.Τι ντροπή...

Πολλά είναι τα λάθη που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην τρόικα και την ελληνική της συνταγή. Σε ένα πράγμα, όμως, είχε και έχει σίγουρα δίκιο: στην ανάγκη νοικοκυρέματος και επιβολής αξιοκρατίας στο Δημόσιο. Είναι ντροπή για το ελληνικό πολιτικό σύστημα ότι πρέπει να έλθει η τρόικα για να μας επιβάλει να γίνουμε ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος. Χρειάστηκαν χρόνια για να μάθουν ο πρωθυπουργός της χώρας και οι αρμόδιες αρχές πόσοι είναι οι εργαζόμενοι στο ευρύτερο Δημόσιο, πόσο πληρώνονται, ποια είναι τα επιδόματά τους κ.λπ. Και ακόμη δεν είναι τελείως βέβαιο ότι έχουμε την πλήρη και ακριβή εικόνα.

 Καλύφθηκαν, όμως, πίσω από το επιχείρημα της «εθνικής κυριαρχίας» συνδικαλιστές, κομματικοί παράγοντες, φαύλοι πολιτικοί οι οποίοι ηρνούντο για –πατριωτικούς δήθεν λόγους– να δώσουν στοιχεία και νούμερα. Υπήρξαν άνθρωποι από ελεγκτικές εταιρείες ή δημόσιες υπηρεσίες οι οποίοι δέχθηκαν πολύ σοβαρές απειλές επειδή επέμεναν να συγκεντρώσουν στοιχεία. Και βέβαια, όποιος άκουγε για σχέδιο κατανομής προσωπικού, οργανογράμματα staffing plan κ.λπ. γελούσε με την καρδιά του.

Πίσω από την «εθνική κυριαρχία» κρύβονταν και οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος, που ήθελαν να διορίζουν δικούς τους εφόρους σε κρίσιμες θέσεις, γενικούς διευθυντές, διοικητές νοσοκομείων κ.λπ. Το opengov ήταν μία εξαιρετική πρωτοβουλία, μόνο που στο τέλος, τους διορισμούς τους έκανε το αόρατο μαγειρείο του βαθέος ΠΑΣΟΚ, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Και εκεί όρθωσε το ανάστημά του το εγχώριο σύστημα με το ατράνταχτο επιχείρημα «δεν θα μας πει η τρόικα ποιον θα διορίσουμε πού».

Εχουν γίνει πράγματα, υπάρχει πρόοδος, δεν πρέπει να είμαστε ισοπεδωτικοί. Κινδυνεύουμε όμως τώρα να κυλήσουμε στη δεκαετία του 1980, όταν φτάσαμε στο σημείο να διορίζονται αρχηγοί στις Ενοπλες Δυνάμεις αφότου είχαν αποστρατευθεί και αφού πέρασαν από την Κεντρική Επιτροπή κάποιου κόμματος. Εχει χαθεί ο έλεγχος και ο κ. Τσίπρας έχει ευθύνη να σταματήσει το ρεσάλτο που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Το είπε κομψά και εύστοχα ο «κορυφαίος Ευρωπαίος αξιωματούχος»: «Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η κυβέρνηση βιάζεται να διορίσει όσους μπορεί γιατί το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. είχαν χρόνια που διόριζαν. Αλλά το έχουν παρατραβήξει!».

Σε μία ιδεατή χώρα θα ήταν τέλειο δύο νέοι πολιτικοί, με διαφορετικές καταβολές, να συμφωνούσαν να βάλουν τέρμα σε αυτό το αίσχος που ζούμε. Ο κ. Τσίπρας γιατί με την έως τώρα πρακτική του ακυρώνει ό,τι νεωτεριστικό ή φρέσκο υποτίθεται ότι θα έφερνε στο τραπέζι, ο κ. Μητσοτάκης γιατί θα σηματοδοτούσε μία νέα εποχή από αυτήν που το κόμμα –ίσως και η οικογένειά του– συμβόλιζε στο παρελθόν. Ξέρω ότι ακούγεται γραφικό. Μέχρι να καταλάβουμε ως χώρα πόσο γραφικοί γινόμαστε με τα πολιτικά ήθη και έθιμά μας, θα χρειαστεί να μας «πιέσει» η τρόικα για τα αυτονόητα. Τι ντροπή.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Τα δικά τους παιδιά

Ομοιόμορφα – είναι η λέξη με την ιδιαίτερη σημασία. Γιατί, όπως λέει σε μια φίλη μου η κυρία μητέρα της, «πήρες, αλλά τουλάχιστον τα πήρες ομοιόμορφα». Ομοίως και ο πρωθυπουργός, πήρε αλλά ομοιόμορφα• και, επιπλέον, του πάει...
ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΦAΛHPEYΣ
Φυσικά, είχα διαβάσει από χθες την απάντηση του Ιάσονα Σχοινά–Παπαδόπουλου, γραμματέα της (μάλλον ανύπαρκτης) Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, στις αιτιάσεις περί διορισμού της μητέρας, του αδελφού του και μιας φίλης του ως μετακλητών υπαλλήλων.

Αλλά εγώ –εν αντιθέσει με άλλους συναδέλφους, τους οποίους πολύ θαυμάζω για το γερό στομάχι τους– ήθελα μια μέρα για να χωνέψω τέτοιο πράγμα.
Για να το απλοποιήσουμε, μέσα από ένα χείμαρρο οργισμένου λυρισμού, ο γραμματέα της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ μας λέει ότι μπορούν να διορίζονται ως μετακλητοί οι συγγενείς του, επειδή, πρώτον, έχουν αγωνιστεί για την Αριστερά και, δεύτερον, έχουν άψογο pedigree: προπάππου «δικαστή» του ΕΑΜ.

 Αν ο σοσιαλισμός επικρατήσει νομοτελειακά, ως άλλη βασιλεία των ουρανών, το κείμενο του Ιάσονα Σχοινά–Παπαδόπουλου (τι στόμφος σε ένα όνομα, Θεέ μου!) θα αποκτήσει ιστορική σημασία. Θα γίνει, ας πούμε, η Magna Carta της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αφού σε αυτό θα έχει διατυπωθεί για πρώτη φορά η αρχή του κληρονομικού δικαιώματος για την Αριστερά στη νομή του κράτους, καθώς επίσης και το βασικό κριτήριο γνησιότητας της αριστεροσύνης (παράδοση τριών γενεών, συγκεκριμένα).

Επειδή όμως ο σοσιαλισμός κάθε άλλο παρά θα επικρατήσει νομοτελειακά, η αξία της απάντησης του Ιάσονα Σχοινά–Παπαδόπουλου (δεν το χορταίνω αυτό το όνομα, γεμίζει το στόμα σου...) περιορίζεται μέσα στο πλαίσιο του πολιτικού παιγνιδιού. Παρά τις αερολογίες, την αγωνιστική του αφέλεια και τους παροξυσμούς της μπακαλιαρίλας και, βεβαίως, χωρίς ο ίδιος να το έχει επιδιώξει, το κείμενο του γραμματέα αναβαθμίζει τη συζήτηση περί ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς σε νέο επίπεδο.

Μέχρι τώρα, όλα αυτά που γράφει αμετακλήτως (scripta manent) ο γραμματέας με το «ταρατατζούμ» όνομα κανείς δεν τολμούσε να τα αρθρώσει καθαρά, όποτε προέκυπτε –και προέκυπτε κάθε τόσο– ζήτημα ευνοιοκρατίας με την πρώτη ή δεύτερη φορά Αριστερά. Υπήρχαν πάντα ως υπόβαθρο της συζήτησης, αλλά οι αναφορές σε αυτά γίνονταν με υπόνοιες.
Τώρα, έρχεται ένας αφελής και θυμωμένος νέος και τα γράφει όσο πιο απερίφραστα μπορεί, επειδή νομίζει ότι έτσι υπερασπίζεται το δίκιο του. Στην πραγματικότητα, εκθέτει τον καθεστωτικό κυνισμό της Αριστεράς και μάλιστα σε μια κωμική διάστασή της (π.χ., ο αδελφός του, Ορέστης, που καταπονήθηκε σοβαρά και αρρώστησε, επειδή επί δύο μήνες έτρεχε στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ...).

Στις «ευαισθησίες» που μας αποκαλύπτει στην απάντησή του ο γραμματέας με το διπλό επίθετο, βλέπουμε το θράσος της Αριστεράς τελείως γυμνό. Το ίδιο θράσος και ο ίδιος κυνισμός που επέδειξε ο πρωθυπουργός, όταν κατοχύρωσε για τον εαυτό του το «κεκτημένο» της οίησης, με την αιτιολογία ότι έγινε πρωθυπουργός στα σαράντα του. Και στις δύο περιπτώσεις, στεκόμαστε και θαυμάζουμε το τέρας που γέννησε η συνεύρεση του ελληνικού μικροαστισμού με την Αριστερά.

Θαυμάζουμε την ιδέα που έχει η Αριστερά για τον εαυτό της, τη βαθιά ηθική αυταρέσκειά της και τον ναρκισσισμό της. Και, βεβαίως, γελάμε, διότι το κωμικό και το ανοίκειο πάντα ταιριάζανε.
Το αξιοσημείωτο στην υπόθεση αυτή είναι η αντίδραση της κυβέρνησης• για να είμαι ακριβής, η απουσία αντίδρασης, διότι το περισσότερο που παρατηρούμε να εκδηλώνεται από την πλευρά της, κάθε φορά που προκύπτει μια παρόμοια περίπτωση, είναι η αμηχανία. Από ενόχληση όμως, ούτε ίχνος. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι τον τόνο σε τούτη την κυβέρνηση τον δίνουν οι ανάγωγοι. Η αδιαφορία είναι σκόπιμη, διότι στην πραγματικότητα η κυβέρνηση εφαρμόζει ενσυνειδήτως την ευνοιοκρατία και τον «νεοποτισμό», όπως είχε πει τον νεποτισμό ο πρόεδρός της.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα σωρό αδυναμίες και ελλείψεις, αλλά κουτός δεν είναι και το παιχνίδι της εγχώριας πολιτικής το ξέρει. Δεν γίνεται να μην καταλαβαίνει ότι, μετά τη στροφή της 14ης Ιουλίου 2015, ο πόλεμος του ΣΥΡΙΖΑ με το Μνημόνιο, δηλαδή με την Ευρώπη, δεν μπορεί να κερδηθεί από τη δική του πλευρά. Οσο εφαρμόζει αυτά που υπέγραψε τόσο θα αποδυναμώνεται το μέτωπο του εθνολαϊκισμού στο οποίο βασίζεται. Ο υπέρτατος στόχος του είναι πάντα η διατήρηση της εξουσίας. Μπορεί αυτό να μην είναι δυνατόν μεσοπρόθεσμα, είναι όμως νέος και έχει μέλλον. Γι’ αυτό, λοιπόν, ακολουθεί διπλή πολιτική.
Κατ’ αρχάς, προς τα έξω, δείχνει να ακολουθεί το συμφωνηθέν πρόγραμμα.

 Οι επιμέρους αστοχίες –κακή εφαρμογή, καθυστέρηση στην αξιολόγηση, λάθη, αδικίες κ.λπ.– δεν τον απασχολούν. Αντιθέτως, μακροπρόθεσμα εξυπηρετούν τους σκοπούς του, διότι η συντήρηση της κρίσης και η απογοήτευση του κόσμου είναι προϋποθέσεις για την πολιτική του ύπαρξη. Επειτα, προς τα μέσα, περιχαρακώνει τον κόσμο των δυσαρεστημένων και οργισμένων, δηλαδή τον κόσμο των ψηφοφόρων του. Ξέρει ότι δεν γίνεται να τους κρατήσει όλους, ένα ποσοστό όμως το συγκρατεί με αυτά τα μέσα. Αυτό είναι, νομίζω, το νόημα της ξεδιάντροπης ευνοιοκρατίας που επιτρέπει –αν δεν το καλλιεργεί κιόλας– η κυβέρνηση στους δικούς της.
Ο ακριβοθόρυβος
Μιλώντας σε μια συνέντευξη Τύπου, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι τον θεωρούν «ακριβοθόρυβο» – εννοούσε, φυσικά, «ακριβοθώρητο».

Σημειωτέον, δε, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι από το 1995 εγκατεστημένος εδώ. Ειλικρινά, υπάρχουν φορές που λυπάμαι τον Ευκλείδη. Ενας μαρξιστής πιο αριστερός από τον Τσίπρα, που υποχρεώνεται να υπηρετεί μια πολιτική που δεν την πιστεύει (διότι στο βάθος είναι ένα public school boy), σε μια γλώσσα που δεν τη γνωρίζει ύστερα από είκοσι χρόνια. Για μερικά παιδιά καλών οικογενειών, ο μαρξισμός είναι ένας τρόπος τιμωρίας του εαυτού τους – κατά τη γνώμη μου, ίσως χειρότερος και από τα ναρκωτικά...

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

.Χωρίς Plan B για Brexit

Η είδηση θα προκαλούσε θυμηδία εάν το στοίχημα δεν ήταν τόσο μεγάλο. «Απαγορεύτηκε στους οικονομολόγους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να μελετήσουν, έστω και σε επίπεδο συζήτησης, τις ενδεχόμενες επιπτώσεις της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ένωση των 28 χωρών, ώστε να μην εμπλακούν στην παθιασμένη συζήτηση στη Βρετανία πριν από το δημοψήφισμα», μετέδωσε το πρακτορείο Reuters, αναφερόμενο σε πηγές του στις Βρυξέλλες.
 Σε λίγους μήνες, η Ε.Ε. ίσως αναγκαστεί να διαχειριστεί σοβαρότατη κρίση, όπου η τύχη της θα κριθεί από Βρετανούς ψηφοφόρους που σήμερα είναι διχασμένοι για το τι θέλουν, κι όμως αυτοί που θα έπρεπε να προετοιμάζονται για τα χειρότερα εθελοτυφλούν.

Αυτό ισχύει όχι μόνο στις Βρυξέλλες αλλά και στο Λονδίνο, όπου αξιωματούχοι λένε ότι εάν τελειώσει η σχέση 43 χρόνων με την Ε.Ε., θα διαπραγματευθούν νέο καθεστώς με τους πρώην εταίρους. Ασφαλώς, θα διαπραγματεύονται από μειονεκτική θέση, έχοντας αποχωρήσει από την Ενωση ισχυριζόμενοι ότι δεν μπορούσαν να την αλλάξουν στον βαθμό που ήθελαν. Η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον πιέζει για σημαντικές μεταρρυθμίσεις εντός της Ε.Ε. και, όταν επιτευχθεί συμφωνία, με δημοψήφισμα θα θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο όσα πέτυχε αλλά και την ίδια τη θέση της χώρας του στην Ενωση.

Η Βρετανία εστιάζει στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων σε τέσσερις κύριους τομείς: στη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη, και όχι στην περαιτέρω εξέλιξη ενός κοινωνικού υπερκράτους• στην ανάγκη διαμόρφωσης λειτουργικής σχέσης μεταξύ χωρών που είναι μέλη της Ευρωζώνης και αυτών που παραμένουν εκτός• στην εξάλειψη του «δημοκρατικού ελλείμματος», ώστε να μην υπάρχει χάσμα μεταξύ εθνικών Κοινοβουλίων και των μηχανισμών της Ε.Ε.• στη διαχείριση της μετανάστευσης, όπου η Βρετανία θέλει να αποκλείσει πολίτες άλλων χωρών-μελών από το να εισπράττουν επιδόματα που προστίθενται στη χαμηλόμισθη εργασία.

Το ζήτημα της Ευρωζώνης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: οι Βρετανοί γνωρίζουν ότι ο μόνος τρόπος που μια νομισματική ένωση μπορεί να λειτουργήσει είναι με μεταφορά χρημάτων από πλουσιότερες περιοχές, σε φτωχότερες, όπως συμβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και γι’ αυτό θέλουν να παραμείνουν εκτός ευρώ. Αυτό είναι το παράδοξο: συχνά οι Βρετανοί έχουν σαφή εικόνα για το τι έχει ανάγκη η Ε.Ε. για να ενισχύσει τη θέση της στον κόσμο, αλλά με τη στάση τους κινδυνεύουν οι ίδιοι να βρεθούν εκτός Ενωσης.

Εάν η Βρετανία πετύχει σημαντικές υποχωρήσεις από τους εταίρους της στη σύνοδο κορυφής του επόμενου μήνα, ο Κάμερον ίσως προκηρύξει δημοψήφισμα αυτό το καλοκαίρι, ζητώντας από τους συμπατριώτες του να παραμείνουν εντός Ε.Ε.

Το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, θα έχει σοβαρές επιπτώσεις. Εάν η Βρετανία παραμείνει, η λαϊκή εντολή θα ενισχύει τη θέση της και θα οδηγήσει σε νέες δυναμικές στην Ε.Ε.• εάν αποχωρήσει, η Βρετανία θα χάσει το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει, ως «ιδιαίτερο» μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου, εντός του οποίου προσφέρει ιδιαίτερες υπηρεσίες, όπως στον χρηματοπιστωτικό τομέα.

 Ακόμη σοβαρότερος, όμως, είναι ο κίνδυνος η απώλεια της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ε.Ε. να επιφέρει θανάσιμο πλήγμα στην Ενωση. Σε εποχή οικονομικής ανασφάλειας, μαζικής μετανάστευσης και φόβου τρομοκρατίας, οι χώρες της Ευρώπης ίσως βρεθούν μόνες, ενώ η Ενωση διαλύεται. Αλλά γι’ αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει σχέδιο;
ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

.Το διαβατήριο για τις αγορές

Η αποδοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στον κεντρικό ρόλο του ελεγκτή, θα αποτελέσει την προτελευταία πράξη προσαρμογής της ομάδας που κυβερνά εδώ και (περίπου) έναν χρόνο την Ελλάδα στην πραγματικότητα με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο κ. Τσίπρας. 

Είναι αλήθεια ότι δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας από τότε που ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι «απορεί με τη μη εποικοδομητική στάση του Ταμείου σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα». Η επιθυμία της κυβέρνησης να βρεθεί μόνη της με τους Ευρωπαίους είχε, βεβαίως τη δική της λογική. «Εκτιμούμε ότι μετά έξι χρόνια διαχείρισης της έκτ... περισσότερα »

,Σκέψεις για το Ασφαλιστικό

Εχοντας «περιφερειακή», μόνο, σχέση με το Ασφαλιστικό ως παλιός υποδιοικητής του ΙΚΑ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι με τη λογική της κυβέρνησης το πρόβλημα είναι απλώς... άλυτο.

 Οταν είναι αδύνατον να βρεις δύο άτομα με παρόμοιο ασφαλιστικό παρόν, ακόμη και αν γεννήθηκαν, άρχισαν να δουλεύουν, και συνταξιοδοτούνται την ίδια μέρα, με την ασφαλιστική «κουρελού» που έφτιαξαν σαράντα χρόνια πολιτικών διευθετήσεων και ρουσφετιών, δεν μπορείς να βρεις τίποτα που να πλησιάζει στο δίκαιο και βιώσιμο.

 Δεκαετίες πολιτικής ανευθυνότητας και ιδιοτέλειας, εγκληματική υποταγή στους ισχυρούς του σ... περισσότερα »

.Δεν ήθελε, αλλά υπέγραψε την πώληση των αεροδρομίων

Για τη φουκαριάρα την Ελλάδα υπέγραψε ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης (φωτογραφία) την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων στη γερμανική Fraport. 

Ο κ. Σπίρτζης, μιλώντας χθες σε ραδιοφωνική εκπομπή, συντάχθηκε πλήρως με τη σημερινή κινητοποίηση των εργαζομένων στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, οι οποίοι καταφέρονται κατά του «ξεπουλήματος» των αεροδρομίων. 

Ο υπουργός Υποδομών δήλωσε ότι ποτέ δεν ήθελε να υπογράψει αυτήν τη συμφωνία, αλλά ήταν αναγκασμένος να το πράξει, καθώς περιλαμβανόταν στην ευρύτερη συμφωνία διάσωσης της Ελλάδας. Πάντως, κατά τον υπουργό Υποδομών, χωρ... περισσότερα »

.Η εκρηκτική έλευση του 2016

Το 2016 έκανε εκρηκτική είσοδο. Σε όλα τα μέτωπα η αβεβαιότητα διευρύνεται τάχιστα, δοκιμάζοντας δομές και ισορροπίες. Ενώ στην Ελλάδα η ανασφάλεια είναι πλέον μόνιμη, τα προβλήματά μας μοιάζουν διαχειρίσιμα όταν τα συγκρίνουμε με τις καταιγίδες που εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη. 

Η κατάσταση, όμως, είναι άκρως επικίνδυνη. Στην Ευρώπη, η χρονιά άρχισε στραβά. Γυναίκες στην Κολωνία και σε άλλες γερμανικές πόλεις κατήγγειλαν ότι ομάδες μεταναστών τις παρενόχλησαν στους δημόσιους εορτασμούς για την αλλαγή του χρόνου. Υπήρξε και καταγγελία για τουλάχιστον έναν βιασμό. Ενώ η γερμανική... περισσότερα »

.

.

ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΖΩ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.

Η ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΜΟΥ * ΖΩΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΕΔΩ *

.

.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.