή επιδιώκει σκηνικό πολιτικής και οικονομικής αναταραχής προκειμένου να αλλάξει τους συσχετισμούς;

Πώς θα μπορούσε να συνδυαστεί η επίσκεψη Σουλτς στην Αθήνα και οι φήμες ότι οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές, κι όχι μόνο, πιέζουν την Ελλάδα για τον σχηματισμό κυβέρνησης με άλλο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι; Να διώξουν δηλαδή τον Καμμένο και να πάνε σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό σχηματισμό, ειδικά τώρα που φαίνεται να υπάρχει προσέγγιση μεταξύ Φώφης και Σταύρου;

Οι εξελίξεις στην οικονομία και οι φόβοι νέας αναταραχής που θα επανέφερε τα σενάρια της χρεοκοπίας, λειτουργούν ως καταλύτης και πολιτικών εξελίξεων. Ίσως δούμε δηλαδή ραγδαίες πολιτικές αναταράξεις, είτε με τον σχηματισμό κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή είτε με την ηρωϊκή έξοδο του Τσίπρα και την προκήρυξη εκλογών σε ρυθμό... λεβέντικο κατά του ΔΝΤ. Το διακύβευμα που παλιότερα ήταν «Μερκελιστές και σκληροί διαπραγματευτές» θα μπορούσε να είναι «υποστηρικτές του ΔΝΤ ή Λαγκαρντιστές και πατριώτες που αγωνίζονται για να μην καταστραφεί η χώρα».

Όλα μοιάζουν να είναι μπάχαλο και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Όμως, σε κάθε περίπτωση η εικόνα που εμφανίζει ξανά η χώρα είναι ντροπιαστική με ευθύνη της κυβέρνησης. Κανείς δεν είναι περήφανος να ακούει ξανά λέξεις όπως Grexit, χρεοκοπία, καθυστέρηση διαπραγματεύσεων, υποκλοπές, διαρροές, ανασφάλεια στις συνομιλίες. Αυτή δεν είναι σοβαρή, δημοκρατική χώρα, έχει καταντήσει περίγελος των ξένων, με αποκλειστικό υπεύθυνο τον κ. Τσίπρα και βεβαίως τους συμβούλους που τον καθοδηγούν.