«Σκηνικό 2015»

Όταν κάποιος κάνει υποκλοπές κι έχει στα χέρια του ένα καλό υλικό, το χρησιμοποιεί για να διαπραγματευτεί με καλύτερους όρους από τον αντίπαλο. Αν λοιπόν η κυβέρνηση υπέκλεψε τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου τι θα έπρεπε να κάνει; Να διαρρεύσει τη συνομιλία και να θέσει θέμα αποχώρησης του ΔΝΤ ή να κρατήσει τις συνομιλίες και να διαπραγματευτεί έχοντας «άσους» στα χέρια της;

Είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί καθώς κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ποιον εξυπηρέτησε αυτό το σκηνικό που στήθηκε και το οποίο αποσταθεροποιεί πλήρως την οικονομία, τινάζει στον αέρα τη διαπραγμάτευση ή τουλάχιστον δημιουργεί μεγάλη καθυστέρηση που μπορεί να είναι και επικίνδυνη. Η κυβέρνηση κατηγορεί το ΔΝΤ ότι εσκεμμένα κωλυσιεργεί θέλοντας να οδηγήσει σε αδιέξοδο τις συζητήσεις και σε πιστωτικό γεγονός στην Ελλάδα στην παραμονή του Grexit. 

Αν πράγματι είναι αυτός ο στόχος του ΔΝΤ τότε η ελληνική κυβέρνηση ρίχνει νερό στο μύλο του με τις κινήσεις που κάνει. Κυρίως δε με την εξής: Το Ταμείο ήταν παραδοσιακά υπέρ της διευθέτησης του ελληνικού χρέους με δύο τρόπους. Είτε με σκληρά και πολλά μέτρα αλλά με ήπια αναδιάρθρωση του χρέους εξαιρετικά ήπια, είτε το αντίθετο, δηλαδή λιγότερα μέτρα αλλά γενναίο κούρεμα που πρέπει να κάνουν οι Ευρωπαίοι. 

Η πρώτη πρόταση είναι και η Ευρωπαϊκή που εφαρμόζεται ήδη εδώ και χρόνια και έχει αποτύχει. Αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια, μόνο με μεγάλο κούρεμα του χρέους, αλλά με αντάλλαγμα σκληρές μεταρρυθμίσεις μπορεί να καταστεί βιώσιμη η ελληνική οικονομία. Αυτό δεν το δέχονται οι Ευρωπαίοι γιατί δεν μπορούν να το περάσουν από τους λαούς τους και το μόνο που κάνουν είναι να μεταθέτουν για αργότερα το πρόβλημα.

Από τη συνομιλία Τόμσεν – Βελκουλέσκου η κυβέρνηση προτίμησε να αναδείξει το θέμα του πιστωτικού γεγονότος που ο πρώτος φαίνεται να προωθεί κι όχι την πρόταση για γενναίο κούρεμα που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο.

Ποιον εξυπηρετεί, λοιπόν, η σύγκρουση με το ΔΝΤ και η σκληρή ανακοίνωση – απάντηση του Μαξίμου στην Λαγκάρντ; Να φύγει το ταμείο από το πρόγραμμα αλλά το θέλουν αυτό οι Γερμανοί; Και ποιος θα καλύψει τα λεφτά και την τεχνογνωσία του Ταμείου; Είναι σίγουρο ότι την παρούσα στιγμή δεν θέλει η Ευρώπη να φύγει το ΔΝΤ. Ποιος λοιπόν «παραμύθιασε» τον Τσίπρα και άνοιξε πόλεμο; Η Μέρκελ; Έχει δηλαδή προσδεθεί στον Μερκελισμό η Ελλάδα και τρώει ό,τι κουτόχορτο μοιράζει το Βερολίνο;

Έχει, όμως, μεγάλη σημασία να δούμε τι θα γίνει από εδώ και στο εξής: Η διαπραγμάτευση δεν θα προχωρήσει, πιθανότατα να πάμε Μάιο και Ιούνιο, η Ελλάδα να βρεθεί μπροστά σε νέα πιστωτική ασφυξία και οι φόβοι για χρεοκοπία να επανέλθουν. «Σκηνικό 2015» δηλαδή που θυμόμαστε τι συνέβη το περσινό καλοκαίρι. Ήδη Ευρωπαίοι αξιωματούχοι λένε ότι αν δεν κλείσει η συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο θα επανέλθουν τα σενάρια του Grexit.

Επομένως, τι συμβαίνει εδώ; Η κυβέρνηση επιδιώκει την καλλιέργεια του φόβου ώστε να περάσει τα μέτρα που έτσι κι αλλιώς είναι σκληρά; Ή επιδιώκει σκηνικό πολιτικής και οικονομικής αναταραχής προκειμένου να αλλάξει τους συσχετισμούς;

Πώς θα μπορούσε να συνδυαστεί η επίσκεψη Σουλτς στην Αθήνα και οι φήμες ότι οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές, κι όχι μόνο, πιέζουν την Ελλάδα για τον σχηματισμό κυβέρνησης με άλλο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι; Να διώξουν δηλαδή τον Καμμένο και να πάνε σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό σχηματισμό, ειδικά τώρα που φαίνεται να υπάρχει προσέγγιση μεταξύ Φώφης και Σταύρου;

Οι εξελίξεις στην οικονομία και οι φόβοι νέας αναταραχής που θα επανέφερε τα σενάρια της χρεοκοπίας, λειτουργούν ως καταλύτης και πολιτικών εξελίξεων. Ίσως δούμε δηλαδή ραγδαίες πολιτικές αναταράξεις, είτε με τον σχηματισμό κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή είτε με την ηρωϊκή έξοδο του Τσίπρα και την προκήρυξη εκλογών σε ρυθμό... λεβέντικο κατά του ΔΝΤ. Το διακύβευμα που παλιότερα ήταν «Μερκελιστές και σκληροί διαπραγματευτές» θα μπορούσε να είναι «υποστηρικτές του ΔΝΤ ή Λαγκαρντιστές και πατριώτες που αγωνίζονται για να μην καταστραφεί η χώρα».

Όλα μοιάζουν να είναι μπάχαλο και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Όμως, σε κάθε περίπτωση η εικόνα που εμφανίζει ξανά η χώρα είναι ντροπιαστική με ευθύνη της κυβέρνησης. Κανείς δεν είναι περήφανος να ακούει ξανά λέξεις όπως Grexit, χρεοκοπία, καθυστέρηση διαπραγματεύσεων, υποκλοπές, διαρροές, ανασφάλεια στις συνομιλίες. Αυτή δεν είναι σοβαρή, δημοκρατική χώρα, έχει καταντήσει περίγελος των ξένων, με αποκλειστικό υπεύθυνο τον κ. Τσίπρα και βεβαίως τους συμβούλους που τον καθοδηγούν.

.Πέρα από τα ψεύδη...

Γιορτή του ψεύδους σήμερα, αλλά δεν θα πούμε χρόνια πολλά στην κυβέρνηση διότι τη γιορτάζει κάθε μέρα. Αλλά το βασικό πρόβλημα του «αριστερού τσούρμου» (με λίγη από ακροδεξιά) που μας κυβερνά δεν είναι μόνο τα ψεύδη. Στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι οι πολιτικοί εκφέρουν «επεξεργασμένες αλήθειες»· απλώς τούτοι εδώ και σ’ αυτόν τον τομέα του ’βγαλαν τα μάτια.

Το βασικότερο πρόβλημα είναι η ευθεία επίθεση στη λογική που σύμπασα η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της επιχειρούν. Δεν θα μιλήσουμε για τη «σουρεαλιστική διακυβέρνηση» («Καθημερινή», 26.4.2015) των πρώτων επτά μηνών, τότε που είχαμε υπουργό Οικονομικών ο οποίος διαπραγματευόταν (με τα πουκάμισα έξω) νέο δάνειο και ταυτοχρόνως δήλωνε ότι «τα δάνεια στην Ελλάδα είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (Γιάνης Βαρουφάκης, 10.3.2015). Θα αναφερθούμε μόνο στους διαλόγους που έγιναν προχθές (29.3.2016) στη Βουλή με αφορμή τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη .

Κάποια στιγμή, αργά το βράδυ, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος (παρεμβαίνοντας χωρίς να δικαιούται) εξαπολύει μια βαριά καταγγελία κατά του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου: «Ρωτώ δημόσια: υπάρχει συγγενικό του πρόσωπο που έχει μετοχές της Μαρφίν ή όχι;». Δικαίως εξεμάνη ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ζήτησε να απαντήσει.

 Εκείνη τη στιγμή, όμως, προήδρευε ο ποιητής του έρωτα και των εμβόλων, Τάσος Κουράκης, ο οποίος στιχούργησε από το έδρανο της Βουλής λέγοντας: «Οχι, όχι, κ. υπουργέ. Η ερώτηση δεν συνιστά λόγο απάντησης»! Οσοι κατάλαβαν το βαθύτερο νόημα του ποιητή, δικαιούνται ένα διορισμό στο γραφείο στρατηγικού σχεδιασμού του Μαξίμου.

Γενικώς, πάντως, όταν μιλάει ο κ. Πάνος Καμμένος συνηθίζει να παραθέτει ατεκμηρίωτα «στοιχεία» και να εμπλέκει ονόματα, σπιλώνοντας άλλους· μάλλον για να κάνει εντύπωση στους ψηφοφόρους του. Ετσι ενέπλεξε και την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη με φοβερές καταγγελίες. Είπε ότι τα σκάνδαλα καλύπτονται «από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, η οποία δεν δίνει εντολή στην Ευρώπη, στη Eurojust, στον εισαγγελέα να καταθέσει στο κοινό register τρεις υποθέσεις. 

Της Siemens, του Βγενόπουλου και των υποβρυχίων». Την επόμενη μέρα η εισαγγελέας απαντά ότι «οι υποθέσεις Siemens, υποβρυχίων και Βγενόπουλου, στις οποίες γίνεται αναφορά από τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ Πάνο Καμμένο, όπως πληροφορηθήκαμε από το εθνικό μας μέλος στη Eurojust, έχουν υπαχθεί στο σύστημα διαχείρισης υποθέσεων της Eurojust, οι δύο πρώτες στις 8-9-2008 και 26-7-2010, αντίστοιχα, και η τρίτη στις 21-4-2015».

Ο κ. Καμμένος ανταπαντά ότι η ενέργεια (να απαντήσει δηλαδή η εισαγγελέας) είναι «πρωτοφανής» και ότι «αρμόδιος εισαγγελέας και χειριστής του θέματος εν γνώσει της κ. Κουτζαμάνη είναι ο εισαγγελέας Νίκος Ορνεράκης, κουμπάρος του Αντώνη Σαμαρά και υποψήφιος βουλευτής της Πολιτικής Ανοιξης το 1993 στη Λευκάδα με 135 ψήφους».

Αλλα λόγια να (μην) αγαπιόμαστε, δηλαδή, αλλά το πρόβλημα είναι μεγάλο. Η κυβέρνηση έδωσε ένα συντριπτικό χτύπημα στην οικονομία με τη σουρεαλιστική της διαπραγμάτευση του πρώτου επταμήνου. Η ζημιά ήταν μεγάλη· υπολογίζεται περί τα 50 δισ. ευρώ. Θα αποδειχθεί όμως μικρή μπροστά στην αναίσχυντη διάβρωση κάθε δημοκρατικού θεσμού. Αυτή θα πληρώσουμε πολύ πιο ακριβά...

  ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Μόσχα προς ΟΗΕ: Η Τουρκία στέλνει όπλα στο ISIS

H Μόσχα υπέβαλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στοιχεία που αποδεικνύουν πως η Τουρκία είναι ο βασικός προμηθευτής όπλων του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Σύμφωνα με το RT, το οποίο επικαλείται ρωσικά ΜΜΕ, ο Ρώσος απεσταλμένος του Οργανισμού Βιτάλι Τσούρκιν, αναφέρει στην επιστολή του, μεταξύ άλλων: "Κύριος προμηθευτής όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού του ISIS είναι η Τουρκία, η οποία χρησιμοποιεί τις ΜΚΟ για το σκοπό αυτό. Ο Εθνικός Οργανισμός Πληροφοριών της Τουρκίας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις αυτές. Οι μεταφορές που γίνονται μέσω αυτοκινήτων, συμπεριλαμβανομένων αποστολών ανθρωπιστικής βοήθειας".

Η επιστολή αναφέρει διάφορες ΜΚΟ, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τουρκικές και ξένες πηγές, οι οποίες έστειλαν διαφορετικό φορτίο, συμπεριλαμβανομένου και στρατιωτικού εξοπλισμού, στη Συρία πέρυσι. "Το ίδρυμα Besar (με Πρόεδρος τον Ντ. Τσανλί) ασχολείται πιο ενεργά στην επιδίωξη των στόχων αυτών και, το 2015, σχημάτισε περίπου 50 κομβόι στις περιοχές του Τουρκμενιστάν Μπαγιρμπουσάλ και Κιζίλτεπε (260 χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού)" υπογράμμισε ο Τσούρκιν, προσθέτοντας ότι το ίδρυμα Iyilikder και το Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και τις Ελευθερίες συμμετείχαν επίσης.

Οι παραδόσεις πραγματοποιούνται μέσω διαφόρων σημείων ελέγχου στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, καθώς και μέσω πλωτών οδών, ιδίως στον ποταμό Ευφράτη, ανέφερε η επιστολή. Τα όπλα που έλαβαν οι τρομοκράτες κατά τους τελευταίους μήνες περιλαμβάνουν συστήματα αντιαρματικών πυραύλων TOW, εκτοξευτές χειροβομβίδων RPG-7, τουφέκια τύπου M-60 και χειροβομβίδες και διάφορα πυρομαχικά και εργαλεία για επικοινωνίες, πρόσθεσε.

 Σύμφωνα με τον απεσταλμένο της Ρωσίας, οι τρομοκρατικές ομάδες που δρουν στη Συρία έχουν λάβει εκρηκτικές ύλες αξίας 1,9 εκατ. δολ. από την Τουρκία κατά το τελευταίο έτος. "Το σύνολο προμηθειών σε τρομοκράτες από την Τουρκία είχε ως εξής το 2015: 2.500 τόνοι νιτρικού αμμωνίου (αξίας περίπου 788.700 δολ.), 456 τόνοι νιτρικού καλίου (468.700 δολ.), 75 τόνοι σκόνης αλουμινίου (496.500 δολ.), νιτρικό νάτριο (19.400 δολ.), γλυκερίνη (102.500 δολ.) και νιτρικό οξύ (34.000 δολ)"έγραψε ο Τσούρκιν.

.Μια λησμονημένη εθνική επέτειος

Ο τελευταίος χρονικά –61 μόλις χρόνια- εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που αφύπνισε και συντάραξε τον Ελληνισμό είναι παραδομένος στη λήθη. «Τώρα καλύτερα να λησμονήσουμε πάνω σε τούτα τα χαλίκια· /δε φελά να μιλάμε·» Οι στίχοι από το εμβληματικό ποίημα «Σαλαμίνα της Κύπρος» του Γεωργίου Σεφέρη, καίτοι δημοσιευθέν τον Νοέμβριο του 1953, στο φούντωμα δηλαδή του αντιαποικιοκρατικού ενόπλου αγώνα εναντίον του Στέμματος, απηχούν την τωρινή αμείλικτη πραγματικότητα. Το όθνειο πρωταπριλιάτικο ψέμα ειδοποιεί κυριαρχικά την ημέρα∙ η εθνική μνήμη τρωθείσα, η εφηβική θυσία αδικαίωτη.

Στην έκρηξη της Άνοιξης, 1^η Απριλίου 1955, ο Γεώργιος-Διγενής Γρίβας λαμπαδιάζει τη δάδα της Ελευθερίας στην Κύπρο και φλογίζει τις ψυχές της «πιο ατόφιας Ρωμιοσύνης» για έναν τιτάνιο, άνισο και ηρωικό αγώνα τεσσάρων χρόνων. Ο σύνολος Ελληνισμός αξιώνει ένα και μοναδικό αίτημα: Ένωσις. 

Συναισθανόμενος τον Ελληνισμό στην πολυαιώνια παρουσία του ως οντότητας αντιστασιακής μετουσιώνει το διαχρονικό εθνικό αίτημα για Απελευθέρωση σε μια μνημειώδη προκήρυξη λίγων γραμμών που από την αυγή εκείνη πλημμυρίζει το νησί. Έχουν προηγηθεί από τα μεσάνυχτα δολιοφθορές στις τάξεις των αποικιοκρατών, ανατινάξεις και εκρήξεις σε στρατηγικά σημεία, όπως ο Ραδιοφωνικός Σταθμός, και διακοπή ρεύματος σε όλο το νησί.

Η προκήρυξη άρχιζε με αυτές τις γραμμές: «Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: «’Η τάν ή επί τάς».» Και κατέληγε: «Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας.»

Για τη λευτεριά της Κύπρου θυσίασε την νιότη του ο ανθός του μητροπολιτικού και κυπριακού Ελληνισμού. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Ανδρέας Παναγίδης, ο Μιχαήλ Καραολής, ο Ανδρέας Δημητρίου, ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο Ιάκωβος Πατάτσος, που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, ήταν όλοι τους παιδιά με ηλικιακό μέσο όρο όχι πάνω από τα είκοσι ένα. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Μάρκος Δράκος και τόσοι άλλοι με θυσιαστική αυταπάρνηση πότισαν με το αίμα τους το άγιο χώμα και ψήλωσαν το ελληνικό δένδρο της Ελευθερίας, πλούτισαν το Εικονοστάσι Ηρώων και Μαρτύρων του Γένους και έστησαν ελευθεροφροσύνης τρόπαιο αγέρωχο στη φθορά του χρόνου.

Το ελλαδικό κράτος εν τούτοις αποδεικνύεται επιλήσμων και αγνώμον. Εις μάτην αποζητά κανείς τέτοια ημέρα έναν σημαιοστολισμένο δρόμο, μια επίσημη ανακοίνωση, μια τελετή μνήμης, μια αναφορά δασκάλου στους μαθητές του, μια τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή-αφιέρωμα. Η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει προ πολλού τον Σεφέρη που αναρωτιόταν προφητικώς: «Θα περιοριστούμε μοιραία σε τελετουργικές ενέργειες, έχουμε την τιμήν κτλ, γιατί σε λίγα χρόνια θα συνηθίσουμε να μιλάμε για το αδελφόν κυπριακόν έθνος όπως οι Εγγλέζοι για τους πέραν των θαλασσών»;

Οι αιτίες αυτής της απρέπειας είναι πολλές αλλά οι σχοινοτενείς αναλύσεις σε αυτό το σημείωμα περιττεύουν. Η προσβολή οφείλει να αποσβεστεί, είναι επιταγή της Ιστορίας να καθιερωθεί η 1^η Απριλίου ως επίσημη εθνική εορτή, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που στην Κύπρο η 25^η Μαρτίου και η 28^η Οκτωβρίου συγκαταλέγονται ως τέτοιες και εορτάζονται ως προσήκει, με το νησί να βάφεται στα χρώματα της γαλανόλευκης. Συνιστά μια οφειλόμενη συγγνώμη στη μνήμη των ηρώων μας και ένα ανεξόφλητο γραμμάτιο που κηλιδώνει το πρόσωπο μας ως κοινωνίας απέναντι πρωτίστως στη συνείδησή μας και στα αδέλφια μας, τα οποία δεν σήκωσαν τα όπλα απέναντι στο κατακτητή ψυχολογικά απαρασκεύαστοι και χρονικά ανώριμοι.

 Το αίτημα είχε ανθήσει στο ενωτικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου 1955 όταν το 95,7% του κυπριακού λαού είχε ψηφίσει την Ένωση με τη Μητέρα-Πατρίδα.

Για να αντιστραφεί αυτό το καθοδικό σπιράλ λήθης απαιτούνται πατριωτικές ηγεσίες και στους δυο πνεύμονες του Ελληνισμού για να κατανοήσουν το Κυπριακό, το οποίο –όπως έχω γράψει παλαιότερα από εδώ πάλι- «είναι πριν απ’ όλα ζήτημα καλλιέργειας, ζήτημα “κουλτούρα” με την πλατύτερη έννοια που έχει αυτή η λέξη», όπως κανοναρχεί ο Σεφέρης. Και πράγματι το Κυπριακό μαζί με όλες τις προεκτάσεις και συμπαραδηλώσεις του είναι ζήτημα καλλιέργειας. 

Είναι ο τρόπος κατανόησης του εαυτού μας, πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, ως Έθνος, στην Ιστορία και τον κόσμο. Το Κυπριακό ιχνογραφεί την αντίληψη μας για τον όλον Ελληνισμό, συγκροτεί την αδιάσπαστη συνοχή του μητροπολιτικού κέντρου με την περιφέρεια, μετριάζει το μελαγχολικό αίσθημα της εθνικής μας μοναξιάς και γαλβανίζει το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας ότι δεν είμαστε μόνοι, «πως υπάρχει ένας κόσμος που μιλά ελληνικά, είναι ελληνικός».

Η Κύπρος δεν είναι «νήσος τις». Είναι το «προκεχωρημένο φυλάκιο» του Ελληνισμού στην Ανατολή, ο πνεύμονας του Έθνους στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Η γλυκιά αίσθηση και ταυτόχρονα το βαρύ χρέος ότι ο Ελληνισμός δεν εξαντλείται στα σημερινά στενά γεωγραφικά όρια.

Μέχρι η 1^η Απριλίου να καθιερωθεί ως εθνική εορτή ας θυμόμαστε τους στίχους του Σεφέρη αποδίδοντας τις νενομισμένες τιμές:

«Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε /πώς έγινε τούτο το φονικό·/την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,/το στέγνωμα της αγάπης·/Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…».

.Υποκρισία και διαφθορά

Γράφαμε παλαιότερα ότι η διαφθορά είναι σύμφυτη με τις υποθέσεις των ανθρώπων. «Αν στην πιο αγία συντροφιά της ανθρώπινης ιστορίας ο ένας στους δώδεκα μαθητές του Ιησού αποδείχθηκε διεφθαρμένος, πώς μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερα ποσοστά ηθικής στο αχανές Δημόσιο;» («Η παραβολή της διαφθοράς», Καθημερινή 13.9.2006). Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι πώς θα εξαλειφθεί η διαφθορά αλλά πώς περιορίζεται.

 Οι δε κυβερνήσεις δεν κρίνονται από τα κρούσματα που αποκαλύπτονται, αλλά από το νομοθετικό έργο για τον περιορισμό της. Κρίνονται δηλαδή από τα μέτρα που θεσπίζουν για να δημιουργηθούν κανόνες διαφάνειας, αξιοκρατίας και καλών πρακτικών, όπως ήταν το ΑΣΕΠ, η Δι@ύγεια κ.λπ. Με τέτοιου τύπου μέτρα, μπορεί να μη ζήσουμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, αλλά τουλάχιστον δημιουργούνται αντικίνητρα για τους δυνάμει διεφθαρμένους.

Το κατά Βαρουφάκη «αριστερό τσούρμο» είχε πάντα λυμένο το ζωνάρι στα ζητήματα ηθικής. Ως αντιπολίτευση ξεσπάθωνε γενικώς κατά της διαφθοράς, αλλά ειδικώς απαξίωνε κάθε μέτρο περιορισμού της. Καταψήφισε μέχρι και τη Δι@ύγεια με το σόφισμα ότι «πρόκειται για μια προσπάθεια επικοινωνιακή να αλλάξετε την ατζέντα. 

Καλή η προσπάθεια, αλλά δεν αρκεί. Διότι ετούτη την ώρα, που παρουσιάζετε ως μέγα επίτευγμα, ιστορικό επίτευγμα, μια προσπάθεια να φτιάξετε ένα ηλεκτρονικό φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης –διότι περί αυτού πρόκειται– η κοινωνία ισοπεδώνεται από τις επιλογές σας» (Αλέξης Τσίπρας, Βουλή 30.6.2016). Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, φυσικά, ως κυβέρνηση υπονόμευσαν και τη Δι@ύγεια. Με το νομοσχέδιο περί «επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου» (Δεκέμβριος 2015), εξαίρεσαν κάποιες δαπάνες του υπουργείου Εξωτερικών από τον δημόσιο έλεγχο.

Ακόμη πιο υποκριτική ήταν η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να νομοθετήσει την υποχρεωτική δημοσιοποίηση των διαφημιστικών κονδυλίων των τραπεζών, μετά την αποκάλυψη του «κυκλώματος των εκβιαστών δημοσιογράφων». Και είναι υποκριτική διότι από την υποχρέωση δημοσιοποίησης εξαίρεσαν τις ΔΕΚΟ και τους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ετσι, όσα είναι υπό κυβερνητικό έλεγχο μένουν κρυφά, αλλά υποχρεώνονται να δημοσιοποιούν τις δαπάνες τους οι τράπεζες που πλέον είναι ιδιωτικές. Να σημειώσουμε ότι, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, το κύκλωμα των εκβιαστών στόχο είχε τις ΔΕΚΟ και ουχί τις τράπεζες.

Μην παρεξηγηθούμε: καλή είναι η διαφάνεια για τις διαφημιστικές δαπάνες ακόμη και των τραπεζών, αλλά είναι υποκριτική αν μένουν εκτός δημοσίου ελέγχου τα πεπραγμένα όσων διαχειρίζονται τα δικά μας λεφτά. Είναι τουλάχιστον περίεργο πώς «ξέχασε» η κυβέρνηση να χτυπήσει με ένα νομοθέτημα δύο εστίες, και μόνο μετά την ασφυκτική πίεση της αντιπολίτευσης ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης δήλωσε ότι «βεβαίως και εξετάζουμε αυτή την πρόταση και σε άλλο νομοσχέδιο θα καλύψουμε και αυτό το κενό, διότι ο αγώνας της κυβέρνησης αυτής στα θέματα διαπλοκής είναι συγκεκριμένος και όποιος θέλει να συμβάλει σ’ αυτό τον αγώνα είμαστε ανοιχτοί...».

Περιμένουμε να δούμε σε ποιο νομοσχέδιο «θα καλυφθεί το κενό», αλλά μπορούμε να βάλουμε και στοίχημα ότι θα αργήσει. Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει μέτρα κατά της δικής του διαφθοράς όλη μέρα θα κοσκινίζει διατάξεις για άλλους. Και ενίοτε θα «ξεχνάει» κάποιες. 

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Ο καθένας το άχτι του και τον χαβά του

Ειδυλλιακές σκηνές από τον παράδεισο. Μαθητές σχολείου στην Πιονγιάνγκ της Β. Κορέας παίζουν μουσική, προκειμένου να εμψυχώσουν και να εμπνεύσουν (όπως λέει το πρακτορείο της χώρας) τους εργάτες που επιστρέφουν από τη δουλειά τους... 

Το μπαλαούρο –αν κρίνω από την εμβληματική φράση «ρίχτε τον στο μπαλαούρο!»– δεν πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο. Αντιθέτως, ο Μπαλαούρας του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των αντιπροέδρων της Βουλής, είναι γενικώς ευχάριστος ως παρουσία στην πολιτική σκηνή. Κυρίως, επειδή με τις συνήθως ξεκούδουνες παρεμβάσεις του εξάπτει τα πνεύματα. 

Πάντα χωρίς σοβαρό κίνητρο, επειδή έτσι του βγαίνει πάνω στην κουβέντα. Το τελευταίο που αμόλησε ήταν ότι δεν θα τον χάλαγε το σκέτο Μακεδονία για την ΠΓΔΜ. Δώσ’ του, λοιπόν, η ίδια ανούσια παράσταση μεταξύ αγανακτισμένων εθναμυντόρων και αριστερών ιδεολόγων.

Γιατί το έκανε ο σύντροφος Μπαλαούρας; Από αλτρουισμό; Μήπως λυπήθηκε τον Μάρδα, που εκείνη την ώρα έτρωγε τις σφαλιάρες βροχή και είπε να συγκεντρώσει ορισμένες πάνω του για να προλάβει να πάρει μια ανάσα κι ο καημένος ο Μάρδας; Μπορεί, αλλά το πιθανότερο είναι ότι απλώς έβγαζε το άχτι του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, τη συγκυρία και τα τοιαύτα. Ο Μπαλαούρας είναι ένας τραχύς, αλλά γενικώς έντιμος αριστερός, σταθερός στις απόψεις του: «Ο απλούς άνθρωπος» της Αριστεράς, όπως θα έλεγε ο Καβάφης. 

Τι να κάνει ο άνθρωπος όταν βλέπει τον έναν να βγάζει το άχτι του για πολυτελή ταξίδια στην Αμερική, τον άλλο για εξουσία, τον τρίτο για λεφτά κ.ο.κ. Ο καθένας από αυτούς βγάζει το άχτι του. Γιατί όχι και ο Μπαλαούρας, ο οποίος ένα άχτι έχει ο δύσμοιρος, την Αριστερά; (Αυτήν που οι άλλοι χρησιμοποιούν ως κάλυψη για να κάνουν τα δικά τους...)

Τηρουμένων των αναλογιών, ίδιο είναι και το κίνητρο του Μάρδα. Δεν θα μπορούσε να σωπάσει μετά το ηλίθιο σχόλιο για τους επενδυτές στην Ειδομένη; Βεβαίως, θα μπορούσε. (Δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή του που τρώει φατούρο. Πειράζει άλλη μία;) Ελα όμως που τώρα είναι υπουργός και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά. Σε όλη τη ζωή του, κάθε που πήγαινε να μιλήσει, η κατακραυγή έπνιγε τη φωνή του. Τώρα όμως μπορεί και αυτός να βγάλει το άχτι του: θα τον ακούσουν, είτε θέλουν είτε δεν θέλουν, και θα παραδεχθούν την ευφυΐα του. Τώρα έχει την ευκαιρία. Θα την έχει ποτέ ξανά;

Ανέκδοτο

Το υποψιαζόμουν από την πρώτη στιγμή. Αλλά βεβαιώθηκα πλήρως ότι επρόκειτο για ανέκδοτο, όταν άκουσα τον δημοσιογράφο από τη Λάρνακα να μεταδίδει ότι στο αεροπλάνο είχαν μείνει μόνον ο αεροπειρατής και τρεις επιβάτες: ένας Βρετανός, ένας Γάλλος και ένας Ισπανός. Κάπως έτσι δεν ξεκινούν τα ανέκδοτα; 

Περί αυτού επρόκειτο ευτυχώς.

Στην αρχή, μάθαμε ότι ήταν ερωτικής φύσεως το ζήτημα – και μάλιστα αστείο ερωτικό, όχι σοβαρό ερωτικό, όπως άφησε να εννοηθεί με το αστειάκι του ο πρόεδρος της Κύπρου. Επειτα έγινε πολιτικό και, λίγο αργότερα, ψυχιατρικό («είναι ασταθούς ψυχικής καταστάσεως»), ώσπου ο αεροπειρατής παραδόθηκε και, επισήμως, θεωρήθηκε το συμβάν πολιτικό, ώστε να σωθούν και τα προσχήματα όσων ενεπλάκησαν. (Διότι άλλο να τρέχεις και να μη φτάνεις για έναν κοινό τρελό, άλλο για έναν τρελό με πολιτικές αξιώσεις.)

Κάποια στιγμή, βέβαια, η εξέλιξη του ανέκδοτου κόντεψε να πάρει κατεύθυνση προς την τραγωδία, όταν ακούστηκε ότι είχαν μεταβεί επί τόπου (ή θα μετέβαιναν;) ο φόβος και τρόμος της Μέσης Ανατολής και της νότιας Μεσογείου: οι αιγυπτιακές ειδικές δυνάμεις. Το ενδεχόμενο και μόνο σού παγώνει το αίμα, διότι οι αιγυπτιακές ειδικές δυνάμεις είναι περιβόητες για τις γκάφες τους και το κόστος τους σε ανθρώπινες ζωές. Το 1978, πάλι σε αεροπειρατεία στη Λάρνακα, πήγαν να επέμβουν χωρίς τη γνώμη της κυπριακής κυβέρνησης. 

Οι Κύπριοι, ορθώς υπερασπιζόμενοι την κυριαρχία του κράτους τους, άνοιξαν πυρ και ξάπλωσαν κάτω περίπου 20 από αυτούς, νεκρούς και τραυματίες. Για αρκετά χρόνια μετά, οι δύο χώρες είχαν διακόψει διπλωματικές σχέσεις. Ξανά το 1985, στη Μάλτα, οι Αιγύπτιοι επενέβησαν χωρίς να ρωτήσουν την κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα ήταν οι ειδικές δυνάμεις τους να σκοτώσουν τους 55 από τους 88 ομήρους.

 (Να γιατί είναι ειδικές δυνάμεις, αν ήταν απλές δυνάμεις, θα σκότωναν και περισσότερους...) Δεν αποκλείεται η απειλή της επέμβασης των αιγυπτιακών ειδικών δυνάμεων να φόβισε τον αεροπειρατή και να τον έκανε να παραδοθεί – δική μου σκέψη, δεν βασίζεται σε πληροφορίες.

Πάντως, η Αίγυπτος θριαμβεύει στο χθεσινό ανέκδοτο. Από αεροδρόμιο της Αιγύπτου πέρασε ο αεροπειρατής τη ζώνη με τα δήθεν εκρηκτικά. 

Η αιγυπτιακή εταιρεία έδινε συνεχώς νέο αριθμό επιβατών – ήταν εσωτερική πτήση και δεν ήξεραν, φαίνεται, πόσους είχαν μέσα κατά την απογείωση. Τέλος, οι αιγυπτιακές αρχές έδωσαν λάθος όνομα για τον δράστη. Επειτα από όλα αυτά τα τραγελαφικά, κοιτάζω την Ειδομένη (από μακριά πάντα...) με διαφορετικό βλέμμα και αρχίζω να καταλαβαίνω τι έκανε τον Μάρδα να πει ότι «στην Ειδομένη δεν τα πήγαμε άσχημα». 

Καταλαβαίνω, επίσης, ότι το γεωπολιτικό συμφέρον μας ως προς την Αίγυπτο συνοψίζεται στο σύνθημα «Σίσι και ξερό ψωμί». Διότι, αν καταρρεύσει η Αίγυπτος, χαθήκαμε. Θα προτιμούσαμε να μας είχε χτυπήσει αληθινό τσουνάμι...

Αυτό είναι

Να και κάτι αληθινό που μάθαμε για τον Κώστα Καραμανλή. Το τριήμερο πήγε οικογενειακώς στην ορεινή Κορινθία, έμειναν σε ένα ωραίο αρχοντικό, έκανε ό,τι κάνουν αμέτρητοι άλλοι οικογενειάρχες με μικρά παιδιά και, παρεμπιπτόντως, διαβάζουμε ότι είδε κάτι τοπικούς παράγοντες εκεί και συζήτησαν «για τις επικείμενες εκλογές στη νομαρχιακή επιτροπή Κορινθίας». Ολα τα παραπάνω είναι εκ πρώτης όψεως αδιάφορα, στην πραγματικότητα όμως άκρως αποκαλυπτικά, για όσους τουλάχιστον πιστεύουν σε μυθικά όντα. Διότι αυτό παραπάνω είναι ο πραγματικός Καραμανλής. Τόσο ακριβώς.

  ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

.Ολυμπιακό... ρεκόρ στις κωλοτούμπες από τον Καμμένο

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τον.... Νουρέγιεφ της κυβέρνησης. Όμως, πώς να μην ασχοληθείς με έναν άνθρωπο ο οποίος από τον πολύ.... ψεκασμό έχει πάθει κάτι. Που είναι προφανές ότι έχει πρόβλημα με τον Σαμαρά, τον βλέπει και του κόβεται η όρεξη.

Όταν όμως λέει: «Όταν αντέδρασα για το λεκτικό λάθος του κ. Μουζάλα, υπέβαλα την παραίτησή μου και των υπουργών μου. Εσείς γιατί δεν καταθέσατε πρόταση μομφής κατά του κ. Μουζάλα;», πως να αντιδράσεις. Μόνο να πεις ότι είναι μεγάλος κωλοτούμπας. Άραγε τον Μπαλαούρα τον κατάπιε και τον χώνεψε κιόλας;

Ο Καμμένος βγήκε σαν τον «μαντρόσκυλο» του Τσίπρα προκειμένου να πολώσει το κλίμα και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την ήττα του πρωθυπουργού στη Βουλή. Γάβγισε ξανά όπως κάνει συχνά, φαντασιώθηκε ότι είναι υπουργός (γιατί δεν είναι στην πραγματικότητα), πέταξε διάφορα τρελά και παλαβά που τον χαρακτηρίζουν άλλωστε, και έκανε την αίθουσα αρένα. Αυτό ήθελε και το πέτυχε, όμως, πλέον τον έχουν πάρει όλοι χαμπάρι. Τον ακούνε να μιλά και λένε «Α, ο Καμμένος το είπε, δεν έχει καμιά σημασία».

Παρεμπιπτόντως, ο διαχειριστής του σάιτ Ολυμπία, διορίστηκε στη Διεύθυνση Ενημέρωσης του Υπουργείου Άμυνας, όπως αποκάλυψε ο Σταυρός Θεοδωράκης.

Ισχύει η αποκάλυψη του Θεοδωράκη;

Κι αν ναι, θα εξηγήσει ο «Μακεδονομάχος» στον ελληνικό λαό γιατί πρέπει να πληρώνει τον συγκεκριμένο κύριο;